ΜΕΡΟΣ 3 — ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΓΩΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΗΚΕ… ΑΛΛΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΕΙΔΑ ΣΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΙ ΠΛΕΟΝ ΚΑΝΕΝΑΝ!

Δεν έκλεισα μάτι εκείνη τη νύχτα.

Κάθε φορά που προσπαθούσα να κοιμηθώ, έβλεπα μπροστά μου την ίδια εικόνα: την κόρη μου να κάθεται στην κουζίνα, να χαμογελάει κρατώντας το αγαπημένο της παγωτό σοκολάτας, χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα ότι κάτι παράξενο κρυβόταν μέσα του.

Και ύστερα ερχόταν στο μυαλό μου εκείνο το έγγραφο.

Η εσωτερική αναφορά.

Η σημείωση με τα κόκκινα γράμματα.

Και η ημερομηνία που αποδείκνυε ότι κάποιος γνώριζε για το πρόβλημα πριν δημοσιευτεί η επίσημη ανακοίνωση.

Το πρώτο πράγμα που έκανα το πρωί ήταν να ελέγξω αν ο σύνδεσμος λειτουργούσε ξανά.

Τίποτα.

Δοκίμασα από τον υπολογιστή μου, από το κινητό και από διαφορετικό πρόγραμμα περιήγησης. Η σελίδα δεν υπήρχε πλέον.

Ευτυχώς, είχα προλάβει να αποθηκεύσω ένα στιγμιότυπο της πρώτης σελίδας.

Το κοίταξα προσεκτικά.

Στο κάτω μέρος υπήρχε μια μικρή ένδειξη: ένας κωδικός εγγράφου και τα αρχικά του υπευθύνου που είχε πραγματοποιήσει τον έλεγχο.

Τα αρχικά ήταν «Α.Κ.».

Δεν μου έλεγαν τίποτα.

Αλλά ήταν το πρώτο πραγματικό στοιχείο που είχα στα χέρια μου.

Δεν ήθελα να κυνηγήσω αγνώστους ή να βασιστώ σε ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες. Γι' αυτό αποφάσισα να παραδώσω το προϊόν και το σχετικό υλικό για επίσημη εξέταση, κρατώντας αντίγραφα των φωτογραφιών, των μηνυμάτων και της ανακοίνωσης.

Το ίδιο πρωί επικοινώνησα ξανά με την αρμόδια υπηρεσία.

«Έχω νέα στοιχεία», εξήγησα. «Υπάρχει φωτογραφία που δείχνει παρόμοιο εύρημα σε άλλο προϊόν, καθώς και μια αναφορά που φαίνεται να αφορά την ίδια γραμμή παραγωγής».

Ο υπάλληλος με άκουσε προσεκτικά και μου εξήγησε ότι τα στοιχεία έπρεπε να αξιολογηθούν, χωρίς να βγουν βιαστικά συμπεράσματα.

Αυτό ακριβώς ήθελα.

Όχι φήμες.

Απαντήσεις.

Λίγο αργότερα, με κάλεσε η εταιρεία.

Αυτή τη φορά δεν ήταν ο εκπρόσωπος του τμήματος ποιότητας. Ήταν μια γυναίκα που συστήθηκε ως υπεύθυνη επικοινωνίας.

«Κυρία μου, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι εξετάζουμε σοβαρά την αναφορά σας».

«Τότε θα ήθελα να μάθω γιατί αφαιρέθηκε μια ολόκληρη παράγραφος από την ανακοίνωσή σας».

Η γυναίκα σταμάτησε να μιλά.

«Ποια παράγραφος;»

«Εκείνη που αναφερόταν στη συγκεκριμένη γραμμή παραγωγής. Έχω αποθηκεύσει την προηγούμενη έκδοση».

Ακούστηκε ένας βαθύς αναστεναγμός.

«Οι ανακοινώσεις μας ενημερώνονται όταν υπάρχουν νέα δεδομένα».

«Και η εσωτερική αναφορά που συντάχθηκε αρκετές ημέρες νωρίτερα; Τι γίνεται με αυτήν;»

Η σιωπή που ακολούθησε ήταν τόσο μεγάλη, που για μια στιγμή νόμισα ότι είχε διακοπεί η σύνδεση.

«Δεν μπορώ να σχολιάσω έγγραφα των οποίων η προέλευση δεν έχει επιβεβαιωθεί», απάντησε τελικά.

