ΜΕΡΟΣ 2 — ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΠΟΥ ΕΚΡΥΒΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ
Το κορίτσι δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια της από το έγγραφο.
Το όνομά της βρισκόταν εκεί.
Αλλά όχι μόνο το δικό της.
Υπήρχε και το όνομα του πατέρα της.
Και της μητέρας της.
«Τι είναι αυτό;» ψιθύρισε.
Ο πλούσιος γαιοκτήμονας δεν απάντησε αμέσως.
Πλησίασε αργά στο γραφείο και στάθηκε απέναντί της.
«Διάβασέ το μέχρι το τέλος.»
Τα δάχτυλά της έτρεμαν καθώς ξεδίπλωνε τις σελίδες.
Στην αρχή δεν καταλάβαινε.
Ήταν μια παλιά συμφωνία ανάμεσα στην οικογένειά του και έναν τοπικό πιστωτή.
Αλλά όσο διάβαζε, τόσο περισσότερο χανόταν το χρώμα από το πρόσωπό της.
Τα χρέη του πατέρα της δεν είχαν δημιουργηθεί τυχαία.
Κάποιος τα είχε εξαγοράσει.
Κάποιος είχε αγοράσει τα δικαιώματα πάνω στην οικογενειακή τους περιουσία.
Και αυτός ο κάποιος ήταν ο άντρας που τώρα στεκόταν μπροστά της.
«Εσύ… αγόρασες τα χρέη του πατέρα μου;»
«Ναι.»
«Πριν έρθεις στο σπίτι μας;»
«Πολύ πριν.»
Έκανε ένα βήμα πίσω.
Ξαφνικά, όλα όσα θεωρούσε συμπτώσεις άρχισαν να παίρνουν διαφορετική μορφή.
Το πώς γνώριζε ακριβώς πόσα χρωστούσε ο πατέρας της.
Το πώς γνώριζε την ασθένεια της μητέρας της.
Το πώς ήξερε ότι εκείνη δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Δεν είχε εμφανιστεί τυχαία.
Την είχε παρακολουθήσει.
Την είχε μελετήσει.
Και περίμενε.
«Γιατί;»
Εκείνος πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Επειδή ο πατέρας σου μου πήρε κάτι.»
Η κοπέλα συνοφρυώθηκε.
«Τι;»
«Την περιουσία της οικογένειάς μου.»
Τότε της αποκάλυψε την ιστορία.
Χρόνια νωρίτερα, ο πατέρας του είχε συνεργαστεί με τον πατέρα της.
Υπήρχε μια μεγάλη έκταση γης που ανήκε στην οικογένειά του.
Μια έκταση που είχε τεράστια αξία.
Όμως, μέσα από μια σειρά συμφωνιών και χρεών, η γη πέρασε στα χέρια της οικογένειας της κοπέλας.
Ο ίδιος είχε περάσει χρόνια προσπαθώντας να αποδείξει ότι η συμφωνία ήταν άδικη.
Όταν πέθανε η μητέρα του, του άφησε ένα τελευταίο γράμμα.
«Πάρε πίσω ό,τι μας ανήκει», του είχε γράψει.
Εκείνος δεν είχε ξεχάσει ποτέ.
«Και τώρα θέλεις να χρησιμοποιήσεις εμένα για να πάρεις εκδίκηση;»
«Στην αρχή, ναι.»
Η απάντηση ήταν τόσο ειλικρινής που την έκανε να παγώσει.
«Τότε γιατί μου είπες ότι πεθαίνεις;»
Εκείνος χαμήλωσε το βλέμμα.
«Επειδή ήξερα ότι δεν θα με παντρευόσουν αν σου έλεγα την αλήθεια.»
«Και ο γιος;»
Για πρώτη φορά, ο άντρας δίστασε.
«Ο όρος της διαθήκης της μητέρας μου.»
