ΜΕΡΟΣ 2 – ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΒΥΘΙΣΤΗΚΕ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΠΑΓΩΣΕ ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΣΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ ΜΟΥ — ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΑΛΛΑΞΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
«ΚΛΕΡ!»
Η φωνή του Άλεξ ακούστηκε ξανά.
Προσπάθησα να απαντήσω.
«Εδώ…»
Ο Τρεντ μου έκλεισε το στόμα με το χέρι.
«Μη βγάλεις άχνα», ψιθύρισε απειλητικά.
Αλλά ήταν ήδη αργά.
«ΚΛΕΡ, Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΕΡΧΕΤΑΙ!»
Η Έλεν άρχισε να πανικοβάλλεται.
«Τρεντ, κάνε κάτι!»
Η Νικόλ χαμήλωσε το τηλέφωνό της.
«Δεν θέλω να μπλέξω!»
Ο Ρίτσαρντ σηκώθηκε από την καρέκλα.
«Όλοι ηρεμήστε!»
Εκείνη τη στιγμή άκουσα τον Άλεξ να μιλά στο τηλέφωνό του.
«Η αδερφή μου είναι έξι μηνών έγκυος. Έλαβα σήμα κινδύνου και την άκουσα να ζητά βοήθεια. Χρειάζεται ασθενοφόρο αμέσως.»
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.
Είχε καταλάβει.
Είχε έρθει.
Ο Τρεντ με άφησε απότομα και έτρεξε προς την είσοδο.
«ΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ!» φώναξε.
Ο Άλεξ απάντησε από την άλλη πλευρά της πόρτας.
«Θέλω να ακούσω την αδερφή μου!»
«Είναι καλά!»
«ΤΟΤΕ ΑΣ ΜΟΥ ΤΟ ΠΕΙ Η ΙΔΙΑ!»
Ο Τρεντ δεν απάντησε.
Η Έλεν πλησίασε.
«Άλεξ, η Κλερ έχει μια κρίση πανικού. Δεν χρειάζεται να δημιουργήσεις σκηνή.»
Για μια στιγμή επικράτησε σιωπή.
Ύστερα ακούστηκε η φωνή του αδερφού μου.
Παγωμένη.
Σταθερή.
«Έλεν, άκουσέ με προσεκτικά. Αν η Κλερ χρειάζεται ιατρική βοήθεια, κανείς δεν θα την εμποδίσει να τη λάβει.»
Εκείνη τη στιγμή βρήκα τη δύναμη να φωνάξω.
«ΑΛΕΞ!»
Ο Τρεντ γύρισε.
«ΣΚΑΣΕ!»
Αλλά ο αδερφός μου με είχε ακούσει.
«ΚΛΕΡ, ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ!»
Ακούστηκαν σειρήνες.
Ο Τρεντ κοίταξε προς το παράθυρο.
Το πρόσωπό του άσπρισε.
«Τι έκανες;» μου ψιθύρισε.
Δεν απάντησα.
Για πρώτη φορά μετά από δύο χρόνια δεν αισθανόμουν την ανάγκη να του εξηγήσω τίποτα.
Λίγα λεπτά αργότερα, οι αστυνομικοί μπήκαν στο σπίτι και εξασφάλισαν ότι μπορούσαν να με πλησιάσουν με ασφάλεια.
Οι διασώστες γονάτισαν δίπλα μου.
«Κυρία μου, με ακούτε;»
«Ναι…»
«Πόσων εβδομάδων είστε;»
«Είκοσι τεσσάρων.»
«Έχετε πόνο στην κοιλιά;»
Έβαλα το χέρι μου πάνω στο μωρό.
«Φοβάμαι για την κόρη μου.»
Η διασώστρια με κοίταξε στα μάτια.
«Θα σας μεταφέρουμε αμέσως στο νοσοκομείο.»
Ο Άλεξ εμφανίστηκε πίσω της.
Μόλις με είδε, σταμάτησε.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρόσωπό του.
Ήταν σαν να είχε χάσει τη γη κάτω από τα πόδια του.
«Κλερ…»
Άπλωσα το χέρι μου.
«Άλεξ…»
Γονάτισε δίπλα μου.
Με έπιασε απαλά από τα δάχτυλα.
«Είμαι εδώ.»
Ξέσπασα σε κλάματα.
«Συγγνώμη…»
Το πρόσωπό του συσπάστηκε.
«Για ποιο πράγμα;»
«Δεν σε άκουσα… όταν μου έλεγες να φύγω.»
Ο Άλεξ κούνησε το κεφάλι.
«Δεν χρειάζεται να μου ζητάς συγγνώμη.»
Έσκυψε κοντά μου.
«Τώρα θα φροντίσουμε να είσαι ασφαλής.»
Στο βάθος άκουσα τον Τρεντ να διαμαρτύρεται στους αστυνομικούς.
«Η γυναίκα μου υπερβάλλει! Έπεσε μόνη της!»
Η Έλεν πρόσθεσε:
«Έτσι κάνει πάντα. Θέλει προσοχή.»
Ο Άλεξ σηκώθηκε.
Τον είδα να κοιτάζει τον Τρεντ.
Για μια στιγμή φοβήθηκα ότι θα τον χτυπούσε.
Αλλά δεν το έκανε.
Αντίθετα, γύρισε προς έναν αστυνομικό.
«Θέλω να σας δείξω το σήμα που έλαβα και ό,τι έχει καταγραφεί.»
Ο Τρεντ σταμάτησε να μιλά.
Η Έλεν έσφιξε τα χείλη.
Και τότε η Νικόλ, που στεκόταν στη γωνία κρατώντας ακόμη το κινητό της, είπε κάτι που κανείς δεν περίμενε.
«Δεν χρειάζεστε μόνο τη δική της καταγραφή.»
Όλοι γύρισαν προς το μέρος της.
Η Νικόλ κοίταξε τον αδερφό της.
Ύστερα τον αστυνομικό.
«Έχω βίντεο.»
Ο Τρεντ έγινε κατακόκκινος.
«ΝΙΚΟΛ, ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ!»
Η κοπέλα έκανε ένα βήμα πίσω.
Και ψιθύρισε:
«Δεν είναι μόνο το σημερινό.»
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 3…
0 comments:
Post a Comment