PART 3 — «Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΒΡΗΚΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΦΑΚΕΛΟ ΤΗΝ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΠΑΓΩΣΕΙ… ΓΙΑΤΙ Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ!»

Η Βερόνικα κρατούσε τη φωτογραφία στα χέρια της.

Δεν μπορούσε να αναπνεύσει.

Για λίγα δευτερόλεπτα, ο κόσμος γύρω της έμοιαζε να έχει σταματήσει.

Κοίταξε ξανά τη φωτογραφία.

Και μετά άλλη μία φορά.

Ήταν ο πατέρας της.

Καθόταν μόνος του στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου.

Η φωτογραφία είχε τραβηχτεί από απόσταση.

Κάποιος τον παρακολουθούσε.

Αλλά αυτό δεν ήταν το χειρότερο.

Στο κάτω μέρος υπήρχε μια ημερομηνία.

Ήταν μόλις δύο ημέρες πριν.

«Πού είναι;»

Η φωνή της έτρεμε.

Ο άντρας που είχε φέρει τον φάκελο την κοίταξε σοβαρά.

«Δεν ξέρω.»

«Μου είπες ότι πρέπει να τον προστατεύσω!»

«Προσπάθησα.»

Η Βερόνικα άρπαξε τον άντρα από το σακάκι.

«Τι του συνέβη;»

«Δεν ξέρω αν του έχει συμβεί κάτι ακόμα.»

Η Βερόνικα τον άφησε.

«Τι σημαίνει αυτό;»

Ο άντρας κοίταξε τους τρεις χούλιγκαν.

«Σημαίνει ότι το σχέδιο δεν ήταν να σε ληστέψουν.»

Η Βερόνικα ένιωσε το αίμα της να παγώνει.

«Τότε ποιο ήταν το σχέδιο;»

Ο άντρας πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Να σε κάνουν να πανικοβληθείς.»

«Γιατί;»

«Για να τρέξεις στον πατέρα σου.»

Η Βερόνικα δεν κατάλαβε.

«Και μετά;»

Ο άντρας έσκυψε προς το μέρος της.

«Να τους οδηγήσεις κατευθείαν σε εκείνον.»

---

Οι λέξεις έπεσαν σαν κεραυνός.

Η Βερόνικα κοίταξε τους σωματοφύλακές της.

Ξαφνικά όλα έβγαζαν νόημα.

Οι τρεις άντρες δεν ήθελαν πραγματικά το κινητό της.

Δεν ήθελαν το ρολόι.

Δεν τους ενδιέφερε η αλυσίδα.

Ήθελαν να την κάνουν να αλλάξει διαδρομή.

Να την οδηγήσουν στο παλιό τούνελ.

Εκεί όπου περίμενε κάποιος άλλος.

Και αν εκείνη δεν είχε τους σωματοφύλακές της…

ίσως τώρα να μην ήταν καν ζωντανή.

«Ποιος το σχεδίασε;»

ρώτησε.

Ο άντρας δεν απάντησε.

«Ποιος;»

«Ο πατέρας σου ξέρει.»

Η Βερόνικα πάγωσε.

«Ο πατέρας μου;»

«Ναι.»

«Τότε γιατί δεν μου το είπε;»

Ο άντρας την κοίταξε στα μάτια.

«Γιατί φοβάται ότι αν μάθεις την αλήθεια, θα προσπαθήσεις να τον βοηθήσεις.»

Η Βερόνικα ένιωσε την οργή να ανεβαίνει.

«Είναι ο πατέρας μου! Φυσικά και θα προσπαθήσω να τον βοηθήσω!»

Ο άντρας έσκυψε το κεφάλι.

«Αυτό ακριβώς φοβόταν.»

---

Η Βερόνικα πήρε αμέσως το τηλέφωνό της.

Κάλεσε τον πατέρα της.

Μία φορά.

Τίποτα.

Ξανά.

Τίποτα.

Την τρίτη φορά, η κλήση πήγε κατευθείαν στον τηλεφωνητή.

