ΜΕΡΟΣ 2 — ΑΝΟΙΞΑ ΤΟ ΧΡΗΜΑΤΟΚΙΒΩΤΟ ΚΑΙ ΒΡΗΚΑ ΤΙΤΛΟΥΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ, ΤΡΑΠΕΖΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΟΥ Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΟΛΜΗΣΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Τα χέρια μου έτρεμαν.

Όχι από φόβο.

Από την αίσθηση ότι βρισκόμουν μπροστά σε κάτι που η γιαγιά είχε προετοιμάσει χρόνια πριν.

Έβγαλα το κλειδί που βρισκόταν κολλημένο πίσω από το χαρτί.

Το χρηματοκιβώτιο άνοιξε.

Το πρώτο πράγμα που είδα ήταν ένας φάκελος με τίτλο:

ΑΚΙΝΗΤΑ.

Μέσα υπήρχαν συμβόλαια.

Πολλά συμβόλαια.

Το δεύτερο ντοσιέ έγραφε:

ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ.

Το τρίτο:

ΕΞΟΥΣΙΟΔΟΤΗΣΕΙΣ.

Και μετά υπήρχαν τρία μικρά flash drives.

Στο κάτω μέρος βρισκόταν ένας λευκός φάκελος.

Το όνομά μου ήταν γραμμένο πάνω του.

Με το χέρι της γιαγιάς.

Άνοιξα τον φάκελο.

Η πρώτη γραμμή με έκανε να σταματήσω να αναπνέω.

«Έβελιν, όλα όσα πιστεύουν ότι κληρονόμησαν… κλάπηκαν.»

Κάθισα στο πάτωμα.

Συνέχισα να διαβάζω.

«Αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, σημαίνει ότι έφυγα και δεν κατάφερα να σου εξηγήσω την αλήθεια με τη φωνή μου.»

«Δεν ήθελα να σου αφήσω μόνο περιουσία. Ήθελα να σου αφήσω αποδείξεις.»

Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.

Η γιαγιά εξηγούσε ότι για χρόνια υποψιαζόταν πως ο γιος της, ο πατέρας μου, είχε μεταφέρει χρήματα από οικογενειακά περιουσιακά στοιχεία σε λογαριασμούς που κανείς δεν γνώριζε.

Στην αρχή ήταν μικρά ποσά.

Μετά έγιναν μεγαλύτερα.

Και τελικά εξαφανίστηκαν ολόκληρα ακίνητα.

Όμως υπήρχε κάτι ακόμη χειρότερο.

Το όνομα της μητέρας μου εμφανιζόταν σε αρκετές από τις μεταβιβάσεις.

Και το όνομα της Βανέσα εμφανιζόταν σε μία εταιρεία που είχε δημιουργηθεί πριν από χρόνια.

Έπιασα το κεφάλι μου.

«Όχι…»

Η γιαγιά είχε γράψει:

«Δεν εμπιστεύομαι πλέον κανέναν από τους τρεις.»

Τρεις.

Ο πατέρας μου.

Η μητέρα μου.

Η Βανέσα.

Σήκωσα το πρώτο flash drive.

Πάνω του υπήρχε μια ημερομηνία.

2018

Το δεύτερο έγραφε 2020.

Το τρίτο:

2024

Τα συνέδεσα στον υπολογιστή μου.

Το πρώτο περιείχε σαρωμένα τραπεζικά έγγραφα.

Το δεύτερο περιείχε βίντεο.

Το τρίτο…

είχε έναν μόνο φάκελο.

«ΑΝ Η ΕΒΕΛΙΝΗ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΨΕΙ.»

Τον άνοιξα.

Υπήρχε ένα βίντεο.

Η γιαγιά καθόταν μπροστά στην κάμερα.

Ήταν πολύ πιο δυνατή τότε.

«Έβελιν, αν βλέπεις αυτό, σημαίνει ότι κάτι συνέβη.»

Έκανε μια μικρή παύση.

«Θέλω να θυμάσαι ένα πράγμα. Δεν σε άφησα χωρίς περιουσία.»

Έσκυψε προς την κάμερα.

«Σε άφησα με την αλήθεια.»

Το βίντεο τελείωσε.

Και τότε είδα κάτι που με έκανε να σηκωθώ απότομα.

Ένα από τα έγγραφα ανέφερε το πατρικό μου σπίτι.

Το σπίτι όπου είχα μεγαλώσει.

Η ιδιοκτησία δεν ανήκε στον πατέρα μου.

Δεν ανήκε στη μητέρα μου.

Ανήκε…

στη γιαγιά.

Και είχε μεταβιβαστεί κρυφά.

Στο όνομα μιας εταιρείας.

Μιας εταιρείας που είχε ιδρυθεί από τη Βανέσα.

Τότε άκουσα έναν ήχο έξω.

Κάποιος άνοιγε την εξώπορτα.

Πάγωσα.

Κάποιος είχε επιστρέψει.

Και ήξερα ότι δεν έπρεπε να με δει μπροστά στο ανοιχτό χρηματοκιβώτιο.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 3 ⬇️