ΜΕΡΟΣ 3: ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΒΑΛΕΙ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ
«Γιατί δεν μου το είπες;»
Ο Λίαμ δεν απάντησε αμέσως.
«Φοβόμουν.»
«Τι φοβόσουν;»
«Ότι θα με έβλεπες διαφορετικά.»
Αυτό ήταν που με πλήγωσε περισσότερο.
Όχι το χρέος.
Όχι τα δάνεια.
Η ιδέα ότι προτιμούσε να αποφασίσει μόνος του για τη ζωή μας παρά να με αφήσει να σταθώ δίπλα του.
«Δεν με προστάτευες», του είπα. «Με απέκλειες.»
Ο Μάρκους κατέβασε το βλέμμα.
Ήξερε ήδη.
Κάθε Κυριακή είχε δει τον Λίαμ να διαλύεται λίγο περισσότερο.
Ο Λίαμ του είχε ομολογήσει τα πάντα.
Σε εμένα όμως όχι.
Ο αδερφός του Λίαμ πλησίασε.
«Έβαλες το σπίτι της κόρης σου σε κίνδυνο για να προστατέψεις έναν άνθρωπο που δεν βρίσκεται καν εδώ.»
Ο Λίαμ έσκυψε το κεφάλι.
Η μητέρα του άρχισε να κλαίει.
«Δεν ήξερα τίποτα», είπε.
«Ούτε εγώ», απάντησα.
Και τότε συνειδητοποίησα κάτι.
Δεν ήμουν θυμωμένη επειδή ο Λίαμ είχε πρόβλημα.
Ήμουν θυμωμένη επειδή με είχε κάνει ξένη μέσα στον ίδιο μου τον γάμο.
Πήρα όλα τα έγγραφα που υπήρχαν στο τραπέζι.
Δάνεια.
Λογαριασμούς.
Συμβάσεις.
Και τα έβαλα σε έναν σωρό.
«Από αύριο θα τα δούμε όλα.»
Ο Λίαμ σήκωσε το βλέμμα.
«Όλα;»
«Όλα.»
«Και μετά;»
Τον κοίταξα.
«Μετά θα αποφασίσω αν μπορώ να σε εμπιστευτώ ξανά.»
Δεν του υποσχέθηκα ότι θα έμενα.
Δεν του υποσχέθηκα ότι θα έφευγα.
Για πρώτη φορά, όμως, του έδωσα κάτι που εκείνος δεν μου είχε δώσει για μήνες.
Την αλήθεια.
0 comments:
Post a Comment