«Ούτε εγώ μπορώ να επιβεβαιώσω την προέλευσή τους. Γι' αυτό ζητώ να ελεγχθούν».

«Θα μεταφέρω όσα μου είπατε».

Η κλήση τελείωσε χωρίς καμία ουσιαστική απάντηση.

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι έπρεπε να σταματήσω να περιμένω πως κάποιος θα μου έδινε όλες τις πληροφορίες από μόνος του.

Θα έπρεπε να ακολουθήσω τα στοιχεία, ένα προς ένα.

Το απόγευμα, ενώ έλεγχα ξανά τα μηνύματα, το κινητό μου χτύπησε.

Άγνωστος αριθμός.

Για μια στιγμή σκέφτηκα να μην απαντήσω.

Τελικά, σήκωσα το τηλέφωνο.

«Παρακαλώ;»

«Είμαι ο άνθρωπος που σας έστειλε το έγγραφο», είπε μια αντρική φωνή.

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά.

«Ποιος είστε;»

«Το όνομά μου δεν έχει σημασία αυτή τη στιγμή. Πρέπει να ξέρετε ότι η αναφορά που είδατε είναι πραγματική ως προς τη μορφή της, αλλά δεν μπορώ να σας εγγυηθώ ότι το αντίγραφο που λάβατε είναι πλήρες».

«Τι σημαίνει αυτό;»

«Σημαίνει ότι πρέπει να ελεγχθεί το πρωτότυπο. Και δεν πρέπει να δημοσιεύσετε τίποτα που δεν μπορείτε να αποδείξετε».

Για πρώτη φορά, ο άγνωστος δεν ακουγόταν σαν κάποιος που προσπαθούσε να με τρομάξει. Ακουγόταν φοβισμένος.

«Γιατί με βοηθάτε;» τον ρώτησα.

Δεν απάντησε αμέσως.

Ύστερα είπε κάτι που δεν περίμενα.

«Επειδή έχω κι εγώ ένα παιδί».

Έσφιξα το τηλέφωνο.

«Έχει συμβεί κάτι και στο δικό σας παιδί;»

«Δεν μπορώ να σας πω περισσότερα από το τηλέφωνο».

«Τότε συναντηθείτε μαζί μου. Θέλω να μάθω την αλήθεια».

«Όχι ακόμη. Πρώτα πρέπει να ελέγξετε κάτι στις φωτογραφίες που έχετε ήδη».

«Τι πράγμα;»

«Τον αριθμό που βρίσκεται δίπλα στο γράμμα».

Κοίταξα αμέσως τη φωτογραφία του παγωτού.

«Τον έχω ελέγξει. Μοιάζει με τον κωδικό της άλλης φωτογραφίας».

«Δεν μιλάω για τον κωδικό της συσκευασίας», είπε. «Μιλάω για το μικρό σημάδι πάνω στο ίδιο το αντικείμενο».

Έμεινα ακίνητη.

«Πώς γνωρίζετε τι φαίνεται στη φωτογραφία;»

Ο άντρας δεν απάντησε.

«Ακούστε με προσεκτικά», συνέχισε. «Αν τα δύο σημάδια είναι πράγματι ίδια, μπορεί να πρόκειται για κάτι σημαντικό. Αλλά μόνο ένας έλεγχος μπορεί να το επιβεβαιώσει. Μην προσπαθήσετε να το εξετάσετε μόνη σας».

Και έκλεισε.

Για αρκετά λεπτά δεν κουνήθηκα από τη θέση μου.

Ύστερα άνοιξα τις δύο φωτογραφίες δίπλα δίπλα και τις μεγέθυνα όσο περισσότερο μπορούσα.

Στην πρώτη, το σημάδι ήταν μισοκρυμμένο κάτω από το παγωτό.

Στη δεύτερη, φαινόταν καθαρότερα.

Δεν μπορούσα να πω με βεβαιότητα ότι ήταν ίδιο. Οι φωτογραφίες είχαν διαφορετική γωνία και διαφορετικό φωτισμό.

Αλλά υπήρχε κάτι ακόμη.

Στη δεύτερη φωτογραφία, δίπλα στο παγωτό, φαινόταν ένα μικρό κομμάτι από την αρχική συσκευασία. Πάνω του διακρινόταν μέρος ενός κωδικού και μια ημερομηνία παραγωγής.

