ΜΕΡΟΣ 2 — Ο ΑΡΘΟΥΡ ΝΟΜΙΖΕ ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΑΠΑΛΛΑΓΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΡΕΣ ΤΟΥ — ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΟΤΙ ΜΕ ΜΙΑ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΘΑ ΕΧΑΝΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΝΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΕΙ

Την επόμενη ημέρα δεν άνοιξα το USB.

Δεν άνοιξα το τηλέφωνο.

Δεν διάβασα το σημειωματάριο.

Πρώτα έπρεπε να προστατεύσω τα κορίτσια.

Και έτσι ξεκίνησα τη διαδικασία για να αναλάβω την πλήρη επιμέλειά τους.

Περίμενα ότι ο Άρθουρ θα αντιδρούσε.

Δεν το έκανε.

Αντίθετα, όταν συναντηθήκαμε στο γραφείο του δικηγόρου, φαινόταν σχεδόν χαρούμενος.

«Πόσο γρήγορα μπορούμε να τελειώσουμε;» ρώτησε.

Ο δικηγόρος κοίταξε τα έγγραφα.

«Αν όλοι συμφωνούν, μπορούμε να προχωρήσουμε σήμερα.»

Ο Άρθουρ κοίταξε το ρολόι του.

«Τέλεια.»

Υπέγραφε κάθε σελίδα σχεδόν χωρίς να τη διαβάζει.

Μία.

Δεύτερη.

Τρίτη.

Η πένα του κινούνταν γρήγορα.

Δεν ήξερε τι υπέγραφε.

Ήξερε μόνο ότι ήθελε να φύγει.

«Αυτό ήταν;» ρώτησε.

«Σχεδόν.»

«Ωραία.»

Σηκώθηκε.

«Έχω πράγματα να κανονίσω.»

«Τον γάμο σου;» ρώτησα.

Χαμογέλασε.

«Ναι.»

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πόσο πολύ ήθελε να ξεκινήσει τη νέα του ζωή.

Δεν ήξερα ακόμα πόσο ακριβό θα του κόστιζε.

Μόλις έφυγε, ο δικηγόρος μου έκλεισε τον φάκελο.

«Τώρα μπορούμε να εξετάσουμε όσα σας άφησε η Ρόουζ.»

Εκείνο το βράδυ άνοιξα το παλιό τηλέφωνο.

Υπήρχαν δεκάδες αρχεία.

Μηνύματα.

Ηχογραφήσεις.

Σημειώσεις.

Και συνομιλίες που η Ρόουζ είχε κρατήσει κρυφά.

Το σημειωματάριο ήταν ακόμα πιο ανησυχητικό.

Ημερομηνίες.

Ονόματα.

Φάρμακα.

Αλλαγές στη θεραπεία.

Τραπεζικές μεταφορές.

Και σημειώσεις για συζητήσεις με τον Άρθουρ.

Σε μία σελίδα υπήρχε γραμμένη μόνο μία πρόταση:

«Δεν εμπιστεύομαι πλέον τον Άρθουρ.»

Σε άλλη:

«Κάθε φορά που παίρνω αυτό το φάρμακο, δεν μπορώ να σκεφτώ καθαρά.»

Και λίγο πιο κάτω:

«Με πιέζει να υπογράψω αλλαγές στο καταπίστευμα.»

Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.

Η Ρόουζ δεν ήταν απλώς άρρωστη.

Πίστευε ότι κάποιος εκμεταλλευόταν την κατάστασή της.

Και ο άνθρωπος που υποψιαζόταν ήταν ο σύζυγός της.

Το USB περιείχε ακόμα περισσότερα.

Εταιρικά έγγραφα.

Τραπεζικές μεταφορές.

Αρχεία φαρμακείου.

Αντίγραφα εγγράφων.

Και οικονομικές κινήσεις που δεν μπορούσαν να εξηγηθούν εύκολα.

Έδωσα τα πάντα στους δικηγόρους και στους οικονομικούς ερευνητές.

Λίγες ημέρες αργότερα, ένας εγκληματολόγος λογιστής μου τηλεφώνησε.

«Κύριε Τσαρλς, βρήκαμε κάτι.»

«Τι;»

«Χρήματα που έφυγαν από εταιρικούς λογαριασμούς.»

«Πόσα;»

Υπήρξε σιωπή.

«Αρκετά.»

«Μπορείς να γίνεις πιο συγκεκριμένος;»

«Μέχρι στιγμής, έχουμε εντοπίσει ποσά που συνδέονται με περίπου δύο εκατομμύρια δολάρια.»

Έκλεισα τα μάτια.

Ο Άρθουρ δεν περίμενε απλώς έναν γάμο.

Περίμενε χρήματα.

Και τότε βρήκαμε κάτι ακόμα.

Μια ρήτρα.

Μια ρήτρα μέσα στο οικογενειακό καταπίστευμα.

Η Ρόουζ είχε προβλέψει τι θα συνέβαινε αν ο Άρθουρ έχανε την ιδιότητα του οικονομικού εκπροσώπου των κοριτσιών.

Και η υπογραφή που είχε βάλει ο ίδιος στο γραφείο του δικηγόρου είχε ενεργοποιήσει τη διαδικασία.

Ο Άρθουρ πίστευε ότι είχε απαλλαγεί από τις κόρες του.

Στην πραγματικότητα, είχε μόλις απομακρυνθεί από την περιουσία που πίστευε ότι θα κληρονομούσε.

Και δεν το γνώριζε.

Ενώ εμείς εξετάζαμε τα στοιχεία, ο Άρθουρ ετοίμαζε τον γάμο του.

Το Savannah Riverfront Resort είχε κλείσει.

Λευκές ορχιδέες.

Μεταξωτές κουρτίνες.

Πολυτελής δεξίωση.

Πάνω από διακόσιοι καλεσμένοι.

Η Μπρουκ πίστευε ότι παντρευόταν έναν πλούσιο επιχειρηματία.

Ο Άρθουρ πίστευε ότι μετά τον γάμο θα έπαιρνε τα δύο εκατομμύρια.

Κανένας τους δεν ήξερε τι είχε βρει η Ρόουζ.

Αλλά υπήρχε ακόμα ένα πράγμα που δεν είχα δει.

Ένας φάκελος.

Κρυμμένος μέσα στην επένδυση της μωβ τσάντας της Λούσι.

Η Λούσι τον είχε κρατήσει κρυφό.

Πάνω του υπήρχαν μόνο λίγες λέξεις:

«Άνοιξέ το όταν ο Άρθουρ πιστέψει ότι νίκησε.»

Και ο Άρθουρ ήταν πλέον έτοιμος να πιστέψει ότι είχε νικήσει.

Ο γάμος του ήταν την επόμενη ημέρα.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 3 ⬇️