Έφτασε επιτέλους η μέρα που περίμενε από τότε που ήταν μικρό κορίτσι.
Η μέρα της ορκωμοσίας.
Η αυλή της Σχολής Ικάρων ήταν γεμάτη οικογένειες, φίλους και αξιωματικούς.
Οι σημαίες κυμάτιζαν περήφανα.
Η στρατιωτική μπάντα έπαιζε, ενώ οι νέοι Ίκαροι στέκονταν ακίνητοι, φορώντας για πρώτη φορά τη στολή που είχαν ονειρευτεί.
Ανάμεσά τους στεκόταν και η Φωτεινή.
Ήρεμη εξωτερικά.
Μα μέσα της η καρδιά της χτυπούσε πιο δυνατά από ποτέ.
Έριξε μια διακριτική ματιά προς την εξέδρα.
Εκεί βρίσκονταν οι γονείς της.
Ο πατέρας της προσπαθούσε να κρύψει τη συγκίνησή του.
Η μητέρα της κρατούσε ένα μικρό μαντήλι στα χέρια.
Τα μάτια της είχαν ήδη γεμίσει δάκρυα.
Δεν μπορούσε να πιστέψει πως το μικρό κορίτσι που κάποτε κοιτούσε τα αεροπλάνα από την αυλή του σπιτιού τους είχε φτάσει μέχρι εκεί.
Ακούστηκε το παράγγελμα.
Η τελετή ξεκίνησε.
Ένας ένας οι νέοι Ανθυποσμηναγοί προχωρούσαν μπροστά.
Και τότε ακούστηκε δυνατά από τα μεγάφωνα:
«Φωτεινή Αποστολίδου.»
Για μια στιγμή ο χρόνος έμοιαζε να σταματά.
Η Φωτεινή έκανε ένα βήμα μπροστά με απόλυτη ψυχραιμία.
Σήκωσε το κεφάλι ψηλά.
Και έδωσε τον όρκο της.
Εκείνη τη στιγμή δεν εκπροσωπούσε μόνο τον εαυτό της.
Εκπροσωπούσε κάθε παιδί που κάποτε φοβήθηκε να ονειρευτεί.
Κάθε κορίτσι που άκουσε τη φράση:
«Αυτό δεν είναι για γυναίκες.»
Κάθε άνθρωπο που πάλεψε μόνος για να φτάσει ψηλά.
Όταν ολοκληρώθηκε η τελετή, το χειροκρότημα κράτησε πολλή ώρα.
Οι γονείς της έτρεξαν να την αγκαλιάσουν.
Η μητέρα της δεν μπορούσε να μιλήσει.
Έκλαιγε από περηφάνια.
Ο πατέρας της την αγκάλιασε σφιχτά και της ψιθύρισε:
«Δεν κατέκτησες μόνο τον ουρανό...
Μας έμαθες πως τίποτα δεν είναι αδύνατο όταν κάποιος πιστεύει πραγματικά στο όνειρό του.»
Εκείνη χαμογέλασε.
«Δεν πέταξα ποτέ μόνη μου.
Κάθε φορά που ένιωθα πως δεν άντεχα άλλο, σκεφτόμουν όλους όσοι πίστεψαν σε μένα.»
Η είδηση ταξίδεψε γρήγορα σε όλη τη χώρα.
Η Ξάνθη γιόρταζε.
Η Θράκη ήταν περήφανη.
Για πρώτη φορά στην ιστορία της, μια γυναίκα με καταγωγή από τη Θράκη είχε ορκιστεί Ανθυποσμηναγός και είχε ανοίξει έναν νέο δρόμο για τις επόμενες γενιές.
Πολλά μικρά κορίτσια είδαν τη φωτογραφία της φορώντας τη στολή της Πολεμικής Αεροπορίας.
Κάποια είπαν στους γονείς τους:
«Κι εγώ θέλω μια μέρα να πετάξω.»
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα της Φωτεινής.
Όχι μόνο ότι έγινε πιλότος.
Αλλά ότι έδωσε σε χιλιάδες παιδιά το θάρρος να πιστέψουν πως κανένα όνειρο δεν είναι πολύ μεγάλο.
Γιατί οι πραγματικοί ήρωες δεν είναι μόνο αυτοί που κατακτούν τον ουρανό...
Είναι εκείνοι που, με το παράδειγμά τους, δίνουν φτερά και στα όνειρα των άλλων.
Τέλος.
0 comments:
Post a Comment