PART 2 — «ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΥΧΑΙΑ Η ΕΠΙΘΕΣΗ… Η ΒΕΡΟΝΙΚΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΟΤΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΝΤΡΕΣ ΕΙΧΑΝ ΕΡΘΕΙ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΗ!»

Η Βερόνικα κοίταξε την οθόνη του κινητού του σωματοφύλακά της.

Για λίγα δευτερόλεπτα δεν είπε τίποτα.

Το πρόσωπό της είχε χάσει το χρώμα του.

Ο άντρας στην οθόνη ήταν ένας από τους τρεις που στέκονταν μπροστά της.

Όμως δεν ήταν μόνο αυτό.

Ήταν το όνομα που εμφανιζόταν κάτω από τη φωτογραφία.

Η Βερόνικα το γνώριζε.

Το είχε δει ξανά.

Μήνες πριν.

Σε μια αναφορά που ο πατέρας της είχε προσπαθήσει να κρατήσει μακριά από εκείνη.

Σήκωσε αργά το βλέμμα της.

«Πού βρήκες αυτή τη φωτογραφία;»

Ο σωματοφύλακας απάντησε χαμηλόφωνα.

«Στο αρχείο ασφαλείας.»

Η Βερόνικα ένιωσε την καρδιά της να χτυπά πιο δυνατά.

«Ποιο αρχείο;»

Ο άντρας κοίταξε τους τρεις χούλιγκαν.

«Αυτόν τον άνθρωπο τον έχουμε καταγράψει στο παρελθόν. Ήταν κοντά σε ένα από τα κτίρια της οικογένειάς σας πριν από δύο μήνες.»

Η Βερόνικα πάγωσε.

Έστρεψε το βλέμμα της προς τον άντρα.

«Εσύ.»

Εκείνος έκανε πως δεν καταλαβαίνει.

«Τι;»

«Σε έχω ξαναδεί.»

Το χαμόγελό του εξαφανίστηκε.

«Δεν νομίζω.»

Η Βερόνικα έκανε ένα βήμα προς το μέρος του.

«Δεν μιλάω για σήμερα.»

Ο άντρας κοίταξε τους φίλους του.

Για πρώτη φορά, φαινόταν πραγματικά ανήσυχος.

Ο αρχηγός προσπάθησε να διατηρήσει την ψυχραιμία του.

«Μας μπερδεύεις με κάποιον άλλον.»

Η Βερόνικα χαμογέλασε ψυχρά.

«Όχι.»

Σήκωσε το κινητό της.

«Το πρόσωπό σου είναι καταγεγραμμένο.»

Σιωπή.

«Και τώρα καταλαβαίνω γιατί.»

Ο ένας από τους τρεις έκανε ένα μικρό βήμα πίσω.

Οι δύο σωματοφύλακες το παρατήρησαν αμέσως.

«Μην κουνηθείς», είπε ο ένας.

Ο άντρας σταμάτησε.

Η Βερόνικα όμως δεν τους φοβόταν πια.

Τώρα ήθελε απαντήσεις.

«Ποιος σας έστειλε;»

Κανείς δεν απάντησε.

«Ποιος σας έστειλε;» επανέλαβε.

Ο αρχηγός γέλασε νευρικά.

«Κανείς. Είδαμε μια γυναίκα μόνη και αποφασίσαμε να πάρουμε το τηλέφωνό της.»

«Αλήθεια;»

Η Βερόνικα έδειξε το ρολόι της.

«Τότε γιατί ξέρατε ότι αυτό το ρολόι είναι ακριβό;»

Κανείς δεν μίλησε.

«Γιατί ξέρατε ότι το κινητό μου αξίζει χρήματα;»

Σιωπή.

«Και γιατί ήρθατε με τρεις μοτοσικλέτες σε έναν δρόμο που σχεδόν ποτέ δεν έχει κόσμο;»

Ο αρχηγός έσφιξε τα δόντια.

Η Βερόνικα είχε πλέον καταλάβει.

Δεν ήταν μια τυχαία ληστεία.

Κάποιος ήξερε ότι θα ήταν εκεί.

Κάποιος ήξερε τη διαδρομή της.

Κάποιος ήξερε ότι θα ήταν μόνη.

Και αυτό ήταν πολύ πιο τρομακτικό από τρεις χούλιγκαν.

---

«Θέλω να μάθω ποιος σας έστειλε», είπε για τελευταία φορά.

Ο άντρας που είχε αναγνωρίσει η Βερόνικα κοίταξε τον αρχηγό.