Της εξήγησε ότι η πλούσια συγγενής του είχε αφήσει την περιουσία της υπό έναν αυστηρό όρο: έπρεπε να δημιουργήσει οικογένεια και να αποκτήσει κληρονόμο μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.
Αν δεν το έκανε, ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας θα περνούσε σε άλλο κλάδο της οικογένειας.
«Άρα με παντρεύτηκες επειδή ήμουν φτωχή.»
«Σε παντρεύτηκα επειδή ήξερα ότι θα δεχόσουν.»
Τα λόγια του την χτύπησαν σαν χαστούκι.
«Ήξερες ότι θα δεχόμουν επειδή η μητέρα μου ήταν άρρωστη και ο πατέρας μου στη φυλακή.»
Σιωπή.
«Δεν με διάλεξες. Με παγίδεψες.»
Εκείνος δεν προσπάθησε να αρνηθεί.
Και αυτό την τρόμαξε περισσότερο.
Έσφιξε τα χαρτιά στα χέρια της.
«Θα φύγω.»
«Δεν μπορείς.»
«Μπορώ.»
«Αν φύγεις τώρα, ο πατέρας σου επιστρέφει στη φυλακή.»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Είσαι τέρας.»
«Ίσως.»
Για λίγα δευτερόλεπτα κανείς δεν μίλησε.
Ύστερα εκείνος είπε κάτι που δεν περίμενε.
«Αλλά υπάρχει κάτι που δεν σου είπα.»
«Τι;»
«Δεν έχω πλέον έναν χρόνο ζωής.»
Η καρδιά της σταμάτησε.
«Τι εννοείς;»
«Οι γιατροί δεν έκαναν ποτέ λάθος. Υπήρχε μια σοβαρή υποψία για μια ασθένεια. Γι' αυτό έκανα τις εξετάσεις. Όμως η τελική διάγνωση ήρθε αργότερα.»
Έβγαλε από το συρτάρι έναν φάκελο.
«Δεν πεθαίνω.»
Εκείνη ένιωσε να ζαλίζεται.
«Τότε γιατί συνεχίζεις το ψέμα;»
Ο άντρας την κοίταξε.
«Επειδή όταν έμαθα ότι είμαι υγιής, ήταν ήδη αργά.»
«Αργά για τι;»
«Για να διορθώσω όλα όσα είχα ξεκινήσει.»
Η κοπέλα έμεινε ακίνητη.
Δεν ήξερε αν έπρεπε να τον μισήσει ή να τον λυπηθεί.
Τότε, όμως, πρόσεξε κάτι στο κάτω μέρος του φακέλου.
Μια φωτογραφία.
Την πήρε.
Και μόλις την είδε, τα χέρια της άρχισαν να τρέμουν.
Ήταν μια παλιά φωτογραφία του πατέρα της.
Αλλά δίπλα του στεκόταν ένας άντρας που γνώριζε πολύ καλά.
Ο πατέρας του γαιοκτήμονα.
Και στο πίσω μέρος της φωτογραφίας υπήρχε μια ημερομηνία.
Μια ημερομηνία που προηγήθηκε όλων των χρεών.
Η κοπέλα γύρισε απότομα προς τον άντρα.
«Ο πατέρας μου δεν έκλεψε την οικογενειακή σας περιουσία, έτσι δεν είναι;»
Ο άντρας δεν απάντησε.
«Εσύ δεν ξέρεις όλη την αλήθεια.»
Εκείνος έμεινε σιωπηλός.
Και τότε η κοπέλα κατάλαβε ότι είχε γίνει κάτι πολύ χειρότερο.
Ίσως ολόκληρος ο γάμος τους να είχε χτιστεί πάνω σε μια εκδίκηση που βασιζόταν σε ένα ψέμα.
Και αν η φωτογραφία έλεγε την αλήθεια…
τότε ο πραγματικός ένοχος βρισκόταν πολύ πιο κοντά στην οικογένειά του απ' όσο μπορούσε να φανταστεί....
0 comments:
Post a Comment