ΜΕΡΟΣ 3: Η κοπέλα που βρήκα στο αγρόκτημα είχε τα μάτια της Χάνα — όμως όταν τη ρώτησα ποιος την μεγάλωσε, αποκάλυψε ένα όνομα που δεν περίμενα ποτέ

Η κοπέλα καθόταν στη γωνία του δωματίου.

Δεν ήθελε να την πλησιάσω.

Και αυτό ήταν το πιο οδυνηρό πράγμα που είχα ζήσει.

Για έντεκα χρόνια ονειρευόμουν τη στιγμή που θα ξαναέβλεπα την κόρη μου.

Πίστευα ότι θα έτρεχε στην αγκαλιά μου.

Ότι θα φώναζε:

«Μαμά!»

Αλλά η πραγματικότητα ήταν διαφορετική.

Με φοβόταν.

«Πώς σε λένε;» ρώτησε ο ψυχολόγος.

«Άννα.»

«Πόσο χρονών είσαι;»

«Είκοσι δύο.»

«Θυμάσαι κάτι από όταν ήσουν μικρή;»

Έκανε μια παύση.

«Λίγα.»

Τότε κοίταξε εμένα.

«Θυμάμαι μια γυναίκα.»

Η καρδιά μου σταμάτησε.

«Ποια γυναίκα;»

«Δεν ξέρω.»

«Πώς ήταν;»

«Είχε καστανά μαλλιά.»

Έκλαψα.

Ήταν σαν να μιλούσε για μένα.

«Μου τραγουδούσε πριν κοιμηθώ.»

Έβαλα το χέρι στο στόμα μου.

«Τι τραγουδούσε;»

Η κοπέλα συνοφρυώθηκε.

«Δεν θυμάμαι.»

Μετά είπε:

«Αλλά θυμάμαι ένα πράγμα.»

«Τι;»

«Μου έλεγε ότι κάποια μέρα θα γυρίσει να με πάρει.»

Ένιωσα τα γόνατά μου να λυγίζουν.

«Η μαμά σου;»

Η κοπέλα δεν απάντησε.

---

Οι αστυνομικοί έψαχναν όλο το σπίτι.

Στο υπόγειο βρήκαν κουτιά.

Έγγραφα.

Παλιές φωτογραφίες.

Αποδείξεις.

Και κάτι ακόμη.

Ένα μικρό μεταλλικό κουτί.

Μέσα υπήρχε ένα από τα σκουλαρίκια.

Το άλλο βρισκόταν στο σπίτι μας.

Ήταν το ζευγάρι που είχε χωριστεί.

Το ένα είχε μείνει με τη Χάνα.

Το άλλο είχε κρατηθεί από κάποιον.

Και τώρα ξέραμε ότι ο Ρικ είχε πουλήσει το ζευγάρι.

Αλλά γιατί;

---

Το ίδιο βράδυ, η αστυνομία με ενημέρωσε ότι ο Ρικ θα ανακρινόταν.

Πήγα μαζί τους.

Κάθισα έξω από την αίθουσα.

Πίσω από το τζάμι τον έβλεπα να κάθεται απέναντι από δύο αστυνομικούς.

Ήταν σκυφτός.

Για πρώτη φορά στη ζωή μου έμοιαζε μικρός.

Τσακισμένος.

Ο επικεφαλής μπήκε.

«Κύριε Ρόουντς, θα σας κάνω μια απλή ερώτηση.»

Ο Ρικ σήκωσε τα μάτια.

«Ξέρατε ότι η Χάνα ήταν ζωντανή;»

Σιωπή.

«Ναι ή όχι;»

Ο Ρικ έκλεισε τα μάτια.

«Όχι στην αρχή.»

Η φωνή μου κόπηκε.

Ένιωσα ότι δεν μπορούσα να αναπνεύσω.

«Τι σημαίνει αυτό;»

Ο Ρικ άρχισε να μιλά.

«Δύο χρόνια μετά την εξαφάνισή της... έλαβα ένα γράμμα.»

«Από ποιον;»

«Δεν ξέρω.»

«Τι έγραφε;»

Ο Ρικ έβγαλε από την τσέπη του ένα παλιό χαρτί.

«Μου έλεγε ότι η Χάνα ήταν ζωντανή.»

Ο αστυνομικός πάγωσε.

«Και δεν ενημερώσατε την αστυνομία;»

«Μου είπαν ότι αν μιλούσα... θα πέθαινε.»

Η φωνή του έσπασε.

«Μου έστειλαν φωτογραφία.»

Ο αστυνομικός πήρε τη φωτογραφία.

Ήταν η Χάνα.

Μεγαλύτερη.

Ζωντανή.

Και πίσω από τη φωτογραφία υπήρχε μια φράση:

«Ξέχασέ την αν θέλεις να συνεχίσει να αναπνέει.»

Ένιωσα τα δάκρυα να κυλούν.

Αλλά μία ερώτηση δεν έφευγε από το μυαλό μου.

«Τότε γιατί πούλησες τα σκουλαρίκια;»

Ο Ρικ δεν απάντησε.

Ο αστυνομικός έσκυψε μπροστά.

«Γιατί τα είχες;»

Ο Ρικ ψιθύρισε:

«Επειδή τα πήρα πίσω.»

«Από πού;»

«Από εκεί.»

«Από το αγρόκτημα;»

Σιωπή.

Η απάντηση ήταν ξεκάθαρη.

---

Την επόμενη ημέρα, η κοπέλα έκανε μία ακόμη αποκάλυψη.

«Υπήρχε κάποιος που ερχόταν να με βλέπει.»

«Ποιος;» ρώτησε ο ψυχολόγος.

«Ένας άντρας.»

«Πώς ήταν;»

«Γκρι μαλλιά.»

«Τον γνώριζες;»

«Μου έλεγε ότι ήταν φίλος του πατέρα μου.»

Ένιωσα το στομάχι μου να δένεται κόμπος.

«Θυμάσαι το όνομά του;»

Η κοπέλα σκέφτηκε.

«Ντάνιελ.»

Πάγωσα.

Ο Ντάνιελ.

Ο αδελφός του Ρικ.

Ο θείος της Χάνα.

Και τότε ένας αστυνομικός μπήκε στο δωμάτιο κρατώντας έναν φάκελο.

«Βρήκαμε τις οικονομικές συναλλαγές.»

«Τι συναλλαγές;»

«Πληρωμές προς το αγρόκτημα.»

«Από ποιον;»

Ο αστυνομικός με κοίταξε.

«Από τον Ντάνιελ.»

Ο κόσμος μου σταμάτησε.

Ο Ρικ είχε πει ότι δεν γνώριζε τίποτα.

Αλλά ο αδελφός του...

Ίσως γνώριζε τα πάντα.

Και τότε ο επικεφαλής είπε:

«Έχουμε ένταλμα σύλληψης.»

«Για τον Ντάνιελ;»

«Ναι.»

Αλλά πριν προλάβουμε να φύγουμε...

Το τηλέφωνο του αστυνομικού χτύπησε.

Άκουσε για λίγα δευτερόλεπτα.

Μετά σήκωσε το βλέμμα.

«Ο Ντάνιελ εξαφανίστηκε.»

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 4 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️