PART 1 — ΤΡΕΙΣ ΧΟΥΛΙΓΚΑΝ ΠΙΣΤΕΨΑΝ ΟΤΙ ΒΡΗΚΑΝ ΕΝΑ ΕΥΚΟΛΟ ΘΥΜΑ… ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑΝ ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ! 😱

Το πρωινό στο πάρκο ήταν ήσυχο.

Υπερβολικά ήσυχο.

Η Βερόνικα είχε μόλις ολοκληρώσει το πρωινό της τρέξιμο και στεκόταν για λίγο σε ένα μικρό παράδρομο, προσπαθώντας να επαναφέρει την αναπνοή της. Η προπόνηση ήταν δύσκολη, αλλά εκείνη αγαπούσε αυτές τις στιγμές.

Ήταν από τις λίγες φορές που μπορούσε να μείνει πραγματικά μόνη.

Τα μαλλιά της ήταν δεμένα σε μια ψηλή αλογοουρά. Γύρω από τον λαιμό της φορούσε μια λεπτή χρυσή αλυσίδα και στον καρπό της είχε ένα αθλητικό ρολόι.

Δεν φαινόταν σαν κάποια που είχε λόγο να φοβάται.

Και αυτό ακριβώς ήταν το λάθος τους.

Το σοκάκι ήταν σχεδόν άδειο. Η βροχή της προηγούμενης νύχτας είχε αφήσει τον αέρα υγρό και καθαρό, ενώ η μυρωδιά από τα βρεγμένα φύλλα έκανε το πρωινό να μοιάζει γαλήνιο.

Η Βερόνικα πήρε μια βαθιά ανάσα και ετοιμάστηκε να φύγει.

Τότε άκουσε κάτι.

Έναν δυνατό θόρυβο.

Μηχανές.

Γύρισε αργά το κεφάλι.

Τρεις μοτοσικλέτες εμφανίστηκαν από τη γωνία και σταμάτησαν απότομα μπροστά της.

Η καρδιά της χτύπησε δυνατά.

Τρεις άντρες κατέβηκαν από τις μηχανές.

Μυώδεις.

Με φθηνές φόρμες.

Τατουάζ στα χέρια και στον λαιμό.

Και χαμόγελα που δεν προμήνυαν τίποτα καλό.

Ο ένας από αυτούς, εμφανώς ο αρχηγός, έκανε ένα βήμα προς το μέρος της.

Το βλέμμα του την εξέτασε από πάνω μέχρι κάτω.

Το χαμόγελό του έγινε ακόμα πιο πλατύ.

«Λοιπόν, ομορφιά… βγαίνεις βόλτα μόνη σου;»

Η Βερόνικα δεν απάντησε.

Ο άντρας κοίταξε το τηλέφωνό της.

«Ωραίο κινητό. Ακριβό φαίνεται.»

Έκανε άλλο ένα βήμα.

«Δώσ' το εδώ.»

Η Βερόνικα παρέμεινε σιωπηλή.

Ο δεύτερος άντρας άρχισε να περπατά γύρω της.

Κοιτούσε τα πάντα.

Το ρολόι.

Τα παπούτσια.

Την αλυσίδα.

«Κοίτα να δεις…» είπε γελώντας. «Έχει πράγματα πάνω της.»

Ο τρίτος πλησίασε λίγο περισσότερο.

«Μην ανησυχείς», είπε ειρωνικά. «Θα είμαστε προσεκτικοί.»

Οι τρεις άντρες άρχισαν να κλείνουν τον χώρο γύρω της.

Η έξοδος προς τον δρόμο είχε πλέον κλείσει.

Η Βερόνικα κοίταξε έναν έναν.

Και τότε ο αρχηγός χαμογέλασε.

«Καταλαβαίνεις, σωστά, ότι δεν υπάρχει κανείς εδώ για να σε βοηθήσει;»

Η Βερόνικα κατάπιε δύσκολα.

«Και τι ακριβώς θέλετε;»

«Το τηλέφωνο.»

Έδειξε την αλυσίδα της.

«Το ρολόι.»

Έπειτα κοίταξε τα παπούτσια της.

«Και ό,τι άλλο αξίζει κάτι.»

Η Βερόνικα τον κοίταξε στα μάτια.

«Κι αν δεν σας τα δώσω;»

Οι τρεις άντρες αντάλλαξαν βλέμματα.

Ένας από αυτούς γέλασε.

«Τότε θα γίνει δυσάρεστο.»

«Δεν μας αρέσει όταν οι άνθρωποι αντιστέκονται.»

Η Βερόνικα ένιωσε την ένταση να ανεβαίνει.

Ένας από τους άντρες άπλωσε το χέρι του προς τον ώμο της.

Δεν την άγγιξε.

Απλώς σταμάτησε λίγα εκατοστά πριν.

Ήθελε να τη φοβίσει.

Και εκείνοι ήταν πλέον σίγουροι.

Είχαν βρει το τέλειο θύμα.

Μια γυναίκα μόνη.

Χωρίς κανέναν δίπλα της.

Χωρίς βοήθεια.

Χωρίς τρόπο να ξεφύγει.

Τουλάχιστον…

έτσι νόμιζαν.

Ο αρχηγός έσκυψε προς το μέρος της.

«Λοιπόν; Θα μου το δώσεις με τον εύκολο τρόπο ή πρέπει να σου εξηγήσουμε;»

Η Βερόνικα τον κοίταξε.

Και τότε συνέβη κάτι που κανείς από τους τρεις δεν περίμενε.

Δεν έκλαψε.

Δεν άρχισε να φωνάζει.

Δεν παρακάλεσε.

Απλώς τον κοίταξε με μια παράξενη ηρεμία.

