ΜΕΡΟΣ 3 — Το γράμμα της Κλερ έλεγε να μην εμπιστευτώ κανέναν — Όμως στο τέλος της σελίδας υπήρχε ένα όνομα που δεν είχα ακούσει ποτέ στα δέκα χρόνια της αναζήτησης

Τα χέρια μου έτρεμαν καθώς άνοιγα το γράμμα.

Ο Νόα καθόταν απέναντί μου.

Δεν είπε τίποτα.

Δεν χρειαζόταν.

Η πρώτη γραμμή ήταν αρκετή.

«Ράιαν, αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, σημαίνει ότι κάτι πήγε πολύ λάθος.»

Σταμάτησα.

Πέρασα το δάχτυλό μου πάνω από τη γραφή της.

Ήταν εκεί.

Η Κλερ.

Όχι σε φωτογραφία.

Όχι σε ανάμνηση.

Σε ένα κομμάτι χαρτί.

«Συνέχισε», είπε ο Νόα.

Διάβασα.

Η Κλερ έγραφε ότι είχε αρχίσει να φοβάται κάποιον.

Δεν έγραφε όνομα.

Μόνο ότι κάποιος γνώριζε πράγματα για την οικογένειά της που δεν θα έπρεπε να γνωρίζει.

Έγραφε ότι είχε δεχτεί τηλεφωνήματα.

Ότι κάποιος την ακολουθούσε.

Ότι είχε παρατηρήσει το ίδιο αυτοκίνητο έξω από το σπίτι.

Και μετά υπήρχε μια φράση που με έκανε να παγώσω.

«Δεν θέλω να φοβίσω τον Ράιαν μέχρι να είμαι σίγουρη.»

Έκλεισα τα μάτια.

«Γιατί δεν μου το είπε;»

Ο Νόα δεν απάντησε.

Συνέχισα.

Η Κλερ έγραφε ότι είχε μιλήσει με έναν δικηγόρο.

Ότι είχε βρει έγγραφα σχετικά με μια παλιά οικογενειακή υπόθεση.

Ότι φοβόταν πως κάποιος ήθελε να πάρει κάτι που δεν του ανήκε.

Δεν καταλάβαινα.

«Τι πράγμα;» ψιθύρισα.

Γύρισα σελίδα.

Η επόμενη φράση ήταν υπογραμμισμένη.

«Αν εξαφανιστώ, μην ψάξεις πρώτα εμένα. Ψάξε το παλιό σπίτι της γιαγιάς.»

Κοίταξα τον Νόα.

«Αυτό βρήκες;»

«Ναι.»

«Και;»

«Υπάρχει κάτι εκεί.»

«Τι;»

«Δεν ξέρω.»

Έδειξα το γράμμα.

«Δεν έχει τελειώσει.»

Στο κάτω μέρος υπήρχε μια δεύτερη σελίδα.

Η Κλερ έγραφε για τα παιδιά.

Για τον Νόα.

Για την Έμιλι.

Για τον Λουκ.

Για τη Σοφία.

Για τη Μάγια.

Και για τον Τζέιμι.

Είχε γράψει κάτι για καθένα.

Στον Νόα είχε γράψει:

«Αν χρειαστεί να μεγαλώσεις πιο γρήγορα απ' όσο πρέπει, μην ξεχάσεις ότι είσαι ακόμα παιδί.»

Στην Έμιλι:

«Να συνεχίσεις να τραγουδάς, ακόμα κι όταν κανείς δεν ακούει.»

Στον Λουκ:

«Μην φοβάσαι να ρωτάς.»

Στη Σοφία:

«Μην πιστεύεις ότι το να είσαι ευγενική σημαίνει να αφήνεις τους άλλους να σε πληγώνουν.»

Στη Μάγια:

«Να κρατάς πάντα το χέρι κάποιου όταν φοβάσαι.»

Και στον Τζέιμι:

«Να θυμάσαι ότι η οικογένειά σου σε αγαπά.»

Έπρεπε να σταματήσω.

Τα μάτια μου είχαν γεμίσει δάκρυα.

«Τι έγραψε για μένα;» ρώτησε ο Νόα.

Τον κοίταξα.

«Ότι σε αγαπούσε.»

«Αυτό μόνο;»

Χαμογέλασα μέσα από τα δάκρυά μου.

«Όχι.»

Του διάβασα τη φράση.

«Και αν ο Ράιαν μείνει, να ξέρεις ότι δεν έμεινε επειδή σε λυπόταν. Έμεινε επειδή σας αγάπησε.»

Ο Νόα κατέβασε το κεφάλι.

Για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια, τον είδα να κλαίει για τη μητέρα του χωρίς να προσπαθεί να το κρύψει.

Τον αγκάλιασα.

«Μπαμπά…»

«Ναι;»

«Τώρα καταλαβαίνω γιατί έμεινες.»

«Πάντα θα έμενα.»

«Το ξέρω.»

Μετά ο Νόα σηκώθηκε.

«Πρέπει να πάμε στο σπίτι της γιαγιάς.»

Πήγαμε την επόμενη μέρα.

Το σπίτι ήταν κλειστό για χρόνια.

Η σκόνη είχε καλύψει τα έπιπλα.

Στο δωμάτιο της Κλερ βρήκαμε παλιά ρούχα, βιβλία και φωτογραφίες.

Το κλειδί όμως δεν ταίριαζε σε καμία πόρτα.

Μέχρι που ο Νόα πρόσεξε μια μικρή μεταλλική πόρτα πίσω από μια βιβλιοθήκη.

Το κλειδί μπήκε.

Έκανε ένα κλικ.

Άνοιξε.

Μέσα υπήρχε ένα μικρό χρηματοκιβώτιο.

«Θεέ μου», ψιθύρισα.

Ο Νόα γονάτισε.

Πάνω στο χρηματοκιβώτιο υπήρχε ένα χαρτί.

«Για τον Ράιαν. Όχι πριν ο Νόα γίνει δεκαεννέα.»

Κοιταχτήκαμε.

«Η μαμά ήξερε», είπε ο Νόα.

«Ήξερε ότι θα έρθει αυτή η μέρα.»

Άνοιξα το χρηματοκιβώτιο.

Μέσα υπήρχαν τρία πράγματα.

Ένα USB.

Ένας φάκελος.

Και μια παλιά απόδειξη ξενοδοχείου.

Η ημερομηνία ήταν η προηγούμενη μέρα από την εξαφάνιση της Κλερ.

Το όνομα στην απόδειξη δεν ήταν δικό της.

Ήταν ενός άντρα.

Ethan Cole.

Ο Νόα με κοίταξε.

«Τον γνωρίζεις;»

Κούνησα το κεφάλι.

«Όχι.»

Τότε ανοίξαμε τον φάκελο.

Μέσα υπήρχε μία μόνο φωτογραφία.

Ο άντρας από την πρώτη φωτογραφία.

Από πίσω η Κλερ είχε γράψει:

«Αν τον δεις, μην του πεις ότι βρήκες αυτό.»

Και κάτω από αυτό:

«Ήταν ο τελευταίος άνθρωπος που μίλησε μαζί μου πριν φύγω από την παραλία.»

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 4 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️