Ήταν μια μικρή κίνηση.

Αλλά αρκετή.

Η Βερόνικα την είδε.

Και κατάλαβε.

«Εσύ δεν είσαι ο αρχηγός», είπε.

Ο άντρας ξαφνιάστηκε.

«Τι;»

«Εσύ απλώς κάνεις ό,τι σου λένε.»

Το βλέμμα της μετακινήθηκε στον άλλον.

«Εσύ ξέρεις.»

Ο άντρας δεν απάντησε.

Η Βερόνικα πλησίασε.

«Ποιος σας έστειλε;»

«Δεν ξέρω τίποτα.»

«Τότε γιατί φοβάσαι τόσο;»

Ο άντρας κατέβασε τα μάτια.

Και τότε έγινε κάτι απρόσμενο.

«Φύγετε», είπε.

Η Βερόνικα συνοφρυώθηκε.

«Τι είπες;»

Ο άντρας κοίταξε γύρω του.

«Φύγετε από εδώ.»

Ο αρχηγός γύρισε προς το μέρος του.

«Τι κάνεις;»

«Δεν ήξερα ότι ήταν αυτή!»

Η Βερόνικα ένιωσε ένα ρίγος.

«Ποια είμαι;»

Ο άντρας δεν απάντησε.

«Ποια είμαι;» επανέλαβε.

Ο άντρας την κοίταξε.

«Η κόρη του Αλεξάντερ Βαλεντίν.»

Το όνομα έπεσε στο σοκάκι σαν βόμβα.

Οι δύο άλλοι άντρες πάγωσαν.

Η Βερόνικα κατάλαβε αμέσως.

Ήξεραν ποια ήταν.

Αυτό σήμαινε ότι η επίθεση ήταν σχεδιασμένη.

Κανείς δεν γνώριζε τυχαία το όνομά της.

---

Ο αρχηγός προσπάθησε να κινηθεί.

Οι σωματοφύλακες μπήκαν αμέσως μπροστά.

«Μείνε εκεί.»

Ο άντρας σταμάτησε.

Η Βερόνικα ένιωσε για πρώτη φορά έναν διαφορετικό φόβο.

Όχι για τον εαυτό της.

Για την οικογένειά της.

Ο πατέρας της είχε πολλούς εχθρούς.

Η επιχειρηματική αυτοκρατορία του είχε δημιουργήσει αντιπάλους.

Αλλά ποτέ δεν είχε φανταστεί ότι κάποιος θα προσπαθούσε να την πλησιάσει.

Και μάλιστα τόσο κοντά.

«Ποιος σας έστειλε;» ρώτησε.

Ο άντρας που είχε αναγνωρίσει ψιθύρισε:

«Δεν μπορούμε να σας το πούμε.»

Η Βερόνικα σήκωσε το φρύδι.

«Δεν μπορείτε;»

«Αν μιλήσουμε…»

Σταμάτησε.

«Τι;»

Ο άντρας κατάπιε δύσκολα.

«Θα μας βρουν.»

Η Βερόνικα κοίταξε τους σωματοφύλακές της.

Αυτό είχε ξεπεράσει πλέον τα όρια μιας απλής ληστείας.

«Καλέστε την αστυνομία», είπε.

Ο αρχηγός πανικοβλήθηκε.

«Όχι!»

Η Βερόνικα γύρισε προς το μέρος του.

«Τώρα φοβάσαι την αστυνομία;»

«Δεν καταλαβαίνεις!»

«Τότε εξήγησέ μου.»

Ο άντρας κοίταξε πίσω του.

«Μας είπαν μόνο να σε φοβίσουμε.»

Η Βερόνικα πάγωσε.

«Να με φοβίσετε;»

«Ναι.»

«Δεν σας ζήτησαν να με ληστέψετε;»

Ο άντρας κούνησε το κεφάλι.

«Ήταν μέρος του σχεδίου.»

Η Βερόνικα ένιωσε ένα βάρος στο στήθος.

«Ποιο σχέδιο;»

Ο άντρας δεν απάντησε.

«Μίλα!»

«Να σε κάνουμε να αλλάξεις διαδρομή.»

Η Βερόνικα έμεινε ακίνητη.

«Γιατί;»

Ο άντρας κοίταξε τον αρχηγό.

Ο αρχηγός τον άρπαξε από το μπράτσο.

«Σκάσε!»

Αλλά ήταν πλέον αργά.

Η Βερόνικα είχε καταλάβει.