Η καρδιά της άρχισε να χτυπά γρήγορα.

«Δεν απαντά.»

Ο ένας σωματοφύλακας έβγαλε το δικό του τηλέφωνο.

«Θα τον εντοπίσουμε.»

«Τώρα.»

«Μάλιστα.»

Η Βερόνικα γύρισε προς τον άντρα.

«Ποιος είσαι πραγματικά;»

Εκείνος έμεινε σιωπηλός.

«Ξέρεις πάρα πολλά.»

«Δούλευα για τον πατέρα σου.»

«Δούλευες;»

«Πριν από χρόνια.»

«Και τώρα;»

Ο άντρας την κοίταξε.

«Τώρα προσπαθώ να διορθώσω ένα λάθος.»

Η Βερόνικα δεν τον εμπιστευόταν.

Αλλά κάτι στη φωνή του την έκανε να σταματήσει.

«Ποιο λάθος;»

Ο άντρας κοίταξε τη φωτογραφία.

«Εγώ ήμουν αυτός που του έδωσε την πληροφορία που τον έβαλε σε αυτή την κατάσταση.»

Η Βερόνικα πάγωσε.

«Τι έκανες;»

«Πίστευα ότι θα τον βοηθούσα.»

«Και τι συνέβη;»

«Τον πρόδωσα.»

---

Ξαφνικά ένας από τους τρεις χούλιγκαν φώναξε.

«Μην τον πιστεύεις!»

Όλοι γύρισαν.

Ο άντρας κοίταξε τον χούλιγκαν.

Το πρόσωπό του σκοτείνιασε.

«Εσύ δεν έπρεπε να μιλήσεις.»

Ο χούλιγκαν έκανε ένα βήμα πίσω.

Η Βερόνικα κατάλαβε.

«Τον γνωρίζεις.»

«Ναι.»

«Από πού;»

Ο άντρας δεν απάντησε.

Η Βερόνικα πλησίασε τον χούλιγκαν.

«Εσύ θα μου πεις.»

«Δεν ξέρω τίποτα.»

«Ξέρεις.»

«Δεν μπορώ.»

«Γιατί;»

Ο άντρας κοίταξε τον φάκελο.

«Γιατί αν μιλήσω, θα σκοτώσουν τον πατέρα σου.»

Η Βερόνικα σταμάτησε.

«Τον έχουν ήδη;»

Σιωπή.

«Τον έχουν;»

Ο χούλιγκαν κατέβασε το κεφάλι.

«Ναι.»

Η Βερόνικα ένιωσε τα γόνατά της να λυγίζουν.

Ένας από τους σωματοφύλακες έσπευσε να τη στηρίξει.

«Πού είναι;»

Ο άντρας δεν απάντησε.

«ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ;!»

«Στο παλιό εργοστάσιο.»

Η Βερόνικα γύρισε.

«Ποιο εργοστάσιο;»

«Στην άκρη της πόλης.»

Ο άντρας κοίταξε το ρολόι του.

«Αλλά αν είναι ακόμα εκεί…»

«Αν;»

«Τότε έχουμε περίπου είκοσι λεπτά.»

Η Βερόνικα κοίταξε τους σωματοφύλακες.

«Πάμε.»

«Όχι», είπε ο άντρας.

Η Βερόνικα γύρισε απότομα.

«Τι είπες;»

«Αν πας εκεί, θα κάνεις ακριβώς αυτό που θέλουν.»

«Δεν με νοιάζει! Είναι ο πατέρας μου!»

«Αυτό ακριβώς περιμένουν!»

Η Βερόνικα τον κοίταξε.

«Τότε τι προτείνεις;»

Ο άντρας έδειξε τη φωτογραφία.

«Αυτή η φωτογραφία δεν τραβήχτηκε για να σε φοβίσει.»

«Τότε γιατί;»

«Για να σε οδηγήσει κάπου.»

«Πού;»

«Σε μια παγίδα.»

---

Η Βερόνικα έμεινε ακίνητη.

Για πρώτη φορά, κατάλαβε πως ό,τι κι αν έκανε μπορούσε να είναι λάθος.

