ΜΕΡΟΣ 3 — Παντρεύτηκα την Κλερ, αλλά η Άρι Άρχισε να Φοβάται ότι Θα Χάσει τη Μαμά της

Πέρασαν περισσότερα από δύο υπέροχα χρόνια.

Η Κλερ δεν είχε γίνει απλώς σύντροφός μου.

Είχε γίνει οικογένεια.

Και τότε αποφασίσαμε να παντρευτούμε.

Ο γάμος ήταν μικρός.

Ένας κήπος.

Λευκά λουλούδια.

Ήλιος.

Η Άρι πετούσε πέταλα προς τη λάθος κατεύθυνση και όλοι γελούσαν.

Ακόμα και ο φωτογράφος.

Για πρώτη φορά μετά τον θάνατο της Σάρας, η ευτυχία δεν μου φαινόταν σαν προδοσία.

Δεν ένιωθα ότι έκλεβα κάτι από το παρελθόν.

Ένιωθα ότι ίσως η ζωή μου επέτρεπε να αγαπήσω ξανά.

Μετά τον γάμο, η Κλερ μπήκε φυσικά στην καθημερινότητά μας.

Έφτιαχνε πρωινό.

Χόρευε ενώ έφτιαχνε τηγανίτες.

Έπειθε την επιλεκτική Άρι ότι το μπρόκολο ήταν «μικροσκοπικά δέντρα υπερηρώων».

Το σπίτι γέμισε γέλια.

Οι γονείς μου το παρατήρησαν.

Μια μέρα η μητέρα μου ψιθύρισε:

«Έτσι ακούγεται ξανά το γέλιο.»

Χαμογέλασα.

Νόμιζα πως όλα είχαν βρει τη θέση τους.

Όμως η Άρι άρχισε να συμπεριφέρεται διαφορετικά.

Ένα πρωί, αφού η Κλερ της έπλεξε τα μαλλιά, βρήκα την Άρι να κοιτάζει σιωπηλή τη φωτογραφία της Σάρας.

Δεν είπε τίποτα.

Απλώς κοιτούσε.

Ένα άλλο βράδυ, η Κλερ την έβαλε για ύπνο.

Πέντε λεπτά αργότερα, η Άρι εμφανίστηκε στο δωμάτιό μου κρατώντας την κουβέρτα της.

«Μπαμπά;»

«Τι έγινε, αγάπη μου;»

«Μπορεί η μαμά να τραγουδήσει;»

Ήξερα ποια μαμά εννοούσε.

Έπαιξα το νανούρισμα της Σάρας.

Η Άρι χαμογέλασε και αποκοιμήθηκε πριν τελειώσει.

Το ίδιο συνέβη ξανά.

Και ξανά.

Κάθε φορά που η Άρι και η Κλερ έμοιαζαν πιο κοντά, η μικρή ζητούσε τη φωνή της Σάρας.

Η Κλερ άρχισε να ανησυχεί.

«Νιώθω ότι απομακρύνεται κάθε φορά που πλησιάζουμε.»

«Προσαρμόζεται», της είπα.

«Το ελπίζω.»

Κι εγώ το ήλπιζα.

Δεν είχα καταλάβει ότι η Άρι δεν φοβόταν την Κλερ.

Φοβόταν κάτι πολύ διαφορετικό.

Φοβόταν ότι αν αγαπούσε την Κλερ...

θα έχανε τη Σάρα για πάντα.

Και αυτό θα γινόταν ξεκάθαρο σε ένα οικογενειακό δείπνο που αποφάσισα να οργανώσω.

Ένα δείπνο που πίστευα πως θα γιόρταζε τη νέα μας οικογένεια.

Δεν είχα ιδέα ότι εκείνο το βράδυ η τετράχρονη κόρη μου θα έδειχνε τη γυναίκα μου μπροστά σε όλους και θα την αποκαλούσε με μια λέξη που θα έκανε ολόκληρο το δωμάτιο να παγώσει.

«Τέρας.»

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 4 ⬇️