ΜΕΡΟΣ 9 — «ΠΑΠΠΟΥ, ΤΟ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ» — Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΚΑΙ Η ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΠΟΥ ΕΚΛΕΙΣΕ ΤΟΝ ΚΥΚΛΟ
Η Σόφι στάθηκε στην άκρη της θάλασσας.
Δεν φορούσε πλέον το νοσοκομειακό βραχιολάκι.
Είχε μεγαλώσει.
Είχε αλλάξει.
Αλλά το χαμόγελό της ήταν το ίδιο.
«Μαμά;»
«Ναι;»
«Νομίζεις ότι ο παππούς μας βλέπει;»
Κοίταξα τον ορίζοντα.
«Θέλω να πιστεύω πως ναι.»
Η Σόφι μπήκε στο νερό.
Ένα κύμα έφτασε στα γόνατά της.
Γέλασε.
«Παππού!»
Σήκωσε τα χέρια της.
«Το κράτησα!»
Έκλαψα.
Δεν μπορούσα να συγκρατηθώ.
Ένα παιδί που κάποτε οι γιατροί φοβόντουσαν ότι δεν θα είχε πολύ χρόνο είχε επιστρέψει εκεί όπου ξεκίνησε το όνειρό του.
Στον ωκεανό.
Αργότερα καθίσαμε στην άμμο.
Η Σόφι άνοιξε το τελευταίο γράμμα.
«Μαμά, θέλω να γράψω κι εγώ ένα.»
«Σε ποιον;»
«Στον παππού.»
Της έδωσα χαρτί.
Άρχισε να γράφει.
Δεν μου έδειξε τι έγραψε.
Όταν τελείωσε, δίπλωσε το χαρτί.
Το έβαλε μέσα στο κουτί.
«Τι έγραψες;»
Χαμογέλασε.
«Ότι κράτησες την υπόσχεσή σου.»
«Εγώ;»
«Ναι.»
«Ποια υπόσχεση;»
«Μου είπες ότι θα δω τον ωκεανό.»
Έσκυψα και τη φίλησα.
«Και εσύ κράτησες τη δική σου.»
«Ποια;»
«Ότι θα προσπαθούσες.»
Έμεινε σιωπηλή.
Μετά αγκάλιασε το κουτί.
«Νομίζω ότι ο παππούς θα ήταν περήφανος.»
«Είμαι σίγουρη.»
Και εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι το ταξίδι δεν ήταν ποτέ μόνο για τον ωκεανό.
Ήταν για τη μνήμη.
Για την απώλεια.
Για την ελπίδα.
Και για έναν πατέρα που έφυγε, αλλά φρόντισε να μην αφήσει ποτέ μόνες τις γυναίκες που αγαπούσε.
0 comments:
Post a Comment