ΜΕΡΟΣ 2
Η Άννα δεν κοιμήθηκε ούτε λεπτό εκείνο το βράδυ.
Τα λόγια του γιατρού επαναλαμβάνονταν συνεχώς στο μυαλό της.
«Το δεύτερο έμβρυο φαίνεται να συνελήφθη αρκετές εβδομάδες αργότερα...»
Δεν μπορούσε να το καταλάβει.
«Μα... είμαι ήδη έγκυος», ψιθύριζε ξανά και ξανά.
«Πώς γίνεται να υπάρχει και δεύτερη εγκυμοσύνη;»
Το επόμενο πρωί επέστρεψαν στο νοσοκομείο για πιο εξειδικευμένες εξετάσεις.
Αυτή τη φορά τους περίμενε μια ομάδα ειδικών.
Ο υπέρηχος κράτησε σχεδόν μία ώρα.
Κανείς δεν μιλούσε.
Οι γιατροί αντάλλασσαν βλέμματα, σημείωναν παρατηρήσεις και συνέχιζαν να εξετάζουν προσεκτικά κάθε εικόνα.
Η Άννα ένιωθε ότι η καρδιά της θα έσπαγε.
Τελικά, ο επικεφαλής γιατρός γύρισε προς το ζευγάρι.
«Πρέπει να σας εξηγήσουμε κάτι που συμβαίνει εξαιρετικά σπάνια.»
Ο Νικόλας έσφιξε το χέρι της γυναίκας του.
«Πείτε μας μόνο αν τα μωρά είναι καλά.»
Ο γιατρός χαμογέλασε καθησυχαστικά.
«Προς το παρόν, ναι.»
Έπειτα πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Δεν πρόκειται για συνηθισμένα δίδυμα.»
Η Άννα συνοφρυώθηκε.
«Τότε τι είναι;»
Ο γιατρός έδειξε την οθόνη.
«Το πρώτο μωρό έχει ηλικία κύησης περίπου δεκατριών εβδομάδων.»
Έπειτα έδειξε το δεύτερο.
«Το άλλο όμως είναι αρκετές εβδομάδες μικρότερο.»
Ο Νικόλας τον διέκοψε.
«Μήπως απλώς αναπτύσσεται πιο αργά;»
Ο γιατρός κούνησε αρνητικά το κεφάλι.
«Όχι. Δεν πρόκειται για καθυστέρηση ανάπτυξης.»
Η Άννα ένιωσε έναν κόμπο στο στομάχι.
«Τότε;»
Ο γιατρός μίλησε πολύ αργά.
«Πιστεύουμε ότι συλλάβατε δεύτερο μωρό ενώ ήσασταν ήδη έγκυος.»
Η Άννα κοίταξε αποσβολωμένη τον σύζυγό της.
«Αυτό... είναι δυνατόν;»
«Θεωρητικά ναι. Ονομάζεται υπερκύηση ή superfetation. Είναι τόσο σπάνιο που έχουν καταγραφεί ελάχιστες επιβεβαιωμένες περιπτώσεις παγκοσμίως.»
Το δωμάτιο βυθίστηκε στη σιωπή.
Η Άννα άρχισε να κλαίει.
«Άρα... έχω δύο μωρά... αλλά δεν δημιουργήθηκαν την ίδια ημέρα;»
«Ακριβώς.»
Ο Νικόλας δεν μπορούσε να μιλήσει.
Δεν ήξερε αν έπρεπε να χαρεί ή να φοβηθεί.
«Κινδυνεύουν;» ρώτησε τελικά.
Ο γιατρός δεν θέλησε να κρύψει την αλήθεια.
«Υπάρχουν κίνδυνοι. Επειδή τα δύο μωρά βρίσκονται σε διαφορετικό στάδιο ανάπτυξης, ίσως χρειαστεί να γεννηθούν νωρίτερα απ' ό,τι υπολογίζαμε.»
Η Άννα έβαλε τα χέρια στην κοιλιά της.
«Θα τα χάσω;»
«Θα κάνουμε τα πάντα για να μη συμβεί αυτό.»
Οι εβδομάδες που ακολούθησαν ήταν γεμάτες αγωνία.
Κάθε επτά ημέρες νέο υπερηχογράφημα.
Νέες εξετάσεις.
Νέες ελπίδες.
Οι γιατροί παρακολουθούσαν συνεχώς τα δύο μωρά.
Το πρώτο μεγάλωνε φυσιολογικά.
Το δεύτερο πάλευε να το ακολουθήσει.
Κάθε φορά που άκουγαν δύο καρδιές να χτυπούν, η Άννα έκλαιγε από ανακούφιση.
Μέχρι που, έναν μήνα αργότερα...
Κατά τη διάρκεια μιας ακόμη εξέτασης, ο γιατρός σταμάτησε ξαφνικά να μιλά.
Κοίταξε ξανά την οθόνη.
Μεγέθυνε την εικόνα.
Η έκφρασή του άλλαξε αμέσως.
Η Άννα κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
«Γιατρέ... τι συμβαίνει;»
Εκείνος γύρισε αργά προς το ζευγάρι.
«Νομίζω ότι μόλις ανακαλύψαμε κάτι που αλλάζει εντελώς αυτή την υπόθεση...»
Συνεχίζεται στο Μέρος 3...
0 comments:
Post a Comment