ΜΕΡΟΣ 3 — ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΜΙΑ ΜΥΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΚΛΟΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΛΗΡΩΜΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΓΙΝΕΙ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙ Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΗΣ

Την επόμενη εβδομάδα δεν είπα τίποτα στον Τζούλιαν.

Άρχισα να παρατηρώ.

Ποιος τηλεφωνούσε.

Ποιος έμπαινε στο σπίτι.

Πού πήγαιναν τα χρήματα.

Και κυρίως...

ποιος φοβόταν.

Η Κλόε είχε αρχίσει να αποφεύγει να με κοιτάζει.

Η Έβελιν, αντίθετα, είχε γίνει υπερβολικά επιθετική.

Μια μέρα με πήρε τηλέφωνο.

«Πρέπει να αποδεχτείς την κατάσταση.»

«Ποια κατάσταση;»

«Ο Τζούλιαν θα αποκτήσει παιδί.»

«Το ξέρω.»

«Και εσύ πρέπει να αποφασίσεις τι θα κάνεις.»

«Έχω ήδη αποφασίσει.»

«Τι;»

«Να μάθω την αλήθεια.»

Ακολούθησε σιωπή.

«Δεν ξέρεις τι ψάχνεις.»

«Αυτό είναι το πρόβλημα.»

Έκλεισα.

Εκείνο το βράδυ έψαξα τη Morrow Holdings.

Η εταιρεία είχε ιδρυθεί λίγο περισσότερο από έναν χρόνο πριν.

Ιδιοκτήτης;

Ένας δικηγόρος που είχε χειριστεί παλιότερα τις υποθέσεις του Ντέιβιντ.

Διεύθυνση;

Ένα άδειο γραφείο.

Τραπεζικός λογαριασμός;

Ενεργός.

Και δικαιούχος;

Κάποια στιγμή είχε εμφανιστεί το όνομα της Κλόε.

Δεν ήταν αρκετό.

Χρειαζόμουν περισσότερα.

Επικοινώνησα με έναν παλιό επαγγελματικό γνωστό μου, τον Μάθιου, που εργαζόταν σε ελεγκτικό γραφείο.

Δεν του είπα όλη την ιστορία.

Μόνο:

«Θέλω να ελέγξω μια εταιρεία.»

Τρεις ημέρες αργότερα με πήρε.

«Κλάρα, πρέπει να μιλήσουμε από κοντά.»

Συναντηθήκαμε σε μια μικρή καφετέρια.

Άνοιξε τον φορητό υπολογιστή.

«Η εταιρεία δεν είναι πραγματικά εταιρεία.»

«Τι σημαίνει αυτό;»

«Δεν έχει ουσιαστική δραστηριότητα. Όμως έχουν περάσει από εκεί αρκετά χρήματα.»

«Πόσα;»

Μου είπε το ποσό.

Ένιωσα το αίμα να φεύγει από το πρόσωπό μου.

Ήταν πάνω από εξακόσιες χιλιάδες δολάρια.

«Από πού;»

Μου έδειξε τους λογαριασμούς.

Μερικά χρήματα προέρχονταν από μια ασφαλιστική αποζημίωση.

Μερικά από επενδύσεις.

Και ένα μέρος...

από τον λογαριασμό της επιχείρησης του Ντέιβιντ.

«Πότε έγινε αυτή η μεταφορά;»

Ο Μάθιου κοίταξε την ημερομηνία.

«Δέκα ημέρες πριν πεθάνει.»

Δεν μίλησα.

«Κλάρα;»

Σήκωσα τα μάτια.

«Ο θάνατος του Ντέιβιντ ήταν φυσικός;»

Ο Μάθιου σταμάτησε.

«Αυτό δεν μπορώ να το ξέρω.»

«Τότε θέλω να βρω ποιος ξέρει.»

Εκείνο το βράδυ επέστρεψα στο σπίτι.

Ο Τζούλιαν κοιμόταν.

Πέρασα από το γραφείο του.

Το συρτάρι ήταν κλειδωμένο.

Πριν από μερικούς μήνες δεν θα τολμούσα να το ανοίξω.

Τώρα δεν είχα τίποτα να χάσω.

Βρήκα ένα δεύτερο κινητό.

Το άνοιξα.

Δεν υπήρχαν πολλές συνομιλίες.

Μία όμως με έκανε να παγώσω.

Κλόε: «Δεν μπορώ να συνεχίσω να λέω ψέματα.»

Τζούλιαν: «Πρέπει.»

Κλόε: «Αν μάθει τι έγινε εκείνο το βράδυ...»

Το επόμενο μήνυμα ήταν του Τζούλιαν.

«Τότε θα χάσουμε όλοι.»

Έκλεισα τα μάτια.

Δεν υπήρχε πλέον αμφιβολία.

Υπήρχε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια παράνομη σχέση.

Και τότε εμφανίστηκε ένα τελευταίο μήνυμα.

Από άγνωστο αριθμό.

«Κλάρα, αν θέλεις να μάθεις την αλήθεια για τον Ντέιβιντ, μην εμπιστευτείς τον άντρα σου. Βρες το παλιό συνεργείο στη λεωφόρο Χάρπερ.»

Κοίταξα την οθόνη.

Και κατάλαβα ότι κάποιος άλλος γνώριζε.

Κάποιος που φοβόταν αρκετά ώστε να με προειδοποιήσει.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 4 ⬇️