ΜΕΡΟΣ 4 — ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ ΒΡΗΚΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΔΕΙ ΤΟΝ ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ

Το επόμενο πρωί πήγα στη λεωφόρο Χάρπερ.

Το συνεργείο ήταν σχεδόν εγκαταλειμμένο.

Μπήκα μέσα.

Ένας ηλικιωμένος άντρας καθόταν πίσω από τον πάγκο.

«Ψάχνω κάποιον που γνώριζε τον Ντέιβιντ.»

Με κοίταξε.

«Ποια είσαι;»

«Η Κλάρα. Η γυναίκα του Τζούλιαν.»

Το πρόσωπό του άλλαξε.

«Τότε πρέπει να φύγεις.»

«Γιατί;»

«Γιατί ο άντρας σου έχει ήδη έρθει εδώ.»

Πάγωσα.

«Πότε;»

«Πριν από δύο εβδομάδες.»

«Τι ήθελε;»

Ο άντρας κοίταξε προς την πόρτα.

«Να μάθει αν είχα ακόμα κάτι.»

«Τι;»

Δεν απάντησε.

Πήγε προς ένα παλιό ντουλάπι.

Άνοιξε ένα μεταλλικό κουτί.

Μέσα υπήρχε ένα USB.

«Ο Ντέιβιντ μου το έδωσε τρεις ημέρες πριν πεθάνει.»

«Γιατί;»

«Μου είπε ότι αν του συνέβαινε κάτι, έπρεπε να το παραδώσω σε κάποιον που δεν είχε σχέση με την οικογένειά του.»

Κοίταξα το USB.

«Και τώρα μου το δίνεις;»

«Ναι.»

«Γιατί;»

«Γιατί ο Ντέιβιντ μου είπε το όνομά σου.»

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

«Το δικό μου;»

«Είπε ότι αν υπήρχε ένας άνθρωπος που θα έψαχνε πραγματικά την αλήθεια, θα ήσουν εσύ.»

Πήρα το USB.

Όταν επέστρεψα σπίτι, το άνοιξα σε έναν υπολογιστή που δεν χρησιμοποιούσα ποτέ για προσωπικές εργασίες.

Υπήρχαν αρχεία.

Βίντεο.

Έγγραφα.

Τραπεζικές καταστάσεις.

Και ένα βίντεο.

Ο Ντέιβιντ εμφανίστηκε μπροστά στην κάμερα.

Φαινόταν εξαντλημένος.

«Αν βλέπεις αυτό το βίντεο, τότε μάλλον δεν είμαι πια εδώ.»

Έβαλα το χέρι στο στόμα μου.

«Τζούλιαν, αν έκανες αυτό που φοβάμαι ότι έκανες, τότε όλα θα αποκαλυφθούν.»

Το βίντεο σταμάτησε.

Πάτησα ξανά αναπαραγωγή.

«Η Κλόε δεν γνωρίζει όλη την αλήθεια.»

Πάγωσα.

«Η Έβελιν όμως γνωρίζει.»

Ένιωσα το στομάχι μου να δένεται κόμπος.

«Και ο Τζούλιαν έχει πάρει χρήματα από την εταιρεία μου.»

Ακολούθησε ένα αρχείο με τραπεζικές μεταφορές.

Ήταν πολύ περισσότερες από όσες είχα βρει.

Εκατομμύρια.

Και τότε είδα κάτι ακόμα.

Ένα συμβόλαιο ασφαλιστικής αποζημίωσης.

Ο Ντέιβιντ είχε αλλάξει τον δικαιούχο λίγο πριν πεθάνει.

Το νέο όνομα δεν ήταν της Κλόε.

Δεν ήταν του Τζούλιαν.

Ήταν...

της Κλάρας.

Έμεινα ακίνητη.

Γιατί;

Γιατί ένας άντρας που σχεδόν δεν γνώριζα θα μου άφηνε κάτι τόσο σημαντικό;

Στο τέλος του βίντεο, ο Ντέιβιντ είπε:

«Κλάρα, αν έχεις φτάσει μέχρι εδώ, μην εμπιστευτείς ούτε την Κλόε ούτε τον Τζούλιαν. Αλλά κυρίως... μην εμπιστευτείς την Έβελιν.»

Το βίντεο τελείωσε.

Και τότε χτύπησε το τηλέφωνό μου.

Ήταν η Κλόε.

«Κλάρα», είπε κλαίγοντας, «πρέπει να σε δω.»

«Γιατί;»

«Γιατί έχω κάτι που πρέπει να σου δώσω.»

«Τι;»

Η φωνή της έτρεμε.

«Το ημερολόγιο του Ντέιβιντ.»

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 5 ⬇️