ΜΕΡΟΣ 3 — «Ο δεύτερος φάκελος δεν περιείχε χρήματα ούτε περιουσία — έστειλε τον αποξενωμένο γιο του κυρίου Βανς σε ένα παλιό γήπεδο, όπου ένα ξεχασμένο γάντι αποκάλυψε ότι ο πατέρας του παρακολουθούσε κρυφά τα παιχνίδια του εγγονού του»
Το δεύτερο Σάββατο, ο Νώε άνοιξε τον φάκελο μπροστά στον Άαρον.
Το μήνυμα ήταν σύντομο:
«Πήγαινε τον Άαρον στο Franklin Field. Φέρε το γάντι.»
Ο Άαρον δεν χρειάστηκε δεύτερη εξήγηση.
«Όχι.»
Ο Νώε τον κοίταξε.
«Όχι τι;»
«Δεν πάω.»
«Γιατί;»
Ο Άαρον γέλασε πικρά.
«Επειδή ο πατέρας μου δεν ήρθε ποτέ εκεί.»
Και τότε εξήγησε.
Ο γιος του, ο Μπεν, έπαιζε Little League στο Franklin Field.
Για χρόνια, ο Άαρον καλούσε τον πατέρα του.
«Έλα να τον δεις.»
Η απάντηση ήταν πάντα η ίδια.
«Δεν μπορώ.»
Μερικές φορές έλεγε ότι κουραζόταν.
Άλλοτε ότι τον ενοχλούσε η ζέστη.
Μια φορά είπε ότι τα γόνατά του δεν άντεχαν.
Ο Άαρον είχε σταματήσει να ζητά.
«Μπορούσε να κάθεται στη βεράντα του κάθε Σάββατο και να βλέπει τον Νώε να κουρεύει το γκαζόν», είπε θυμωμένα.
«Αλλά δεν μπορούσε να έρθει να δει τον εγγονό του να παίζει.»
Ο Νώε του έδωσε το παλιό γάντι.
«Ίσως πρέπει να έρθεις τώρα.»
Ο Άαρον τον κοίταξε.
«Δεν είσαι καν συγγενής μας.»
Ο Νώε σήκωσε τους ώμους.
«Το ξέρω.»
Τελικά πήγαν.
Στο Franklin Field, ένας φύλακας τους περίμενε.
«Ο κύριος Βανς είχε αφήσει οδηγίες.»
Τους οδήγησε σε ένα μικρό αποθηκευτικό χώρο.
Εκεί βρισκόταν ένα σφραγισμένο κουτί.
Ο Άαρον το άνοιξε.
Μέσα υπήρχε ένα γράμμα.
Τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν.
Διάβασε.
Ο πατέρας του έγραφε ότι μετά τον θάνατο της Μάργκαρετ, το γήπεδο του θύμιζε όλα όσα είχαν κάνει μαζί.
Δεν μπορούσε να καθίσει στις κερκίδες.
Δεν μπορούσε να ακούσει τις φωνές των γονέων.
Δεν μπορούσε να βλέπει οικογένειες να πανηγυρίζουν.
Όμως υπήρχε κάτι που ο Άαρον δεν γνώριζε.
Ο κύριος Βανς είχε παρακολουθήσει κρυφά τρία παιχνίδια.
Πάρκαρε πίσω από τον φράχτη.
Έμενε μακριά.
Και παρακολουθούσε.
Ήξερε ότι ο Μπεν είχε χτυπήσει ένα διπλό.
Ήξερε ότι σε ένα άλλο παιχνίδι είχε κάνει strikeout και είχε πετάξει θυμωμένα το κράνος του.
Ο Άαρον σήκωσε το βλέμμα.
«Ήταν εδώ;»
Η Κλερ έγνεψε.
Ο Άαρον κάθισε.
«Όλα αυτά τα χρόνια νόμιζα ότι επέλεγε όλους τους άλλους αντί για εμάς.»
Ο Νώε κάθισε δίπλα του.
«Ίσως δεν ήξερε πώς να επιστρέψει.»
Ο Άαρον τον κοίταξε.
«Αυτό δεν είναι το ίδιο με το να προσπαθείς.»
«Όχι.»
Ο Νώε κοίταξε το άδειο γήπεδο.
«Αλλά ίσως ήταν ο τρόπος του να παραδεχτεί ότι μετάνιωνε.»
Ο Άαρον έκλεισε τα μάτια.
Και για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, έκλαψε για τον πατέρα του χωρίς θυμό.
Όμως ο τρίτος φάκελος ήταν διαφορετικός.
Γιατί αυτή τη φορά δεν έγραφε όνομα.
Έγραφε μόνο:
«Το σπίτι μου. Η καρέκλα της βεράντας.»
Και ο Νώε ήταν ο μόνος που έπρεπε να καθίσει εκεί.
0 comments:
Post a Comment