ΜΕΡΟΣ 2
Ολόκληρη η αίθουσα της κηδείας πάγωσε όταν ο δικηγόρος σηκώθηκε κρατώντας τον φάκελο της διαθήκης.
Ο σύζυγος της Έλενας, ο Ανδρέας, καθόταν στην πρώτη σειρά δίπλα στην ερωμένη του, τη Βικτώρια. Δεν έκανε καν προσπάθεια να κρύψει τη σχέση τους. Μερικοί συγγενείς κοιτούσαν αλλού από ντροπή, ενώ άλλοι έσφιγγαν τις γροθιές τους από θυμό.
Η Έλενα είχε πεθάνει μόλις λίγες μέρες πριν, ενώ βρισκόταν στον όγδοο μήνα της εγκυμοσύνης της.
Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο Ανδρέας είχε το θράσος να εμφανιστεί στην κηδεία μαζί με την άλλη γυναίκα.
Όμως εκείνος έμοιαζε σίγουρος για τον εαυτό του.
Σχεδόν χαμογελούσε.
Ήξερε ότι η Έλενα προερχόταν από πλούσια οικογένεια.
Ήξερε ότι το σπίτι, οι επενδύσεις και οι τραπεζικοί λογαριασμοί ήταν στο όνομά της.
Και πίστευε πως πολύ σύντομα όλα θα γίνονταν δικά του.
Ο δικηγόρος καθάρισε τον λαιμό του.
«Η κυρία Έλενα Παπαδοπούλου άφησε συγκεκριμένες οδηγίες να διαβαστεί η διαθήκη της αμέσως μετά την κηδεία της.»
Ο Ανδρέας ίσιωσε το σακάκι του.
Η Βικτώρια έπιασε το χέρι του κάτω από το τραπέζι.
Και τότε ο δικηγόρος συνέχισε.
«Πριν από δύο μήνες, η κυρία Έλενα ζήτησε να προστεθεί ένα προσωπικό γράμμα στη διαθήκη.»
Η αίθουσα βυθίστηκε στη σιωπή.
Ο δικηγόρος άνοιξε τον φάκελο.
«Αν ακούτε αυτή τη διαθήκη, σημαίνει ότι δεν βρίσκομαι πια εδώ. Υπάρχει όμως κάτι που πρέπει να γνωρίζουν όλοι.»
Ο Ανδρέας συνοφρυώθηκε.
Η καρδιά του χτύπησε πιο γρήγορα.
«Τα τελευταία τρία χρόνια γνώριζα για την εξωσυζυγική σχέση του συζύγου μου.»
Ακούστηκαν ψίθυροι.
Η Βικτώρια χλόμιασε.
Ο Ανδρέας ένιωσε το αίμα να παγώνει.
«Γνώριζα κάθε συνάντηση. Κάθε ψέμα. Κάθε δικαιολογία. Δεν μίλησα επειδή προσπαθούσα να σώσω την οικογένειά μου και επειδή ήθελα να πιστέψω ότι ο άντρας που αγάπησα θα άλλαζε.»
Η μητέρα της Έλενας άρχισε να κλαίει.
Ο πατέρας της κατέβασε το κεφάλι.
Ο δικηγόρος συνέχισε.
«Αν ο Ανδρέας βρίσκεται στην αίθουσα μαζί με τη γυναίκα για την οποία κατέστρεψε τον γάμο μας, τότε αυτό σημαίνει ότι πήρα τη σωστή απόφαση.»
Ο Ανδρέας πετάχτηκε όρθιος.
«Αυτό είναι γελοίο!»
«Καθίστε κάτω», είπε ψυχρά ο δικηγόρος.
Κανείς δεν τον υπερασπίστηκε.
Κανείς.
Ούτε ένας άνθρωπος.
«Όλη η περιουσία μου», συνέχισε η επιστολή, «περνά σε ένα ίδρυμα που θα βοηθά μητέρες και παιδιά που έχουν ανάγκη.»
Η Βικτώρια άνοιξε διάπλατα τα μάτια.
Ο Ανδρέας έμεινε άφωνος.
