ΜΕΡΟΣ 2: «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙΣ»
«Πες μου την αλήθεια.»
Ο Λίαμ προσπάθησε να γελάσει.
«Η Κλόη είναι τριών. Μπορεί να μπέρδεψε—»
«Όχι.»
Η φωνή μου ήταν ήρεμη.
Και ίσως αυτό τον τρόμαξε περισσότερο.
«Πες μου τι είδε.»
Ο Μάρκους σηκώθηκε.
«Λίαμ, αρκετά.»
Ο Λίαμ τον κοίταξε σαν να τον παρακαλούσε να σωπάσει.
Ο Μάρκους όμως κούνησε το κεφάλι.
«Της το χρωστάς.»
Ο Λίαμ κάθισε.
Έτριψε το πρόσωπό του.
Και μετά είπε:
«Δεν υπάρχει άλλη γυναίκα.»
Δεν είχα ρωτήσει για άλλη γυναίκα.
Αυτό όμως μου έδειξε ότι είχε καταλάβει ήδη τι φοβόμουν.
«Τότε τι υπάρχει;»
«Χρέος.»
Η λέξη έπεσε ανάμεσά μας.
Χρέος.
Ο Λίαμ αποκάλυψε ότι μετά τον θάνατο του πατέρα του είχαν αρχίσει να εμφανίζονται πράγματα που κανείς στην οικογένεια δεν γνώριζε.
Πιστωτικές κάρτες.
Δάνεια.
Απαιτήσεις.
Χρήματα που είχαν δανειστεί για να καλυφθούν παλαιότερα χρέη.
Ο πατέρας του είχε κρύψει για χρόνια τον εθισμό του στον τζόγο.
Και ο Λίαμ είχε αποφασίσει να το κρύψει κι εκείνος.
Όχι επειδή ήθελε τα χρήματα.
Αλλά επειδή πίστευε ότι μπορούσε να διορθώσει μόνος του όσα είχε καταστρέψει ο πατέρας του.
Το πρόβλημα ήταν ότι δεν πλήρωνε μόνος του.
Χρησιμοποιούσε τις οικονομίες μας.
Το σπίτι μας.
Το μέλλον μας.
Και εγώ δεν ήξερα τίποτα.
«Πόσα;»
Ο Λίαμ απέφυγε το βλέμμα μου.
«Δεν θέλω να σου πω έτσι.»
«Πόσα, Λίαμ;»
«Αρκετά.»
«Αυτό δεν είναι αριθμός.»
Τελικά ψιθύρισε:
«Κινδυνεύουμε να χάσουμε το σπίτι.»
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
Η Κλόη έπαιζε λίγα μέτρα μακριά μας.
Και ξαφνικά κατάλαβα τι είχε δει εκείνη την Κυριακή.
Ο Λίαμ δεν γονάτιζε μπροστά στον Μάρκους για κάποιο αστείο.
Τον παρακαλούσε να του δώσει χρόνο.
Γιατί πίστευε ότι αν κέρδιζε λίγο ακόμα χρόνο, θα μπορούσε να σώσει τα πάντα πριν μάθω την αλήθεια.
0 comments:
Post a Comment