ΜΕΡΟΣ 9 — ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΦΘΑΡΜΕΝΑ ΡΟΥΧΑ ΜΕ ΠΛΗΣΙΑΣΕ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ — ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΥ ΤΗΣ ΕΔΩΣΕ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙ
Μετά την ομιλία, η Έλενα κατέβηκε από τη σκηνή.
Πολλοί άνθρωποι την πλησίασαν.
Κάποιοι ήθελαν φωτογραφίες.
Άλλοι ήθελαν να της μιλήσουν.
Αλλά μια γυναίκα στεκόταν μακριά.
Ήταν περίπου σαράντα ετών.
Φορούσε παλιά ρούχα.
Τα χέρια της έτρεμαν.
Η Έλενα την παρατήρησε.
Πλησίασε πρώτη.
«Είσαι καλά;»
Η γυναίκα κούνησε το κεφάλι.
«Όχι.»
Η Έλενα την πήρε απαλά από το χέρι.
«Θέλεις να καθίσουμε;»
Η γυναίκα άρχισε να κλαίει.
«Άκουσα την ιστορία σου.»
Η Έλενα περίμενε.
«Και κατάλαβα κάτι.»
«Τι;»
«Ότι δεν είμαι υποχρεωμένη να μένω.»
Η Έλενα ένιωσε την καρδιά της να σφίγγεται.
«Τι εννοείς;»
«Ο άντρας μου με κάνει να ντρέπομαι για τα πάντα.»
Η γυναίκα σκουπίζει τα δάκρυά της.
«Για τα ρούχα μου. Για τη δουλειά μου. Για το σπίτι μου. Για το πώς μιλάω.»
Η Έλενα της έσφιξε το χέρι.
«Και σήμερα κατάλαβα ότι δεν είναι δικό μου το πρόβλημα.»
Η Έλενα χαμογέλασε.
«Όχι.»
«Εγώ πίστευα ότι δεν αξίζω κάτι καλύτερο.»
«Αξίζεις.»
«Φοβάμαι.»
«Το ξέρω.»
Η γυναίκα την κοίταξε.
«Εσύ φοβήθηκες;»
Η Έλενα σκέφτηκε για λίγο.
«Κάθε μέρα.»
«Και τι έκανες;»
Η Έλενα χαμογέλασε.
«Προχώρησα φοβισμένη.»
Η γυναίκα την αγκάλιασε.
Και η Έλενα έκλεισε τα μάτια.
Για μια στιγμή δεν υπήρχε δισεκατομμυριούχος πατέρας.
Δεν υπήρχε πολυτελές ξενοδοχείο.
Δεν υπήρχε Τζούλιαν.
Υπήρχε μόνο μια γυναίκα που βοηθούσε μια άλλη γυναίκα να βρει το θάρρος που κάποτε είχε βρει και η ίδια.
0 comments:
Post a Comment