ΜΕΡΟΣ 2:
Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που νόμιζα πως θα την άκουγε όλο το σπίτι.
Έμεινα ακίνητη.
Τα μάτια μου ήταν καρφωμένα πάνω στον Ίθαν.
Είχα ακούσει καθαρά τα λόγια του.
«Μην εμπιστευτείς τον Τζέισον…»
Για μια στιγμή αναρωτήθηκα αν το είχα φανταστεί.
Αλλά τότε…
τα βλέφαρά του άνοιξαν λίγο περισσότερο.
Με κοίταξε για ένα μόνο δευτερόλεπτο.
Ήταν αδύναμος.
Εξαντλημένος.
Σαν να είχε παλέψει με όλη του τη δύναμη μόνο και μόνο για να μου πει αυτές τις τέσσερις λέξεις.
«Ίθαν;» ψιθύρισα.
Δεν απάντησε.
Τα μάτια του έκλεισαν ξανά.
Το δωμάτιο βυθίστηκε στη σιωπή.
Πάτησα αμέσως το κουμπί για να καλέσω τη νοσοκόμα.
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, γιατροί και νοσηλευτές γέμισαν το δωμάτιο.
Οι οθόνες άρχισαν να χτυπούν.
Οι γιατροί αντάλλασσαν βλέμματα γεμάτα έκπληξη.
«Αντέδρασε…» είπε ένας από αυτούς.
«Μετά από εννέα μήνες… επιτέλους αντέδρασε!»
Δεν είπα σε κανέναν τι μου είχε ψιθυρίσει.
Κάτι μέσα μου έλεγε πως δεν έπρεπε.
Λίγη ώρα αργότερα, εμφανίστηκε ο Τζέισον.
Έτρεξε στο δωμάτιο δείχνοντας ανήσυχος.
Ή τουλάχιστον…
έτσι ήθελε να φαίνεται.
«Τι συνέβη;» ρώτησε.
«Άκουσα ότι ο Ίθαν παρουσίασε αντίδραση.»
Τον κοίταξα προσεκτικά.
Το χαμόγελό του κράτησε μόλις ένα δευτερόλεπτο.
Ύστερα εξαφανίστηκε.
Σαν να είχε ενοχληθεί.
Όχι χαρεί.
Και τότε θυμήθηκα τα λόγια του Ίθαν.
«Μην εμπιστευτείς τον Τζέισον.»
Από εκείνη τη στιγμή άρχισα να τον παρατηρώ.
Κάθε του βλέμμα.
Κάθε του κίνηση.
Κάθε λέξη που έλεγε.
Όσο περισσότερο τον πρόσεχα…
τόσο περισσότερο ένιωθα ότι κάτι έκρυβε.
Το ίδιο βράδυ, καθώς περνούσα έξω από το γραφείο της γιαγιάς Βίβιαν, άκουσα φωνές.
Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη.
«Δεν μπορεί να ξυπνήσει τώρα!» είπε θυμωμένα ο Τζέισον.
Η ανάσα μου κόπηκε.
«Ηρέμησε», απάντησε η Βίβιαν.
«Οι γιατροί είπαν πως ήταν μόνο μια μικρή αντίδραση.»
«Κι αν θυμηθεί;»
Η φωνή του έτρεμε.
«Αν θυμηθεί το ατύχημα, όλα τελείωσαν.»
Ένιωσα το αίμα να παγώνει στις φλέβες μου.
Ατύχημα;
Ήθελε να πει ότι…
δεν ήταν ατύχημα;
Έκανα άθελά μου ένα βήμα πίσω.
Το ξύλινο πάτωμα έτριξε.
Οι φωνές σταμάτησαν αμέσως.
«Ποιος είναι εκεί;» ακούστηκε ο Τζέισον.
Άρχισα να περπατώ γρήγορα προς το δωμάτιό μου, προσπαθώντας να μη δείξω ότι είχα ακούσει κάτι.
Εκείνο το βράδυ δεν έκλεισα μάτι.
Σκεφτόμουν συνεχώς τα λόγια του Ίθαν.
Και τη συζήτηση που είχα μόλις ακούσει.
Το επόμενο πρωί, μπήκα ξανά στο δωμάτιό του.
Όλα έμοιαζαν ήρεμα.
Πλησίασα το κρεβάτι.
«Ίθαν…» ψιθύρισα.
Προς έκπληξή μου…
τα δάχτυλά του κινήθηκαν ξανά.
Αυτή τη φορά πιο καθαρά.
Έσκυψα κοντά του.
Τα χείλη του άνοιξαν ελάχιστα.
Με δυσκολία σχημάτισε μία μόνο λέξη.
«Ημερολόγιο…»
«Ποιο ημερολόγιο;» τον ρώτησα.
Προσπάθησε να σηκώσει το χέρι του.
Έδειξε αργά προς τη μεγάλη βιβλιοθήκη στη γωνία του δωματίου.
Περίμενα να αποκοιμηθεί ξανά.
Ύστερα πλησίασα τη βιβλιοθήκη.
Με τρεμάμενα χέρια τράβηξα ένα παλιό δερμάτινο βιβλίο.
Και τότε…
άκουσα έναν μεταλλικό ήχο.
Ένα κρυφό συρτάρι άνοιξε μέσα στον τοίχο.
Στο εσωτερικό υπήρχε ένας φάκελος.
Πάνω του ήταν γραμμένες μόνο τέσσερις λέξεις.
«Αν μου συμβεί κάτι…»
Με δυσκολία κατάπια.
Άνοιξα αργά τον φάκελο.
Η πρώτη φωτογραφία που έπεσε στα χέρια μου…
έδειχνε τον Ίθαν να καβγαδίζει έντονα με τον Τζέισον…
λίγες ώρες πριν από το «ατύχημα».
Και κάτω από τη φωτογραφία υπήρχε μια χειρόγραφη σημείωση.
«Αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, σημαίνει ότι κάποιος προσπάθησε να με σκοτώσει…»
Συνεχίζεται στο Μέρος 3… ❤️
0 comments:
Post a Comment