Αν πήγαινε στο εργοστάσιο, ίσως έπεφτε στην παγίδα.

Αν δεν πήγαινε, ο πατέρας της μπορεί να κινδύνευε.

Τότε ο δεύτερος σωματοφύλακας μίλησε.

«Κυρία, έχουμε εντοπίσει το τηλέφωνο του πατέρα σας.»

Η Βερόνικα γύρισε.

«Πού είναι;»

«Δεν είναι στο εργοστάσιο.»

Σιωπή.

«Πού είναι;»

Ο άντρας κοίταξε την οθόνη.

«Στο σπίτι σας.»

Η Βερόνικα πάγωσε.

«Τι;»

«Το τηλέφωνό του βρίσκεται μέσα στο σπίτι σας.»

«Αυτό είναι αδύνατο.»

«Όχι.»

Ο σωματοφύλακας σήκωσε το βλέμμα.

«Κάποιος τοποθέτησε το τηλέφωνό του εκεί.»

Η Βερόνικα ένιωσε ένα κρύο ρίγος.

Το σπίτι της.

Το μέρος όπου μεγάλωσε.

Το μέρος που πίστευε πως ήταν ασφαλές.

Κάποιος είχε μπει εκεί.

Και τώρα ίσως την περίμενε.

«Πρέπει να φύγουμε», είπε.

Αλλά πριν προλάβει να κινηθεί…

το τηλέφωνό της χτύπησε.

Άγνωστος αριθμός.

Η Βερόνικα απάντησε.

«Εμπρός;»

Στην άλλη άκρη δεν ακούστηκε τίποτα.

Μόνο μια βαριά ανάσα.

«Ποιος είναι;»

Τότε άκουσε μια φωνή.

Μια φωνή που αναγνώρισε αμέσως.

«Βερόνικα…»

Τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα.

Ήταν ο πατέρας της.

«Μπαμπά! Πού είσαι;»

Η φωνή του ήταν αδύναμη.

«Μην έρθεις εδώ.»

Η Βερόνικα κοίταξε τους άλλους.

«Πού είσαι;»

«Δεν έχει σημασία.»

«Ποιος είναι μαζί σου;»

Σιωπή.

«Μπαμπά!»

«Άκουσέ με προσεκτικά.»

Η Βερόνικα έσφιξε το τηλέφωνο.

«Τι;»

«Αν θέλεις να μείνω ζωντανός…»

Σταμάτησε.

Η Βερόνικα ένιωσε την καρδιά της να χτυπά στο στήθος της.

«Τι πρέπει να κάνω;»

Η φωνή του έγινε ψίθυρος.

«Πήγαινε μόνη σου στο σπίτι.»

Η Βερόνικα κοίταξε τους δύο σωματοφύλακες.

«Δεν θα πάω μόνη.»

«Πρέπει.»

«Όχι.»

«Βερόνικα…»

«Μπαμπά, πες μου πού είσαι!»

Τότε ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος.

Κάτι έπεσε.

Ο πατέρας της φώναξε.

Και η γραμμή έκλεισε.

«ΜΠΑΜΠΑ!»

Η Βερόνικα προσπάθησε να ξανακαλέσει.

Τίποτα.

Κοίταξε τους σωματοφύλακες.

«Πάμε σπίτι.»

Ο ένας από αυτούς προσπάθησε να την σταματήσει.

«Κυρία, είναι παγίδα.»

«Το ξέρω.»

«Τότε γιατί—»

Η Βερόνικα σήκωσε το βλέμμα.

Τα μάτια της ήταν πλέον γεμάτα αποφασιστικότητα.

«Γιατί αυτή τη φορά…»

Έσφιξε τη φωτογραφία στο χέρι της.

«Θα είμαστε εμείς που θα τους περιμένουμε.»

---

Λίγα λεπτά αργότερα, το αυτοκίνητο της Βερόνικα έφτασε έξω από το σπίτι.

Από μακριά όλα έμοιαζαν φυσιολογικά.