«Πιστεύεις πραγματικά ότι είναι καλή ιδέα αυτό που κάνεις;»

Οι τρεις άντρες έμειναν για ένα δευτερόλεπτο σιωπηλοί.

Μετά ξέσπασαν στα γέλια.

«Το ακούσατε αυτό;»

«Μας απειλεί!»

«Κορίτσι μου, ξέρεις καν με ποιον μιλάς;»

Ο αρχηγός πλησίασε ακόμα περισσότερο.

«Δεν υπάρχει κανείς εδώ.»

Η Βερόνικα τον κοίταξε.

«Ακριβώς.»

Το χαμόγελό της άλλαξε.

Ήταν μικρό.

Σχεδόν ανεπαίσθητο.

Αλλά αρκετό για να κάνει έναν από τους άντρες να σταματήσει.

«Γιατί χαμογελάς;» ρώτησε.

Η Βερόνικα πήρε μια ανάσα.

«Επειδή…»

Σήκωσε το βλέμμα της.

«Δεν έχεις ιδέα σε τι έχεις μπλέξει.»

Ο αρχηγός εκνευρίστηκε.

«Φτάνει! Το τηλέφωνο και την αλυσίδα. Τώρα!»

Και τότε…

ακούστηκε ένας ήχος.

Βήματα.

Από την άλλη πλευρά του σοκακιού.

Οι τρεις άντρες γύρισαν ταυτόχρονα.

Από τις σκιές των δέντρων εμφανίστηκαν δύο μεγαλόσωμοι άντρες.

Ψηλοί.

Ντυμένοι στα μαύρα.

Απόλυτα ήρεμοι.

Δεν έτρεχαν.

Δεν φώναζαν.

Δεν χρειάστηκε.

Ο τρόπος που περπατούσαν ήταν αρκετός για να αλλάξει την ατμόσφαιρα.

Οι τρεις χούλιγκαν κοιτάχτηκαν.

«Ποιοι είναι αυτοί;»

Ο ένας από τους δύο άντρες πλησίασε.

Στάθηκε λίγα μέτρα μακριά τους.

Το βλέμμα του ήταν παγωμένο.

«Υπάρχει κάποιο πρόβλημα;»

Κανείς δεν απάντησε.

Ο αρχηγός κοίταξε τη Βερόνικα.

Μετά τους δύο άντρες.

«Εσείς…»

Η Βερόνικα γύρισε αργά προς τους δύο άντρες.

Και τότε ο ένας από αυτούς έσκυψε ελαφρά το κεφάλι.

Ήταν ξεκάθαρο.

Ήταν εκεί για εκείνη.

Οι τρεις άντρες άρχισαν να καταλαβαίνουν.

Το «ανυπεράσπιστο κορίτσι» που είχαν περικυκλώσει…

δεν ήταν καθόλου ανυπεράσπιστο.

Ο ένας από τους φρουρούς έκανε ένα βήμα μπροστά.

«Να καλέσουμε την αστυνομία;»

Η Βερόνικα κοίταξε τους τρεις άντρες.

Τα χαμόγελά τους είχαν πλέον εξαφανιστεί.

«Όχι», είπε ήρεμα.

Έκανε μια μικρή παύση.

«Όχι ακόμα.»

Οι τρεις άντρες πάγωσαν.

Γιατί μόλις εκείνη τη στιγμή κατάλαβαν κάτι ακόμα πιο τρομακτικό.

Οι δύο άντρες δεν ήταν απλοί περαστικοί.

Δεν είχαν εμφανιστεί τυχαία.

Ήταν οι σωματοφύλακές της.

Και η Βερόνικα δεν ήταν μια μοναχική κοπέλα που είχε βγει για τρέξιμο.

Ήταν η κόρη ενός από τους ισχυρότερους και πλουσιότερους ανθρώπους της περιοχής.

Και οι τρεις είχαν μόλις κάνει το μεγαλύτερο λάθος της ζωής τους.

Ο αρχηγός προσπάθησε να κρατήσει την ψυχραιμία του.

«Εμείς… απλώς αστειευόμασταν.»

Η Βερόνικα τον κοίταξε.

«Αλήθεια;»

«Ναι.»

«Τότε γιατί μου ζήτησες το τηλέφωνό μου;»

Σιωπή.

«Και το ρολόι μου;»

Καμία απάντηση.

Η Βερόνικα έκανε ένα βήμα προς το μέρος του.

«Και γιατί μου είπες ότι θα γίνει δυσάρεστο αν δεν σας τα δώσω;»

Το πρόσωπό του χλώμιασε.

Για πρώτη φορά, κανείς από τους τρεις δεν είχε κάτι να πει.

Αλλά αυτό που δεν γνώριζαν ακόμα…

ήταν ότι η Βερόνικα δεν είχε φέρει τους σωματοφύλακες εκεί μόνο για προστασία.

Είχε ήδη αναγνωρίσει έναν από τους τρεις άντρες.

Και ήξερε κάτι για εκείνον που θα έκανε την υπόθεση πολύ πιο σοβαρή από μια απλή απόπειρα ληστείας.

Γιατί όταν ο δεύτερος σωματοφύλακας έβγαλε το κινητό του και είπε:

«Κυρία Βερόνικα… έχουμε ένα πρόβλημα.»

Εκείνη γύρισε απότομα.

«Τι πρόβλημα;»

Ο άντρας της έδειξε την οθόνη.

Το πρόσωπο της Βερόνικα άλλαξε.

«Αυτός ο άντρας…»

ψιθύρισε.

«Δεν είναι άγνωστος.»

Και τότε κατάλαβε ότι η επίθεση εκείνο το πρωί…

ίσως να μην ήταν καθόλου τυχαία.

😱 ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ PART 2…

ΜΕΡΟΣ 2