ΜΕΡΟΣ 2 — «Ο Ντάνιελ δεν πήγε απλώς για ψάρεμα — το τελευταίο βίντεο αποκάλυψε ότι περίμενε κάποιον στη λίμνη»

Η Σόφι ξαναπάτησε το βίντεο.

Αυτή τη φορά το παρακολουθήσαμε χωρίς να μιλάμε.

Ο Ντάνιελ βρισκόταν στο γκαράζ.

Έλεγχε τα σωσίβια.

Έλεγχε τις σφυρίχτρες.

Έλεγχε τα σχοινιά.

Ύστερα μπήκε στο κάδρο ο Ντιν.

«Δεν πάω, Νταν.»

«Γιατί;»

«Δεν έχω διάθεση.»

Ο Ντάνιελ πλησίασε.

«Δεν σου ζήτησα να διασκεδάσεις.»

«Τότε τι μου ζητάς;»

Ο Ντάνιελ κοίταξε για λίγο την κάμερα.

Σαν να φοβόταν ότι κάποιος μπορεί να άκουγε.

«Θέλω να είσαι κοντά στη μαρίνα την Κυριακή.»

Ο Ντιν συνοφρυώθηκε.

«Γιατί;»

Ο Ντάνιελ δεν απάντησε αμέσως.

Μετά είπε:

«Μπορεί να χρειαστώ βοήθεια.»

Το βίντεο συνέχισε.

Ο Ντιν κοίταξε το πάτωμα.

«Τι έχεις μπλέξει;»

«Τίποτα.»

«Νταν.»

«Δεν έχω μπλέξει σε τίποτα.»

«Τότε γιατί μου μιλάς έτσι;»

Ο Ντάνιελ έβγαλε μια πορτοκαλί σφυρίχτρα από ένα κουτί.

«Γιατί έχω δει κάτι που δεν μου αρέσει.»

Η Σόφι πάγωσε το βίντεο.

«Μαμά…»

«Συνέχισε.»

Ο Ντάνιελ είπε:

«Υπάρχει ένας άντρας που εμφανίζεται στη λίμνη κάθε λίγες μέρες.»

«Ποιος;»

«Δεν ξέρω ακόμα.»

«Και τι κάνει;»

«Παρακολουθεί ανθρώπους.»

Ο Ντιν γέλασε νευρικά.

«Μπορεί απλώς να ψαρεύει.»

Ο Ντάνιελ κούνησε το κεφάλι.

«Όχι.»

Η φωνή του έγινε χαμηλή.

«Δεν ψαρεύει.»

Το βίντεο τελείωσε.

Έμεινα ακίνητη.

«Γιατί δεν μου είπε τίποτα;»

Η Σόφι δεν απάντησε.

Άνοιξε έναν άλλο φάκελο.

Υπήρχαν φωτογραφίες.

Μία.

Δύο.

Δέκα.

Ένα μαύρο φορτηγό κοντά στη λίμνη.

Το ίδιο φορτηγό σε διαφορετικές μέρες.

Η ίδια θέση.

Ο ίδιος αριθμός κυκλοφορίας.

Και μία φωτογραφία τραβηγμένη δύο ημέρες πριν από την εξαφάνιση.

«Μαμά», είπε η Σόφι, «αυτός ο άντρας δεν ήταν τυχαίος.»

Την επόμενη μέρα πήγαμε στη μαρίνα.

Βρήκαμε έναν ηλικιωμένο υπάλληλο που δούλευε εκεί ακόμα.

Του δείξαμε τη φωτογραφία.

Το πρόσωπό του άλλαξε.

«Τον θυμάμαι.»

«Ποιον;»

«Τον άντρα με το μαύρο φορτηγό.»

«Ποιος ήταν;»

«Δεν ξέρω το όνομά του.»

«Είχε μιλήσει με τον Ντάνιελ;»

Ο άντρας δίστασε.

«Μια φορά.»

«Για τι;»

«Δεν άκουσα.»

«Τι συνέβη μετά;»

«Ο σύζυγός σου φαινόταν θυμωμένος.»

Αυτό ήταν κάτι που δεν είχα ακούσει ποτέ.

Ο Ντάνιελ σπάνια θύμωνε.

«Πότε έγινε αυτό;»

Ο άντρας κοίταξε τα αρχεία.

«Πέντε ημέρες πριν από την εξαφάνιση.»

Η Σόφι έγραψε την ημερομηνία.

Μετά ο υπάλληλος είπε:

«Υπήρχε κάτι άλλο.»

«Τι;»

«Ο σύζυγός σου αγόρασε ένα επιπλέον σωσίβιο.»

«Γιατί;»

«Είπε ότι μπορεί να έρθει ο αδερφός του.»

Γύρισα προς τη Σόφι.

Ο Ντιν είχε πει ότι δεν πήγε.

Κι όμως ο Ντάνιελ είχε αγοράσει εξοπλισμό για εκείνον.

Αργότερα, στο σπίτι, τηλεφώνησα στον Ντιν.

Δεν απάντησε.

Ξαναπήρα.

Τίποτα.

Μία ώρα αργότερα μου έστειλε μήνυμα:

«Δεν μπορώ να μιλήσω τώρα.»

Τότε κατάλαβα.

Δεν ήταν απλώς ότι δεν μου είχε πει κάτι.

Ήξερε κάτι.

Και ίσως να το έκρυβε για έξι ολόκληρα χρόνια.

Το ίδιο βράδυ, το τηλέφωνο του Ντάνιελ έκανε άλλη μία συγχρονισμένη λήψη.

Ένα αρχείο που δεν είχαμε δει.

Ημερομηνία: Κυριακή.

Ώρα: 14:17.

Η Σόφι με κοίταξε.

«Μαμά… σύμφωνα με την αστυνομία, τότε η βάρκα είχε ήδη χαθεί.»

Πάτησε αναπαραγωγή.

Ακούστηκε νερό.

Άνεμος.

Και η φωνή του Ντάνιελ.

«Μείνετε όλοι μέσα! Μην πλησιάζετε την άλλη βάρκα!»

Μετά ακούστηκε ένα από τα παιδιά.

«Μπαμπά!»

Ένας δυνατός ήχος.

Το βίντεο τελείωσε.

Ένιωσα το αίμα να φεύγει από το πρόσωπό μου.

«Η άλλη βάρκα…»

ψιθύρισα.

Η Σόφι με κοίταξε.

«Ποια άλλη βάρκα;»

Δεν το ξέραμε ακόμα.

Αλλά η απάντηση βρισκόταν στη λίμνη.

Και θα μας ανάγκαζε να ξανανοίξουμε μια υπόθεση που όλοι θεωρούσαν τελειωμένη.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 3 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️