ΜΕΡΟΣ 2 — Ο ΧΟΡΟΣ ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΠΟΤΕ, ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ Ο ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΓΕΜΙΣΕ ΜΕ ΕΦΗΒΟΥΣ ΜΕ ΦΟΡΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ

Το επόμενο βράδυ, η Κάρολ κοιμόταν.

Εγώ έπλενα το ποτήρι με το νερό της όταν η νοσοκόμα Τζένη εμφανίστηκε στην πόρτα.

«Λίντα;»

«Ναι;»

«Μπορείς να έρθεις λίγο μαζί μου στον διάδρομο;»

Σταμάτησα.

Κάτι στον τόνο της φωνής της με έκανε να ανησυχήσω.

«Συνέβη κάτι;»

«Όχι. Απλώς… έλα.»

Την ακολούθησα.

Και μόλις βγήκα από το δωμάτιο, σταμάτησα.

Ο διάδρομος ήταν γεμάτος παιδιά.

Εφήβους.

Αγόρια με νοικιασμένα κοστούμια.

Κορίτσια με φορέματα.

Μπαλόνια.

Κουτιά πίτσας.

Μικρά ποτήρια με αναψυκτικά.

Και ένα μικρό ηχείο που κρατούσε ο Ντάριλ.

Για μερικά δευτερόλεπτα δεν μπορούσα να καταλάβω τι συνέβαινε.

Τότε η Μέγκαν, μία από τις συμμαθήτριες της Κάρολ, προχώρησε προς το μέρος μου.

«Κυρία Λίντα…»

«Τι κάνετε όλοι εδώ;»

Η Μέγκαν χαμογέλασε.

«Μιλήσαμε με τη Δρ. Πατέλ. Μας είπε ότι ήταν εντάξει.»

«Εντάξει για τι;»

Ο Ντάριλ απάντησε.

«Θέλαμε να φέρουμε τον χορό στην Κάρολ.»

Έβαλα το χέρι στο στόμα μου.

«Εσείς τα οργανώσατε όλα αυτά;»

«Εδώ και εβδομάδες», είπε.

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

«Δεν ξέρω τι να πω.»

Η Μέγκαν με αγκάλιασε.

«Δεν χρειάζεται να πείτε τίποτα.»

Ύστερα άνοιξαν την πόρτα.

Η Κάρολ ξύπνησε.

Και είδε τους φίλους της.

Για μερικά δευτερόλεπτα απλώς τους κοιτούσε.

Μετά έβγαλε έναν ήχο που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Ήταν μισό γέλιο και μισός λυγμός.

«Παιδιά…»

Η Μέγκαν έβγαλε ένα λαμπερό μπλουζάκι και τη βοήθησε να το φορέσει πάνω από τη νοσοκομειακή της ρόμπα.

Ο Ντάριλ έβαλε μουσική.

Κάποιος άνοιξε την πίτσα.

Και ξαφνικά το δωμάτιο του νοσοκομείου δεν έμοιαζε πια με νοσοκομείο.

Έμοιαζε με αίθουσα χορού.

Η Κάρολ γελούσε.

Πείραζε τους φίλους της.

Έβγαζε φωτογραφίες.

Και για πρώτη φορά μετά από μήνες, δεν ήταν η ασθενής.

Ήταν απλώς η Κάρολ.

Ένα δεκαεπτάχρονο κορίτσι στον χορό της.

Εγώ βγήκα στον διάδρομο.

Και έκλαψα.

Αλλά αυτή τη φορά δεν έκλαιγα μόνο από φόβο.

Έκλαιγα από ευγνωμοσύνη.

Τότε άκουσα βήματα.

Ήταν ο Ντάριλ.

Η γραβάτα του ήταν χαλαρή.

Το πρόσωπό του όμως ήταν σοβαρό.

«Κυρία Λίντα… μπορούμε να μιλήσουμε;»

«Φυσικά.»

Πήγα να τον αγκαλιάσω.

Αλλά έκανε απαλά ένα βήμα πίσω.

Και τότε κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

«Τι συμβαίνει;»

Με κοίταξε στα μάτια.

«Ξέρετε γιατί είμαστε πραγματικά εδώ;»

Χαμογέλασα αμήχανα.

«Για να δώσετε στην Κάρολ τον χορό της;»

Ο Ντάριλ έβαλε το χέρι μέσα στο σακάκι του.

Και έβγαλε έναν χοντρό λευκό φάκελο.

«Όχι, κυρία.»

Μου τον έδωσε.

«Η Κάρολ μου είπε να σας τον δώσω απόψε.»

Κοίταξα τον φάκελο.

Το όνομά μου ήταν γραμμένο επάνω.

ΛΙΝΤΑ.

Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν.

Και τότε ο Ντάριλ είπε:

«Μας έκανε να υποσχεθούμε ότι δεν θα σας λέγαμε τίποτα μέχρι απόψε.»

Δεν ήξερα ακόμα ότι μέσα σε εκείνον τον φάκελο υπήρχαν λέξεις που θα άλλαζαν ολόκληρη τη ζωή μας.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 3 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️