ΜΕΡΟΣ 2
Η Camila κρατούσε το γράμμα με τρεμάμενα χέρια, σαν να είχε ξαφνικά γίνει πολύ βαρύ για να το σηκώσει.
Τα μάτια της έτρεχαν γρήγορα πάνω στις γραμμές.
Και όσο διάβαζε… τόσο πιο άσπρο γινόταν το πρόσωπό της.
— Όχι… όχι, αυτό δεν είναι δυνατόν… — ψιθύρισε.
Οι κόρες της πλησίασαν από πίσω της.
— Μαμά; Τι γράφει; — ρώτησε η μία, αλλά η φωνή της έσπασε στη μέση.
Εγώ στεκόμουν ακίνητη στις σκάλες, ακόμα φορώντας το φόρεμα από τη στολή του πατέρα μου.
Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που νόμιζα ότι θα ακουστεί σε όλο το σπίτι.
Ο αξιωματικός δεν είχε τελειώσει.
Έκανε ένα μικρό βήμα μπροστά και μίλησε ξανά, πιο χαμηλά τώρα.
— Υπάρχει και κάτι ακόμη που πρέπει να παραδοθεί.
Η Camila σήκωσε απότομα το κεφάλι της.
— Όχι… αυτό ήταν όλο, σωστά; Μόνο το γράμμα;
Ο αξιωματικός την κοίταξε σταθερά.
— Ο λοχίας Carter άφησε συγκεκριμένες οδηγίες. Σε περίπτωση που η επιστολή ανοιχτεί σήμερα, πρέπει να παραδοθεί και ο φάκελος αποθήκης.
Έβγαλε έναν δεύτερο φάκελο.
Παλαιός. Σφραγισμένος. Με στρατιωτική σήμανση.
Η Camila έκανε ένα βήμα πίσω.
— Δεν… δεν ξέρω για τι πράγμα μιλάτε.
Αλλά τα χέρια της έτρεμαν ακόμα πιο πολύ.
Ο αξιωματικός γύρισε ελαφρά το βλέμμα του προς εμένα για πρώτη φορά.
Με κοίταξε σαν να ήξερε ήδη ποια είμαι.
— Αυτός ο φάκελος ανήκει στην κόρη του.
Σιωπή.
Βαριά.
Απόλυτη.
Οι ετεροθαλείς αδελφές μου γύρισαν να με κοιτάξουν απότομα.
— Αυτή; — είπε η μία ειρωνικά, αλλά χωρίς καμία σιγουριά πια.
Η Camila έσφιξε τα δόντια της.
— Αυτό είναι γελοίο…
Αλλά ο αξιωματικός δεν αστειευόταν.
Άνοιξε τον φάκελο μπροστά σε όλους.
Μέσα υπήρχε ένα χαρτί… και ένα μικρό μεταλλικό κλειδί.
— Ο λοχίας Carter άφησε εντολή — είπε καθαρά. — Αυτό το κλειδί οδηγεί σε θυρίδα στρατιωτικής αποθήκης. Και εκεί βρίσκεται η αλήθεια που δεν είχε τολμήσει να πει όσο ζούσε.
Η λέξη “αλήθεια” έπεσε στο δωμάτιο σαν πέτρα.
Η Camila κούνησε το κεφάλι της βίαια.
— Όχι… όχι, δεν υπάρχει τίποτα εκεί!
Αλλά η φωνή της είχε ήδη σπάσει.
Ο αξιωματικός έκανε νόημα προς εμένα.
— Θα χρειαστεί να έρθεις μαζί μας.
Ένιωσα τα πόδια μου να κόβονται.
— Εγώ…;
Έγνεψε.
— Ναι. Είναι στο όνομά σου.
Η Camila γύρισε απότομα προς εμένα.
Το βλέμμα της άλλαξε.
Δεν ήταν πια ειρωνεία.
Ήταν φόβος.
— Δεν πας πουθενά! — φώναξε.
Αλλά ήταν αργά.
Ο αξιωματικός έκανε ένα νεύμα και δύο στρατιώτες εμφανίστηκαν έξω από την πόρτα.
Το σπίτι είχε πλέον γεμίσει με σιωπηλή ένταση.
Κανείς δεν γελούσε πια.
Κανείς δεν μιλούσε.
Μόνο εγώ άκουγα την καρδιά μου.
