ΜΕΡΟΣ 2 — Ο ΓΑΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΠΛΟΥΤΗ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ
Ο γάμος τους έγινε λίγους μήνες αργότερα.
Δεν υπήρχε μεγάλη αίθουσα.
Δεν υπήρχαν εκατοντάδες καλεσμένοι.
Η Ελένη φορούσε ένα απλό λευκό φόρεμα που είχε ράψει μόνη της μαζί με τη μητέρα της.
Ο Ανδρέας φορούσε το καλύτερο σακάκι που είχε.
Ήταν λίγο μεγάλο στους ώμους.
Δεν τον ένοιαζε.
Όταν την είδε να περπατάει προς το μέρος του, τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.
Ο ιερέας τους κοίταξε.
«Υπόσχεσαι να μείνεις μαζί της στις δύσκολες και στις καλές μέρες;»
Ο Ανδρέας απάντησε:
«Υπόσχομαι.»
Μετά κοίταξε την Ελένη.
«Αλλά θέλω να το ξέρεις από τώρα. Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ πλούτη.»
Η Ελένη χαμογέλασε.
«Δεν σου ζήτησα πλούτη.»
«Τότε τι θέλεις;»
«Να μη μου αφήσεις ποτέ το χέρι.»
Ο Ανδρέας της το έδωσε.
«Συμφωνήσαμε.»
Κανείς δεν φανταζόταν ότι αυτή η απλή φράση θα γινόταν η μεγαλύτερη αλήθεια της ζωής τους.
Τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα.
Έμεναν σε ένα μικρό σπίτι.
Μερικές φορές δεν είχαν αρκετά χρήματα.
Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, ο Ανδρέας γύρισε σπίτι και βρήκε την Ελένη να μαγειρεύει μια πολύ μικρή ποσότητα φαγητού.
«Δεν φτάνει για δύο», της είπε.
«Φτάνει.»
«Πώς;»
«Θα φάμε λίγο.»
Κάθισαν απέναντι ο ένας από τον άλλο.
Ο Ανδρέας πήρε το μεγαλύτερο κομμάτι και το έβαλε στο πιάτο της.
Η Ελένη το επέστρεψε.
«Εσύ δουλεύεις όλη μέρα.»
«Και εσύ δουλεύεις όλη μέρα.»
«Εγώ είμαι η γυναίκα σου.»
«Και εγώ είμαι ο άντρας σου.»
Και έτσι έκοψαν το κομμάτι στη μέση.
Αυτό ήταν το μυστικό τους.
Δεν είχε σημασία πόσο μεγάλο ήταν το κομμάτι.
Αρκεί να το μοιράζονταν.
Χρόνια αργότερα απέκτησαν το πρώτο τους παιδί.
Ύστερα το δεύτερο.
Και μετά το τρίτο.
Το σπίτι γέμισε φωνές.
Κλάματα.
Παιδικά παπούτσια.
Ρούχα που στέγνωναν στην αυλή.
Μερικές φορές ο Ανδρέας και η Ελένη ήταν τόσο κουρασμένοι που κοιμούνταν καθιστοί.
Αλλά όταν τα παιδιά κοιμούνταν, έβγαιναν έξω.
Κάθονταν στην αυλή.
Και κρατούσαν τα χέρια τους.
«Ανδρέα;»
«Ναι;»
«Νομίζεις ότι θα γεράσουμε πραγματικά μαζί;»
Εκείνος κοίταξε τα πρώτα γκρίζα μαλλιά που είχαν αρχίσει να εμφανίζονται στα δικά της.
«Νομίζω ότι δεν θα μπορέσεις να με ξεφορτωθείς τόσο εύκολα.»
Εκείνη γέλασε.
«Αυτό φοβόμουν.»
Και οι δύο γέλασαν.
Δεν γνώριζαν ότι είχαν ήδη περάσει το πρώτο μεγάλο τεστ.
Το δύσκολο δεν ήταν να αγαπάς κάποιον όταν όλα ήταν όμορφα.
Το δύσκολο ήταν να τον αγαπάς όταν η ζωή σε έκανε να θέλεις να τα παρατήσεις.
0 comments:
Post a Comment