ΜΕΡΟΣ 3 — «Μια δεύτερη βάρκα υπήρχε στη λίμνη εκείνη την ημέρα — και η αναφορά της είχε σχεδόν εξαφανιστεί από τον φάκελο»
Το επόμενο πρωί πήγαμε στα παλιά αρχεία.
Η Σόφι είχε μαζί της το βίντεο.
Εγώ είχα την τελευταία φωτογραφία.
Και ο Ντιν, παρά τις προσπάθειές μας να τον βρούμε, δεν απαντούσε.
Στην αστυνομική υπηρεσία μάς παρέπεμψαν σε έναν συνταξιούχο συντονιστή έρευνας.
Όταν είδε την ώρα του βίντεο, συνοφρυώθηκε.
«14:17;»
«Ναι.»
«Είσαι σίγουρη ότι το αρχείο δεν έχει αλλοιωθεί;»
«Το τηλέφωνο ήταν του Ντάνιελ.»
«Θέλω να το δω.»
Το παρακολούθησε.
Μετά το ξαναείδε.
«Υπάρχει κάτι που δεν μου αρέσει.»
«Τι;»
«Ο ήχος.»
«Τι έχει ο ήχος;»
«Ακούγεται μηχανή.»
«Ναι.»
«Αλλά όχι μόνο η μηχανή του Ντάνιελ.»
Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει.
«Υπάρχει δεύτερη μηχανή.»
Η Σόφι άνοιξε τα μάτια της.
Ο άντρας πήρε έναν παλιό χάρτη.
«Αν υπήρχε άλλη βάρκα εκεί, εξηγεί γιατί ο Ντάνιελ φώναξε στα παιδιά να μην πλησιάσουν.»
«Τι ήταν η δεύτερη βάρκα;»
«Αυτό πρέπει να το βρούμε.»
Μετά από ώρες αναζήτησης, βρήκαμε μια παλιά αναφορά.
Μικρό αλιευτικό σκάφος ανατράπηκε την ίδια ημέρα.
Ένας ηλικιωμένος άντρας.
Ο εγγονός του.
Και ένας άγνωστος διασώστης που έφτασε πρώτος.
Η περιγραφή έλεγε:
«Ένας ενήλικας και τρία παιδιά.»
Σταμάτησα να αναπνέω.
«Τρία παιδιά…»
Η Σόφι έπιασε το χέρι μου.
«Μαμά.»
Ο άντρας που μας βοήθησε κοίταξε την αναφορά.
«Αυτό αλλάζει πολλά.»
«Γιατί;»
«Επειδή σημαίνει ότι οι γιοι σας δεν εξαφανίστηκαν αμέσως.»
«Τότε τι έκαναν;»
«Έμειναν στη λίμνη για να βοηθήσουν.»
Τα μάτια μου γέμισαν.
Για έξι χρόνια φανταζόμουν τις τελευταίες τους στιγμές ως πανικό.
Τώρα υπήρχε κάτι άλλο.
Βοήθεια.
Κουράγιο.
Τα παιδιά μου προσπαθούσαν να σώσουν ανθρώπους.
Αλλά υπήρχε ακόμα ένα ερώτημα.
Πού ήταν ο Ντάνιελ;
Και ποιος ήταν ο άγνωστος άντρας;
Βρήκαμε τον ηλικιωμένο άντρα σε μια μικρή πόλη αρκετά μακριά από τη λίμνη.
Όταν είδε τη φωτογραφία του Ντάνιελ, άρχισε να κλαίει.
«Αυτός ήταν.»
Τα πόδια μου λύγισαν.
«Τον θυμάστε;»
«Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ.»
«Τι συνέβη;»
«Η βάρκα μας ανατράπηκε ξαφνικά.»
«Και μετά;»
«Ο σύζυγός σας ήρθε.»
«Με τα παιδιά;»
«Ναι.»
«Τι έκαναν;»
Ο άντρας χαμογέλασε με δάκρυα.
«Τα αγόρια σας ήταν απίστευτα.»
Έκλεισα τα μάτια.
«Ένα από αυτά μου φώναζε συνέχεια: “Και τα δύο χέρια! Περάστε και τα δύο χέρια!”»
Αναγνώρισα τη φωνή μέσα από τα λόγια.
Ο γιος μου το έλεγε πάντα στις αδερφές του.
Ο άντρας συνέχισε.
«Ο πατέρας τους έμεινε μέχρι να φτάσει βοήθεια.»
«Και μετά;»
Το χαμόγελό του εξαφανίστηκε.
«Μετά ήρθε η καταιγίδα.»
«Τους είδατε;»
«Για λίγο.»
«Πόσο λίγο;»
«Λίγα λεπτά.»
«Και μετά;»
«Η βάρκα τους απομακρύνθηκε.»
«Προς τα πού;»
Έδειξε τον χάρτη.
Η περιοχή ήταν διαφορετική από εκείνη όπου βρέθηκε το σκάφος.
Πολύ διαφορετική.
«Είστε σίγουρος;»
«Απολύτως.»
Η Σόφι κοίταξε τον συντονιστή.
«Τότε γιατί βρέθηκε αλλού;»
Κανείς δεν απάντησε.
Μέχρι που ο ηλικιωμένος άντρας είπε κάτι που μας πάγωσε.
«Δεν ήταν μόνοι.»
«Τι εννοείτε;»
«Όταν έφευγαν, είδα ένα μαύρο φορτηγό στην ακτή.»
Η καρδιά μου σταμάτησε.
«Μαύρο φορτηγό;»
«Ναι.»
«Είδατε τον οδηγό;»
Ο άντρας συνοφρυώθηκε.
«Νομίζω πως ναι.»
«Ποιον;»
Έδειξε μια παλιά φωτογραφία.
«Αυτόν.»
Ήταν ο Μάρτιν Κάρτερ.
Και τότε καταλάβαμε ότι ο Ντάνιελ δεν τον παρακολουθούσε χωρίς λόγο.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…
0 comments:
Post a Comment