ΜΕΡΟΣ 4 — «Η ημέρα της αποφοίτησης έφτασε, αλλά ο Νώε δεν γνώριζε ότι οι τρεις κόρες του είχαν ετοιμάσει κάτι που θα τον έκανε να ξεχάσει ακόμη και πώς να αναπνέει»

Η αίθουσα του πανεπιστημίου ήταν γεμάτη.

Γονείς.

Καθηγητές.

Φίλοι.

Συγγενείς.

Και ανάμεσά τους ένας άντρας με φτηνό κοστούμι και μια παλιά κάμερα στα χέρια.

Ο Νώε.

Είχε ξυπνήσει από τις πέντε το πρωί.

Είχε σιδερώσει το κοστούμι του τρεις φορές.

Είχε καθαρίσει τα παπούτσια του.

Και πριν φύγει από το σπίτι είχε σταθεί μπροστά στον καθρέφτη.

«Μην κλάψεις», είχε πει στον εαυτό του.

Απέτυχε μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά.

Η Άβα ανέβηκε στη σκηνή.

Το όνομά της ακούστηκε.

Ο Νώε χειροκρότησε τόσο δυνατά που ένας άνθρωπος δίπλα του χαμογέλασε.

Η Κλερ ανέβηκε μετά.

Του έστειλε ένα φιλί.

Ο Νώε έβαλε το χέρι στην καρδιά του.

Μετά ήρθε η Τζουν.

Περπάτησε μέχρι τη σκηνή.

Σταμάτησε.

Κοίταξε τον Νώε.

Και για ένα δευτερόλεπτο, εκείνος ένιωσε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

Η Τζουν δεν χαμογελούσε.

Έμοιαζε σαν να προσπαθούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της.

Η τελετή ολοκληρώθηκε.

Ο κόσμος σηκώθηκε.

Οι φωτογραφίες άρχισαν.

Ο Νώε πήρε την κάμερα.

«Ελάτε! Και οι τρεις!»

Οι κοπέλες όμως δεν κατέβηκαν.

Ο κοσμήτορας επέστρεψε στο μικρόφωνο.

«Πριν ολοκληρώσουμε, έχουμε μια τελευταία παρουσίαση.»

Ο Νώε συνοφρυώθηκε.

Οι τρεις αδελφές στάθηκαν ξανά στη σκηνή.

Η Τζουν πήρε το μικρόφωνο.

«Υπάρχουν άνθρωποι που φέρνουν ένα παιδί στον κόσμο.»

Παύση.

«Και υπάρχουν άνθρωποι που μένουν όταν ο κόσμος ενός παιδιού καταρρέει.»

Ο Νώε σταμάτησε να αναπνέει.

«Ο πατέρας μας δεν μπορούσε να είναι εδώ σήμερα.»

Η καρδιά του Νώε βούλιαξε.

Κοίταξε κάτω.

Για μια στιγμή σκέφτηκε τον Ντάνιελ.

Ίσως τελικά οι κόρες του ήθελαν να μιλήσουν για εκείνον.

Η Άβα πλησίασε το μικρόφωνο.

«Ο βιολογικός μας πατέρας δεν μπορούσε να είναι εδώ.»

Η Κλερ συνέχισε:

«Αλλά ο άνθρωπος που μας μεγάλωσε είναι.»

Όλα τα βλέμματα στράφηκαν προς τον Νώε.

Εκείνος κούνησε το κεφάλι.

«Όχι...»

Η Τζουν χαμογέλασε.

«Μπαμπά, σήκω.»

Ο Νώε δεν μπορούσε.

«Μπαμπά, σε παρακαλώ.»

Σηκώθηκε.

Αργά.

Τα χέρια του έτρεμαν.

Η Τζουν κρατούσε ένα παλιό σημειωματάριο.

«Το βρήκαμε πριν από μήνες.»

Ο Νώε πάγωσε.

«Όχι.»

Ήξερε ακριβώς τι ήταν.

«Δεν έπρεπε να το διαβάσετε.»

Η Άβα χαμογέλασε.

«Ήταν τα γράμματά σου.»

Η Κλερ άρχισε να διαβάζει.

«Σήμερα η Άβα έκανε τα πρώτα της βήματα και έπεσα κάτω από τη χαρά μου.»

Γέλια.

Μετά δάκρυα.

Η Τζουν πήρε τη σελίδα.

«Σήμερα η Κλερ είχε πυρετό. Φοβήθηκα τόσο πολύ που δεν μπορούσα να κοιμηθώ.»

Η αίθουσα είχε γίνει απολύτως σιωπηλή.

Η Άβα διάβασε την τελευταία παράγραφο.

«Σήμερα η Τζουν με ρώτησε αν είμαι ο πραγματικός της πατέρας. Δεν ήξερα τι να απαντήσω. Ξέρω μόνο ότι την αγαπώ περισσότερο από οτιδήποτε στον κόσμο.»

Ο Νώε έβαλε τα χέρια στο πρόσωπό του.

Και τότε η Τζουν είπε:

«Μπαμπά, είκοσι δύο χρόνια φοβόσουν ότι δεν ήσουν αρκετός.»

Πήρε έναν φάκελο.

«Θέλουμε να σου αποδείξουμε ότι ήσουν κάτι πολύ περισσότερο.»

Και άνοιξε τον φάκελο.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 5 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️