Η ημερομηνία ήταν διαφορετική από εκείνη του δικού μας προϊόντος.

Αν, λοιπόν, οι φωτογραφίες ήταν αυθεντικές και τα αντικείμενα πράγματι παρόμοια, το πρόβλημα ίσως δεν περιοριζόταν σε μία μόνο παρτίδα.

Ίσως υπήρχε κάποια κοινή σύνδεση.

Ή ίσως οι ομοιότητες ήταν παραπλανητικές.

Δεν είχα ακόμη τρόπο να γνωρίζω.

Εκείνο που ήξερα ήταν πως έπρεπε να βρω ποιος είχε συντάξει την αναφορά.

Θυμήθηκα τα αρχικά.

Α.Κ.

Έψαξα στις πληροφορίες που εμφανίζονταν δημόσια για την εταιρεία. Βρήκα ονόματα στελεχών, υπευθύνων επικοινωνίας και διευθυντών, αλλά τίποτα που να επιβεβαιώνει ποιος είχε πραγματοποιήσει τον συγκεκριμένο έλεγχο.

Έπειτα επέστρεψα στο στιγμιότυπο.

Στην επάνω δεξιά γωνία, κάτω από τον κωδικό εγγράφου, υπήρχε μια δεύτερη ένδειξη που δεν είχα προσέξει.

Μια ημερομηνία.

Και δίπλα της, δύο λέξεις:

«ΑΝΑΘΕΩΡΗΜΕΝΗ ΕΚΔΟΣΗ».

Αυτό σήμαινε ότι το έγγραφο που είχα δει δεν ήταν απαραίτητα η αρχική αναφορά.

Κάποιος μπορεί να το είχε τροποποιήσει.

Δεν ήξερα ποιος, ούτε γιατί.

Όμως τώρα είχα μια συγκεκριμένη ερώτηση που έπρεπε να απαντηθεί: τι έγραφε η πρώτη έκδοση και τι είχε αλλάξει;

Το ίδιο βράδυ, έβαλα την κόρη μου για ύπνο και κάθισα ξανά μπροστά στον υπολογιστή.

Είχα αποφασίσει να κρατήσω όλα τα στοιχεία οργανωμένα και να μην κάνω καμία δημόσια κατηγορία χωρίς επιβεβαίωση.

Τότε εμφανίστηκε ένα νέο μήνυμα.

Δεν ήταν από τον προηγούμενο αριθμό.

Ήταν από διαφορετικό αποστολέα.

«Ξέρω ότι έχετε δει την αναφορά».

Το διάβασα δύο φορές.

Πριν προλάβω να απαντήσω, ήρθε δεύτερο μήνυμα.

«Μην προσπαθήσετε να βρείτε τον Α.Κ. μέσα από τον κατάλογο των εργαζομένων».

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

Πληκτρολόγησα:

«Ποιος είστε;»

Η απάντηση ήρθε αμέσως.

«Κάποιος που γνωρίζει ότι τα αρχικά αυτά δεν ανήκουν στον άνθρωπο που νομίζετε».

Για λίγα δευτερόλεπτα, δεν μπορούσα να αναπνεύσω κανονικά.

Ύστερα εμφανίστηκε ένα τρίτο μήνυμα.

«Αν θέλετε να μάθετε ποιος υπέγραψε πραγματικά την αρχική αναφορά, αναζητήστε την ημερομηνία που προηγείται της πρώτης ανακοίνωσης».

Και μαζί με το μήνυμα έλαβα ένα αρχείο.

Δεν το άνοιξα αμέσως. Έλεγξα πρώτα τον αποστολέα και αποφάσισα να μην πατήσω σε άγνωστους συνδέσμους ή αρχεία χωρίς ασφαλή τρόπο επαλήθευσης.

Αντί γι' αυτό, απάντησα:

«Αν έχετε αποδείξεις, παραδώστε τες στις αρμόδιες αρχές».

Αυτή τη φορά δεν ήρθε απάντηση.

Πέρασαν δέκα λεπτά.

Ύστερα είκοσι.

Και τότε, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, εμφανίστηκε ένα τελευταίο μήνυμα από τον ίδιο αριθμό:

«Έχετε δίκιο. Αλλά πριν το κάνω, πρέπει να σας πω κάτι που δεν θα σας αρέσει».