Καθώς κατέβαινα τις σκάλες με το φόρεμα από τη στολή του πατέρα μου…
Ένιωθα ότι όλα όσα πίστευα μέχρι τώρα, ετοιμάζονταν να αλλάξουν για πάντα.
Και η Camila το ήξερε.
Απλώς δεν μπορούσε να το σταματήσει πια.
ΜΕΡΟΣ 3
Βγήκα από το σπίτι με τον στρατιωτικό αξιωματικό δίπλα μου και τους δύο στρατιώτες πίσω μας.
Η Camila στεκόταν στην πόρτα ακίνητη.
Για πρώτη φορά… δεν είχε καμία ειρωνεία στο πρόσωπό της.
Μόνο πανικό.
— Αυτό είναι λάθος! — φώναξε. — Δεν μπορείτε να την πάρετε!
Αλλά κανείς δεν την άκουσε.
Μπήκαμε στο στρατιωτικό όχημα.
Το ταξίδι ήταν σιωπηλό.
Κρατούσα το μικρό μεταλλικό κλειδί μέσα στην παλάμη μου τόσο σφιχτά που με πονούσε.
— Ήταν καλός άνθρωπος ο πατέρας μου; — ρώτησα χαμηλά.
Ο αξιωματικός δεν απάντησε αμέσως.
Μετά είπε:
— Ήταν άνθρωπος που δεν άφησε τίποτα ημιτελές. Ούτε την υπηρεσία του… ούτε εσένα.
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.
Όταν φτάσαμε στη στρατιωτική αποθήκη, η πόρτα άνοιξε με βαριά μεταλλική φωνή.
Μέσα υπήρχαν σειρές από ντουλάπια ασφαλείας.
Ο αξιωματικός στάθηκε μπροστά σε ένα συγκεκριμένο.
— Θυρίδα 117 — είπε.
Έβαλα το κλειδί μέσα.
Έτρεμα.
ΚΛΙΚ.
Η πόρτα άνοιξε.
Μέσα υπήρχε ένα κουτί.
Και πάνω του… ένας φάκελος με το όνομά μου γραμμένο από το χέρι του πατέρα μου.
Το άνοιξα.
Πρώτη σελίδα:
"Αν διαβάζεις αυτό, σημαίνει ότι δεν γύρισα σπίτι. Και σημαίνει επίσης ότι ήρθε η ώρα να μάθεις ποιος πραγματικά είμαι."
Πάγωσα.
Ο αξιωματικός έκανε ένα βήμα πίσω, αφήνοντάς με να συνεχίσω.
Η επόμενη σελίδα έγραφε κάτι που με έκανε να χάσω την ανάσα μου:
"Δεν πέθανα απλώς σε αποστολή. Δολοφονήθηκα επειδή ανακάλυψα κάτι μέσα στη μονάδα."
Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν πιο πολύ.
Συνέχισα να διαβάζω.
"Κάποιοι μέσα στον στρατό που εμπιστευόμουν πουλούσαν πληροφορίες. Και όταν το ανακάλυψα, αποφάσισαν να με βγάλουν από τη μέση."
Ένα μικρό USB ήταν μέσα στο κουτί.
Το κράτησα σαν να έκαιγε.
Ο αξιωματικός χαμήλωσε τη φωνή του:
— Αυτό το USB περιέχει όλα τα στοιχεία που συγκέντρωσε.
Πίσω μου… άκουσα βήματα.
Γρήγορα.
Βαριά.
Ένας στρατιώτης μπήκε απότομα στην αίθουσα.
— Κύριε! Υπάρχει πρόβλημα!
Ο αξιωματικός σήκωσε το χέρι του.
— Τι συμβαίνει;
Ο στρατιώτης δίστασε.
— Η Camila… δεν έμεινε στο σπίτι.
Η καρδιά μου πάγωσε.
Ο αξιωματικός με κοίταξε σοβαρά.
— Αν ήρθε εδώ… τότε δεν είσαι ασφαλής.
Έσφιξα το USB στο χέρι μου.
Και για πρώτη φορά κατάλαβα…
Το γράμμα του πατέρα μου δεν ήταν απλώς αποχαιρετισμός.
Ήταν προειδοποίηση.
Και η αλήθεια που μόλις είχα ανοίξει…
είχε ήδη αρχίσει να μας κυνηγάει.
0 comments:
Post a Comment