ΜΕΡΟΣ 2 – «ΠΡΙΝ ΓΕΛΑΣΕΤΕ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ, ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ» — Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΜΙΛΑ ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΟΛΟΙ ΕΜΑΘΑΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑ ΜΟΝΗ ΜΟΥ
Ο διευθυντής στεκόταν μπροστά στο μικρόφωνο.
Εγώ κρατούσα την Έμμα στην αγκαλιά μου και προσπαθούσα να καταλάβω τι συνέβαινε.
Δεν είχα ζητήσει να μιλήσει για μένα.
Δεν ήθελα να γίνω το επίκεντρο της προσοχής.
Ήθελα απλώς να παραλάβω το δίπλωμά μου και να φύγω.
Αλλά εκείνος συνέχισε.
«Πριν από τέσσερα χρόνια, αυτή η νεαρή γυναίκα ήρθε στη σχολή μας με ένα όνειρο. Ήθελε να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή της και να χτίσει μια καλύτερη ζωή.»
Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.
«Δεν προερχόταν από εύπορη οικογένεια. Εργαζόταν για να πληρώνει τα δίδακτρα, το ενοίκιο και τα καθημερινά της έξοδα.»
Κοίταξα το πάτωμα.
Θυμήθηκα το πρώτο μου δωμάτιο.
Μικρό.
Με ένα παλιό κρεβάτι.
Ένα γραφείο δίπλα στο παράθυρο.
Και μια λάμπα που τρεμόπαιζε κάθε φορά που φυσούσε δυνατά.
Εκεί είχα περάσει αμέτρητες νύχτες διαβάζοντας.
Ο διευθυντής συνέχισε.
«Στη διάρκεια των σπουδών της έμεινε έγκυος. Και τότε οι δυσκολίες πολλαπλασιάστηκαν.»
Κάποιοι φοιτητές άρχισαν να κοιτάζονται μεταξύ τους.
«Θα μπορούσε να εγκαταλείψει. Πολλοί θα καταλάβαιναν μια τέτοια απόφαση.»
Έκανε μια παύση.
«Αλλά εκείνη αποφάσισε να συνεχίσει.»
Η Έμμα κινήθηκε ελαφρά στην αγκαλιά μου.
Της χάιδεψα την πλάτη.
Θυμήθηκα την ημέρα που έμαθα ότι ήμουν έγκυος.
Καθόμουν μόνη στο μπάνιο του μικρού μου διαμερίσματος.
Κρατούσα το τεστ στα χέρια μου.
Έτρεμα.
Δεν ήξερα πώς θα τα κατάφερνα.
Ο πατέρας της Έμμα δεν ήταν πια στη ζωή μας.
Δεν είχα κάποιον να μοιραστώ τον φόβο μου.
Εκείνο το βράδυ κάθισα στο πάτωμα και έκλαψα.
«Πώς θα μεγαλώσω ένα παιδί;» ψιθύρισα.
«Πώς θα τελειώσω τη σχολή;»
Δεν είχα απαντήσεις.
Είχα μόνο ένα μικρό όνειρο.
Και μια ζωή που μεγάλωνε μέσα μου.
Ο διευθυντής συνέχισε να μιλά.
«Υπήρχαν ημέρες που ερχόταν στο μάθημα εξαντλημένη. Είχε προηγηθεί μια ολόκληρη νυχτερινή βάρδια.»
Ένας καθηγητής στην πρώτη σειρά χαμήλωσε το κεφάλι.
Ήταν ο κύριος Ανδρέου.
Θυμήθηκα την ημέρα που είχα αποκοιμηθεί για λίγα δευτερόλεπτα στην αίθουσά του.
Είχα ξυπνήσει τρομαγμένη.
«Συγγνώμη, κύριε.»
Εκείνος με είχε κοιτάξει αυστηρά.
«Πρέπει να ξεκουράζεσαι περισσότερο.»
Είχα χαμογελάσει αμήχανα.
Δεν ήξερε ότι είχα δουλέψει μέχρι τις τέσσερις το πρωί.
Ούτε ότι είχα φάει μόνο ένα μικρό σάντουιτς την προηγούμενη ημέρα.
Ο διευθυντής κοίταξε προς το μέρος μου.
«Δεν ζήτησε ποτέ να της χαριστούν βαθμοί.»
Ένιωσα τα δάκρυα να κυλούν.
«Δεν ζήτησε να παρακαμφθούν οι απαιτήσεις της σχολής.»
Η φωνή του έγινε πιο δυνατή.
«Ζήτησε μόνο μια ευκαιρία να αποδείξει ότι μπορούσε να τα καταφέρει.»
Στην αίθουσα επικρατούσε απόλυτη σιωπή.
Ο διευθυντής έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου.
«Και σήμερα βρίσκεται εδώ επειδή τα κατάφερε.»
Για πρώτη φορά ακούστηκαν λίγα χειροκροτήματα.
Αλλά εκείνος δεν είχε τελειώσει.
«Αυτό που δεν γνωρίζετε είναι τι συνέβη έξι μήνες πριν από την αποφοίτησή της.»
Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά.
Ήξερα ακριβώς σε ποια ημέρα αναφερόταν.
Ήταν η ημέρα που γεννήθηκε η Έμμα.
Και η ημέρα που παραλίγο να εγκαταλείψω τα πάντα.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3…
0 comments:
Post a Comment