Το επόμενο μήνυμα ήταν ακόμη πιο σύντομο.

«Η πρώτη αναφορά δεν αφορούσε μόνο το παγωτό».

Ένιωσα το σώμα μου να παγώνει.

«Τότε τι άλλο αφορούσε;» έγραψα αμέσως.

Η απάντηση δεν ήρθε.

Αντί γι' αυτήν, έλαβα μια φωτογραφία ενός εγγράφου, με το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου καλυμμένο.

Μόνο μία γραμμή ήταν ευανάγνωστη.

«ΣΥΣΧΕΤΙΣΗ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΩΝ — ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ».

Και κάτω από αυτήν υπήρχε ένας αριθμός φακέλου.

Ένας αριθμός που δεν είχα ξαναδεί.

Τουλάχιστον, έτσι νόμιζα.

Άνοιξα ξανά τις φωτογραφίες, τα στιγμιότυπα και τις σημειώσεις μου.

Και τότε το πρόσεξα.

Ο ίδιος αριθμός εμφανιζόταν, σχεδόν αόρατος, στην κάτω γωνία της πρώτης σελίδας της αναφοράς που είχα δει τη νύχτα που ξεκίνησαν όλα.

Δεν ήταν ο κωδικός παραγωγής.

Δεν ήταν ο αριθμός του προϊόντος.

Ήταν ο αριθμός ενός φακέλου.

Και κάποιος είχε φροντίσει να μου τον δείξει δύο φορές.

Γιατί;

Τι περιείχε αυτός ο φάκελος;

Και πόσα διαφορετικά περιστατικά είχαν συνδεθεί μεταξύ τους πριν ακόμη μάθω ότι υπήρχε πρόβλημα στο παγωτό της κόρης μου;

Έκλεισα τον υπολογιστή, πήγα στο δωμάτιό της και την κοίταξα να κοιμάται.

Τότε πήρα μια απόφαση.

Δεν θα άφηνα τον φόβο να με οδηγήσει σε βιαστικά συμπεράσματα. Θα συνέχιζα να ζητώ απαντήσεις, αλλά μόνο μέσα από στοιχεία που θα μπορούσαν να ελεγχθούν επίσημα.

Γιατί πλέον δεν προσπαθούσα απλώς να μάθω τι ήταν εκείνο το σκοτεινό αντικείμενο.

Προσπαθούσα να ανακαλύψω γιατί τόσοι άνθρωποι φαίνονταν να γνωρίζουν κάτι που κανείς δεν ήθελε να εξηγήσει.

Και το επόμενο πρωί, όταν άνοιξα το ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο, βρήκα ένα μήνυμα από την εταιρεία.

Το θέμα έγραφε:

«ΕΠΕΙΓΟΝ — ΝΕΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΑΣ».

Το άνοιξα με τρεμάμενα χέρια.

Η πρώτη πρόταση έλεγε:

«Μετά από περαιτέρω έλεγχο, διαπιστώσαμε ότι ο αριθμός παρτίδας που μας αποστείλατε δεν αντιστοιχεί πλήρως στα στοιχεία που διαθέτουμε».

Σταμάτησα να διαβάζω.

Πώς ήταν δυνατόν;

Είχα φωτογραφίσει τη συσκευασία. Είχα κρατήσει το προϊόν. Είχα σημειώσει τον αριθμό πριν ακόμη επικοινωνήσω με την εταιρεία.

Συνέχισα στην επόμενη γραμμή.

Και τότε διάβασα κάτι που με έκανε να σηκωθώ από την καρέκλα.

«Παρακαλούμε να επικοινωνήσετε άμεσα μαζί μας, καθώς υπάρχει πιθανότητα το προϊόν που αγοράσατε να έχει επισημανθεί με λανθασμένο κωδικό».

Έμεινα να κοιτάζω την οθόνη.

Αν ο κωδικός ήταν λανθασμένος, τότε πώς θα μπορούσα να γνωρίζω από ποια γραμμή παραγωγής προερχόταν πραγματικά το παγωτό;

Και αν η συσκευασία δεν έδειχνε την πραγματική προέλευση του προϊόντος…

Ποιος είχε βάλει μέσα στο παγωτό της κόρης μου εκείνο το αντικείμενο — και από πού είχε έρθει πραγματικά;

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

ΜΕΡΟΣ 4  ➡️