«Ήθελαν να αλλάξω διαδρομή.»

«Ναι.»

«Πού;»

Ο άντρας δίστασε.

«Στο παλιό τούνελ.»

Η Βερόνικα ένιωσε το αίμα να παγώνει στις φλέβες της.

Το παλιό τούνελ.

Ένα μέρος όπου δεν υπήρχε σχεδόν καθόλου κίνηση.

Ένα μέρος όπου κανείς δεν θα άκουγε φωνές.

Ένα μέρος όπου μια επίθεση θα μπορούσε να γίνει χωρίς μάρτυρες.

«Ποιος;»

Ο άντρας έκλεισε τα μάτια.

«Δεν ξέρω το όνομα.»

«Τότε τι ξέρεις;»

«Ξέρω μόνο ότι…»

Σταμάτησε.

Η Βερόνικα πλησίασε.

«Τι;»

Ο άντρας την κοίταξε.

«Είπε ότι ο πατέρας σου πρέπει να φοβηθεί.»

Η Βερόνικα ένιωσε την καρδιά της να σφίγγεται.

«Γιατί;»

Ο άντρας χαμήλωσε τη φωνή του.

«Επειδή ο πατέρας σου πήρε κάτι που δεν του ανήκε.»

---

Η Βερόνικα έμεινε σιωπηλή.

Ο πατέρας της;

Τι είχε πάρει;

Από ποιον;

Και γιατί κάποιος θα χρησιμοποιούσε την ίδια για να τον εκδικηθεί;

Πριν προλάβει να ρωτήσει οτιδήποτε άλλο, ακούστηκε ο ήχος ενός αυτοκινήτου.

Όλοι γύρισαν.

Ένα μαύρο αυτοκίνητο σταμάτησε στην είσοδο του δρόμου.

Οι σωματοφύλακες αμέσως στάθηκαν μπροστά στη Βερόνικα.

Η πόρτα άνοιξε.

Και ένας άντρας κατέβηκε.

Η Βερόνικα τον αναγνώρισε αμέσως.

Ήταν κάποιος που δεν περίμενε ποτέ να δει εκεί.

Κάποιος που είχε ορκιστεί στον πατέρα της ότι δεν θα επέστρεφε ποτέ.

Ο άντρας κοίταξε τη Βερόνικα.

«Έπρεπε να ακούσεις τον πατέρα σου.»

Η Βερόνικα έκανε ένα βήμα πίσω.

«Ποιος είσαι;»

Ο άντρας χαμογέλασε.

«Ο άνθρωπος που προσπάθησε να προειδοποιήσει την οικογένειά σου.»

Η Βερόνικα κοίταξε τους τρεις χούλιγκαν.

Μετά τους σωματοφύλακές της.

Και ύστερα τον άγνωστο.

«Για ποιο πράγμα;»

Το χαμόγελο του άντρα εξαφανίστηκε.

«Για το ότι ο πατέρας σου βρίσκεται σε κίνδυνο.»

Η Βερόνικα ένιωσε το στομάχι της να δένεται κόμπος.

«Τι εννοείς;»

Ο άντρας κοίταξε γύρω του.

«Δεν έχουμε πολύ χρόνο.»

«Μίλα!»

Τότε έβγαλε από το σακάκι του έναν μικρό φάκελο.

Τον άφησε στο έδαφος.

Η Βερόνικα τον κοίταξε.

«Τι είναι αυτό;»

«Η αλήθεια για την επίθεση σήμερα.»

Έκανε ένα βήμα πίσω.

«Και όταν το ανοίξεις… θα καταλάβεις ότι οι τρεις άντρες που νόμιζες πως προσπάθησαν να σε ληστέψουν…»

Σταμάτησε.

«Ήταν το μικρότερο από τα προβλήματά σου.»

Η Βερόνικα έσκυψε και πήρε τον φάκελο.

Τον άνοιξε.

Και μόλις είδε την πρώτη φωτογραφία μέσα…

το πρόσωπό της πάγωσε.

Γιατί στη φωτογραφία δεν ήταν εκείνη.

Δεν ήταν ο πατέρας της.

Ήταν κάποιος άλλος.

Κάποιος που η Βερόνικα αγαπούσε περισσότερο από οποιονδήποτε στον κόσμο.

Και κάτω από τη φωτογραφία υπήρχε μια μόνο φράση:

«Αν θέλεις να τον ξαναδείς ζωντανό… κάνε ακριβώς ό,τι σου πούμε.»

😱 ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ PART 3…

ΜΕΡΟΣ 3