«Το σπίτι μου δεν θα ανήκει στον σύζυγό μου. Οι λογαριασμοί μου δεν θα ανήκουν στον σύζυγό μου. Οι επενδύσεις μου δεν θα ανήκουν στον σύζυγό μου.»
Η αίθουσα ξέσπασε σε ψιθύρους.
Ο Ανδρέας είχε μόλις χάσει τα πάντα.
Αλλά η μεγαλύτερη αποκάλυψη δεν είχε έρθει ακόμα.
Ο δικηγόρος πήρε έναν δεύτερο φάκελο.
«Υπάρχει ακόμα ένα έγγραφο.»
Ο Ανδρέας ένιωσε έναν κόμπο στο στομάχι.
«Η Έλενα ζήτησε να ανοιχτεί μόνο αν ο σύζυγός της αμφισβητήσει τη διαθήκη.»
Ο δικηγόρος σήκωσε ένα πακέτο εγγράφων.
«Περιέχει φωτογραφίες, μηνύματα, τραπεζικές συναλλαγές και ιδιωτικούς ερευνητές που κατέγραψαν την εξωσυζυγική σχέση του κυρίου Ανδρέα επί τρία χρόνια.»
Η Βικτώρια άφησε το χέρι του.
Οι συγγενείς κοιτούσαν σοκαρισμένοι.
Ο Ανδρέας έγινε κατακόκκινος.
«Αυτό είναι παράνομο!»
«Όχι», απάντησε ο δικηγόρος.
«Είναι τεκμηριωμένο.»
Ένας ηλικιωμένος θείος σηκώθηκε.
«Η Έλενα ήξερε;»
Ο δικηγόρος έγνεψε καταφατικά.
«Τα ήξερε όλα.»
Το πρόσωπο του Ανδρέα κατέρρευσε.
Για πρώτη φορά κατάλαβε ότι δεν είχε ξεγελάσει κανέναν.
Η Έλενα είχε δει τα πάντα.
Είχε υποφέρει σιωπηλά.
Και είχε προετοιμάσει τα πάντα πριν φύγει από τη ζωή.
Τότε ο δικηγόρος διάβασε τις τελευταίες γραμμές.
«Ανδρέα, αν ακούς αυτό το μήνυμα, θέλω να ξέρεις ότι δεν σε μισώ. Ο θυμός είναι πολύ βαρύ φορτίο για να το κουβαλήσω. Όμως λυπάμαι που επέλεξες να προδώσεις την οικογένειά μας. Εύχομαι κάποτε να μάθεις ότι η αγάπη δεν είναι αυτό που παίρνεις από κάποιον. Είναι αυτό που του προσφέρεις όταν κανείς δεν σε βλέπει.»
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν αποπνικτική.
Κανείς δεν μιλούσε.
Κανείς δεν κουνιόταν.
Ο Ανδρέας κοιτούσε το πάτωμα.
Η Βικτώρια σηκώθηκε αργά.
«Δεν μου είπες ποτέ ότι τα ήξερε όλα», ψιθύρισε.
Και μπροστά σε όλους, τον άφησε μόνο του.
Έφυγε χωρίς να κοιτάξει πίσω.
Λίγα λεπτά αργότερα, οι συγγενείς άρχισαν να αποχωρούν.
Κανείς δεν πλησίασε τον Ανδρέα.
Κανείς δεν του μίλησε.
Έμεινε μόνος στην τελευταία σειρά, κοιτάζοντας το άδειο φέρετρο.
Για πρώτη φορά στη ζωή του, δεν είχε ούτε τα χρήματα που περίμενε, ούτε τη γυναίκα που κυνηγούσε, ούτε την οικογένεια που είχε προδώσει.
Είχε μόνο τις επιλογές του.
Και τις συνέπειές τους.
Εκείνο το βράδυ, καθώς τα φώτα της αίθουσας έσβηναν ένα-ένα, ένα πράγμα έγινε ξεκάθαρο σε όλους:
Η Έλενα μπορεί να έφυγε από τη ζωή, αλλά η τελευταία της πράξη ήταν η πιο δυνατή από όλες.
Δεν άφησε πίσω της εκδίκηση.
Άφησε δικαιοσύνη.
ΤΕΛΟΣ.
0 comments:
Post a Comment