ΜΕΡΟΣ 2 — Του είπα ότι θα σκεφτώ σοβαρά να στείλω τα δίδυμα σε ανάδοχη οικογένεια, αλλά του ζήτησα πρώτα να περάσει ένα τελευταίο Σαββατοκύριακο μαζί τους — αυτό που δεν γνώριζε ήταν ότι είχα ήδη αρχίσει να βλέπω τον πραγματικό άντρα πίσω από τον άνθρωπο που νόμιζα ότι αγαπούσα
Το επόμενο πρωί, ο Ντέρεκ εμφανίστηκε με καφέδες και χαμόγελο.
«Έτοιμη για το Σαββατοκύριακο;»
«Ναι.»
Ο Έλι έτρεξε προς το μέρος του.
«Θα παίξουμε ποδόσφαιρο;»
Ο Ντέρεκ κοίταξε το παιδί και για μια στιγμή φάνηκε ενοχλημένος.
Μετά χαμογέλασε.
«Φυσικά.»
Ο Φιν κρατούσε ένα μικρό πλαστικό πυροσβεστικό όχημα.
«Και θα κοιμηθείς εδώ;»
Ο Ντέρεκ δίστασε.
«Θα δούμε.»
Ο Φιν χαμογέλασε.
Εγώ όμως είδα τον δισταγμό.
Πριν από λίγες εβδομάδες, θα τον αγνοούσα.
Τώρα τον παρατηρούσα.
Όλο το Σαββατοκύριακο, ο Ντέρεκ προσπαθούσε να μου αποδείξει ότι μπορούσε να είναι «καλός».
Έπαιξε μαζί τους.
Τους αγόρασε παγωτό.
Τους πήγε στην παιδική χαρά.
Κάποια στιγμή, μάλιστα, είπε:
«Θα μπορούσα να τους βοηθήσω να προσαρμοστούν στη νέα οικογένεια.»
Τον κοίταξα.
«Νέα οικογένεια;»
«Αν αυτό αποφασίσεις.»
Δεν απάντησα.
Το βράδυ, όταν τα παιδιά κοιμήθηκαν, καθίσαμε στη βεράντα.
«Λοιπόν;» ρώτησε.
«Λοιπόν τι;»
«Θα το κάνεις;»
«Δεν ξέρω.»
Χτύπησε το τραπέζι με τα δάχτυλά του.
«Δεν υπάρχει τίποτα να μην ξέρεις. Έχεις μια ευκαιρία να ξεκινήσεις ξανά.»
«Με ποιον;»
«Με εμένα.»
Έμεινα σιωπηλή.
«Θέλω να ταξιδέψουμε», συνέχισε. «Να αγοράσουμε σπίτι. Να κάνουμε δικά μας παιδιά. Να έχουμε φυσιολογική ζωή.»
«Και τα δίδυμα;»
«Θα είναι ασφαλή.»
«Δεν σε ρώτησα αν θα είναι ασφαλή.»
Σήκωσε το βλέμμα.
«Τι εννοείς;»
«Σε ρώτησα αν θα είναι ευτυχισμένα.»
Δεν απάντησε.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα κάτι.
Ο Ντέρεκ δεν μισούσε τα παιδιά.
Απλώς δεν τα θεωρούσε αρκετά σημαντικά ώστε να αλλάξει τα σχέδιά του.
Και αυτό ήταν χειρότερο.
Την επόμενη μέρα πήγαμε όλοι μαζί σε ένα οικογενειακό πάρκο.
Τα δίδυμα έτρεχαν μπροστά.
Ο Έλι σκόνταψε.
Ο Ντέρεκ ούτε που κινήθηκε.
Εγώ έτρεξα αμέσως.
«Είσαι καλά;»
Ο Έλι έγνεψε.
Ο Ντέρεκ χαμογέλασε.
«Είδες; Είναι μια χαρά.»
Τον κοίταξα.
«Είναι πέντε ετών.»
«Ακριβώς.»
Το ίδιο βράδυ, πήρα μια απόφαση.
Δεν θα τον παρακαλούσα.
Δεν θα του εξηγούσα ξανά γιατί η οικογένειά μου είχε σημασία.
Θα τον άφηνα να πιστεύει ότι είχε κερδίσει.
Τη Δευτέρα, του είπα:
«Θα κάνω αυτό που ζήτησες.»
«Αλήθεια;»
«Ναι.»
Με αγκάλιασε.
«Ήξερα ότι θα καταλάβαινες.»
Δεν του είπα ότι δεν εννοούσα τα δίδυμα.
Εννοούσα εκείνον.
Την ίδια μέρα, άρχισα να επικοινωνώ με έναν δικηγόρο.
Όχι για να βάλω τα παιδιά σε ανάδοχη οικογένεια.
Αλλά για να προστατεύσω την κηδεμονία μου και να ακυρώσω τον γάμο.
Και υπήρχε κάτι ακόμα που έπρεπε να κάνω.
Να του δείξω πώς θα ήταν η ζωή του χωρίς εμένα.
Δεν ήξερα όμως ότι ο Ντέρεκ είχε ήδη αρχίσει να κάνει ένα δικό του σχέδιο.
0 comments:
Post a Comment