ΜΕΡΟΣ 3
Η Άννα ένιωσε την ανάσα της να κόβεται.
Ο γιατρός παρέμενε ακίνητος, κοιτάζοντας επίμονα την οθόνη του υπερήχου.
Ο Νικόλας σηκώθηκε αμέσως από την καρέκλα.
«Γιατρέ... μιλήστε μας. Τι συμβαίνει;»
Ο γιατρός πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Δεν θέλω να σας τρομάξω... αλλά το δεύτερο μωρό αναπτύσσεται πιο αργά απ' όσο περιμέναμε.»
Η Άννα έβαλε ασυναίσθητα το χέρι στην κοιλιά της.
«Σημαίνει ότι το χάνω;»
«Όχι... όχι ακόμη.»
Η λέξη «ακόμη» ήταν αρκετή για να παγώσει το δωμάτιο.
Για πρώτη φορά από την αρχή της εγκυμοσύνης, η Άννα φοβήθηκε πραγματικά.
Ο γιατρός συνέχισε ήρεμα.
«Το πρώτο μωρό είναι δυνατό και μεγαλώνει φυσιολογικά. Το δεύτερο όμως είναι αρκετές εβδομάδες πίσω. Αυτό σημαίνει ότι όταν έρθει η ώρα του τοκετού, ίσως να μην είναι ακόμη έτοιμο να γεννηθεί.»
Ο Νικόλας κοίταξε απορημένος.
«Δηλαδή θα πρέπει να διαλέξουμε;»
Ο γιατρός χαμήλωσε το βλέμμα.
«Αυτό ακριβώς προσπαθούμε να αποφύγουμε.»
Τα μάτια της Άννας γέμισαν δάκρυα.
«Δεν μπορώ να χάσω κανένα από τα δύο...»
Ο γιατρός ακούμπησε απαλά το χέρι της.
«Θα κάνουμε ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό.»
Οι επόμενοι δύο μήνες ήταν οι πιο δύσκολοι της ζωής τους.
Η Άννα έμεινε σχεδόν συνεχώς στο σπίτι.
Απαγορεύτηκαν οι μετακινήσεις.
Απαγορεύτηκε ακόμη και το παραμικρό άγχος.
Κάθε εβδομάδα πήγαινε για υπερηχογράφημα.
Κάθε φορά περίμενε να ακούσει τις δύο μικρές καρδιές.
Κάθε φορά έβγαινε από το ιατρείο κλαίγοντας από ανακούφιση.
Οι γιατροί χαρακτήριζαν την εγκυμοσύνη της «ιατρικό θαύμα».
Κανείς στο νοσοκομείο δεν είχε συναντήσει παρόμοια περίπτωση.
Μάλιστα, ένας ειδικός από άλλη πόλη ταξίδεψε μόνο και μόνο για να δει τις εξετάσεις της.
«Είναι απίστευτο...» είπε κοιτάζοντας τις εικόνες.
«Δύο μωρά... που δεν συνελήφθησαν την ίδια στιγμή... και όμως μεγαλώνουν μαζί.»
Όμως, στην 31η εβδομάδα, όλα άλλαξαν.
Η Άννα ξύπνησε μέσα στη νύχτα από έναν έντονο πόνο.
Στην αρχή νόμιζε ότι ήταν μια απλή ενόχληση.
Λίγα λεπτά αργότερα όμως ένιωσε υγρά να τρέχουν.
Ο Νικόλας πετάχτηκε από το κρεβάτι.
«Άννα... τι έγινε;»
Εκείνη άρχισε να τρέμει.
«Νομίζω... ότι σπάνε τα νερά...»
Μέσα σε λίγα λεπτά βρίσκονταν στο νοσοκομείο.
Οι γιατροί έτρεχαν πανικόβλητοι.
Οι νοσηλευτές ετοίμαζαν το χειρουργείο.
Ένας από τους γιατρούς μπήκε βιαστικά.
«Δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο.»
Η Άννα άρχισε να κλαίει.
«Τα μωρά μου;»
Ο γιατρός την κοίταξε σοβαρά.
«Το πρώτο μωρό είναι έτοιμο να γεννηθεί.»
Έκανε όμως μια μικρή παύση.
«Το δεύτερο... όχι.»
Ο Νικόλας ένιωσε να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του.
«Υπάρχει ελπίδα;»
Ο γιατρός απάντησε χωρίς να κρύψει την αλήθεια.
«Υπάρχει... αλλά θα χρειαστεί ένα πραγματικό θαύμα.»
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, οι πόρτες του χειρουργείου άνοιξαν.
Η Άννα μεταφέρθηκε μέσα.
Και κανείς δεν ήξερε αν, όταν θα τελείωναν όλα, θα άκουγαν ένα κλάμα... ή δύο.
👉 Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4 (Τέλος).
0 comments:
Post a Comment