ΜΕΡΟΣ 3 — «Άκουσα τη φωνή της κόρης μου μετά από χρόνια»

Δεν κοιμήθηκα καθόλου εκείνο το βράδυ.

Η φωνή ήταν της Σοφίας.

Το ήξερα.

Ακόμα κι αν είχαν περάσει χρόνια, ένας πατέρας αναγνωρίζει τη φωνή του παιδιού του.

Το πρωί, περίμενα δίπλα στο τηλέφωνο.

Ήθελα να την καλέσω.

Αλλά φοβόμουν.

Τι θα έλεγα;

«Γιατί με άφησες;»

«Γιατί δεν ήρθες;»

«Γιατί δεν με πήρες;»

Δεν ήθελα να ακούσω ψέματα.

Το μεσημέρι, όμως, κάποιος μπήκε στο δωμάτιό μου.

Ήταν η ίδια νεαρή υπάλληλος από την κουζίνα.

Έκλεισε την πόρτα πίσω της.

«Πρέπει να μιλήσουμε.»

«Ποια είσαι;»

«Με λένε Άννα.»

Κάθισε απέναντί μου.

«Δεν είμαι συγγενής σας.»

«Τότε γιατί με βοηθάς;»

Κατέβασε το βλέμμα.

«Επειδή κάποιος μου ζήτησε να το κάνω.»

«Η Σοφία;»

Δεν απάντησε.

Αυτό ήταν απάντηση.

«Τα παιδιά μου είναι ζωντανά;» ρώτησα.

«Ναι.»

«Τότε γιατί δεν έρχονται;»

Η Άννα πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Γιατί πιστεύουν ότι δεν θέλετε να τους δείτε.»

Ένιωσα σαν να μου έριξαν πέτρα στο στήθος.

«Τι;»

«Τους είπαν ότι δεν θέλετε επισκέψεις.»

«Ποιος;»

Η Άννα με κοίταξε.

«Ο γιος σας, ο Μάρκος, προσπάθησε να έρθει πριν από έναν χρόνο.»

«Δεν ήρθε ποτέ.»

«Ήρθε.»

Σηκώθηκα απότομα.

«Τι λες;»

«Ήταν στην είσοδο. Κάποιος του είπε ότι είχατε ζητήσει να μην σας ενοχλεί κανείς από την οικογένεια.»

«Ποιος;»

Η Άννα δεν απάντησε αμέσως.

Μετά είπε:

«Ο άνθρωπος που είχε αναλάβει τα οικονομικά σας.»

Πάγωσα.

Πριν μπω στο γηροκομείο, ο Μάρκος είχε αναλάβει πολλά από τα οικονομικά μου.

Εγώ δεν είχα δώσει σημασία.

Ήμουν κουρασμένος.

Η Μαρία είχε φύγει.

Τα παιδιά μου είχαν τις δικές τους ζωές.

Τους εμπιστευόμουν.

«Γιατί;» ρώτησα.

Η Άννα έσκυψε μπροστά.

«Επειδή υπήρχε κάτι που δεν ήθελαν να μάθετε.»

«Τι;»

Έβγαλε έναν φάκελο.

«Αυτό βρέθηκε ανάμεσα στα προσωπικά σας έγγραφα.»

Τον άνοιξα.

Ήταν τραπεζικά αντίγραφα.

Έβλεπα αναλήψεις.

Χρήματα από τον λογαριασμό μου.

Μικρά ποσά στην αρχή.

Μετά μεγαλύτερα.

Πολύ μεγαλύτερα.

«Ποιος τα πήρε;»

Η Άννα ψιθύρισε:

«Δεν ξέρουμε ακόμα.»

Σήκωσα τα μάτια μου.

«Αλλά έχουμε ένα πρόβλημα.»

«Ποιο;»

«Τα χρήματα συνεχίζουν να φεύγουν.»

Κοίταξα την ημερομηνία της τελευταίας συναλλαγής.

Ήταν μόλις τρεις ημέρες πριν.

Κάποιος είχε πρόσβαση στον λογαριασμό μου.

Και ξαφνικά κατάλαβα ότι το πιάτο με τα ραβιόλι δεν ήταν απλώς ένα δώρο γενεθλίων.

Ήταν προειδοποίηση.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 4 ⬇️