Πολύ φυσιολογικά.

Το σπίτι ήταν σκοτεινό.

Η πόρτα κλειστή.

Κανένα αυτοκίνητο.

Κανένας άνθρωπος.

Η Βερόνικα κατέβηκε.

Ο ένας σωματοφύλακας πήγε μπροστά.

Ο δεύτερος έμεινε πίσω.

«Μείνετε εδώ», είπε.

Η Βερόνικα κοίταξε την πόρτα.

Και τότε παρατήρησε κάτι.

Η πόρτα ήταν ελαφρώς ανοιχτή.

Δεν την άφηνε ποτέ έτσι.

Ποτέ.

Έκανε ένα βήμα.

Μετά άλλο ένα.

Ξαφνικά άκουσε έναν ήχο από μέσα.

Κάποιος περπατούσε.

Η Βερόνικα σταμάτησε.

Ο σωματοφύλακας σήκωσε το χέρι του.

Όλοι πάγωσαν.

Και τότε…

από το εσωτερικό του σπιτιού ακούστηκε η φωνή του πατέρα της.

«Βερόνικα…»

Η καρδιά της σταμάτησε.

«Μπαμπά;»

«Μπες μέσα.»

Ο σωματοφύλακας την άρπαξε από το χέρι.

«Μην μπεις.»

Αλλά η Βερόνικα είχε ήδη δει κάτι μέσα από το μισάνοιχτο παράθυρο.

Έναν άντρα.

Κρατούσε όπλο.

Και πίσω του…

ήταν ο πατέρας της.

Δεμένος σε μια καρέκλα.

Η Βερόνικα έκανε να κινηθεί.

Τότε ο άντρας μέσα στο σπίτι σήκωσε το όπλο.

«Ένα βήμα ακόμα…»

Η Βερόνικα σταμάτησε.

Και εκείνη τη στιγμή κατάλαβε κάτι.

Ο άντρας δεν κοιτούσε εκείνη.

Κοιτούσε πίσω της.

Στους δύο σωματοφύλακες.

«Αφήστε τα όπλα κάτω.»

Οι δύο άντρες παρέμειναν ακίνητοι.

«Τώρα!»

Η Βερόνικα κοίταξε τον πατέρα της.

Και τότε εκείνος φώναξε:

«ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ Ο,ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΝΕ!»

Ο άντρας με το όπλο γύρισε απότομα.

«Σκάσε!»

Η Βερόνικα πάγωσε.

Γιατί ο πατέρας της μόλις είχε πει κάτι που δεν περίμενε.

Κάτι που άλλαζε τα πάντα.

«Βερόνικα…»

Την κοίταξε στα μάτια.

«Αυτός ο άντρας…»

Έκανε μια παύση.

«Δεν θέλει τα χρήματά μου.»

Η Βερόνικα κοίταξε τον ένοπλο.

Ο πατέρας της συνέχισε:

«Θέλει να μάθει πού έκρυψα το αρχείο.»

Η Βερόνικα συνοφρυώθηκε.

«Ποιο αρχείο;»

Ο πατέρας της έκλεισε τα μάτια.

Και τότε είπε τις λέξεις που θα άλλαζαν για πάντα τη ζωή της:

«Το αρχείο που αποδεικνύει ποιος πραγματικά κατέστρεψε την οικογένειά μας πριν από είκοσι χρόνια.»

Η Βερόνικα ένιωσε το αίμα να παγώνει στις φλέβες της.

Γιατί εκείνη τη στιγμή κατάλαβε…

ότι η σημερινή επίθεση δεν είχε ξεκινήσει σήμερα.

Είχε ξεκινήσει είκοσι χρόνια πριν.

Και η ίδια δεν ήταν απλώς το επόμενο θύμα.

Ήταν το τελευταίο κομμάτι ενός μυστικού που κάποιος είχε σκοτώσει ανθρώπους για να το κρατήσει κρυφό.

😱 ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΜΕΡΟΣ…

ΤΕΛΙΚΟ ΜΕΡΟΣ