ΜΕΡΟΣ 4: Ο θείος μου αποκάλυψε ότι ο θάνατος των γονιών μου ίσως δεν ήταν ατύχημα… Όμως αυτό που βρήκα στο παλιό γραφείο του πατέρα μου ήταν ακόμη πιο συγκλονιστικό
Το γραφείο του πατέρα μου βρισκόταν σε ένα μικρό κτίριο στην άλλη πλευρά της πόλης.
Είχα να μπω εκεί από παιδί.
Όταν άνοιξε η πόρτα, η μυρωδιά του χαρτιού και του ξύλου με έκανε να θυμηθώ τα πάντα.
Ο πατέρας μου καθόταν εκεί για ώρες.
Πάντα έλεγε:
«Μερικά πράγματα χρειάζονται χρόνο για να τα καταλάβεις.»
Δεν είχα καταλάβει ποτέ πόσο κυριολεκτικά το εννοούσε.
Ο Ντάνιελ άνοιξε ένα παλιό συρτάρι.
Υπήρχαν έγγραφα.
Φωτογραφίες.
Αποδείξεις.
Και ένα μικρό μαύρο σημειωματάριο.
«Αυτό είναι.»
Το πήρα.
Στις πρώτες σελίδες υπήρχαν ημερομηνίες.
Ονόματα.
Διευθύνσεις.
Σημειώσεις.
Μερικές γραμμές είχαν διαγραφεί.
«Γιατί κατέγραφε όλα αυτά;»
«Προσπαθούσε να αποδείξει κάτι.»
«Τι;»
Ο Ντάνιελ δεν πρόλαβε να απαντήσει.
Ένα χαρτί έπεσε στο πάτωμα.
Το σήκωσα.
Ήταν μια αναφορά από ασφαλιστική εταιρεία.
Η ημερομηνία ήταν μία εβδομάδα πριν από το ατύχημα.
Ο πατέρας μου είχε ζητήσει να αλλάξει ο δικαιούχος μιας ασφάλειας.
Και το όνομα που είχε προσθέσει…
Ήταν το δικό μου.
«Γιατί;»
Ο Ντάνιελ έσκυψε.
«Για να εξασφαλίσει ότι, αν συνέβαινε κάτι, δεν θα έμενες χωρίς βοήθεια.»
«Αυτό δεν αποδεικνύει τίποτα.»
«Όχι.»
Τότε άνοιξα το μαύρο σημειωματάριο.
Στην τελευταία σελίδα υπήρχε ένα όνομα.
Το ίδιο όνομα με εκείνον τον άγνωστο άντρα στη φωτογραφία.
«Ποιος είναι;»
Ο Ντάνιελ έμεινε σιωπηλός.
«Θέλω να ξέρω.»
Τελικά είπε:
«Ο Άντριαν.»
«Ποιος είναι ο Άντριαν;»
«Ήταν συνεργάτης του πατέρα σου.»
«Και γιατί τον φοβόταν;»
Ο Ντάνιελ κοίταξε έξω από το παράθυρο.
«Γιατί κάποια στιγμή κατάλαβε ότι ο Άντριαν δεν ήταν αυτός που έλεγε ότι είναι.»
Πριν προλάβω να ρωτήσω περισσότερα, το παλιό κινητό που είχα βρει στο κουτί άναψε.
Είχε ακόμη μπαταρία.
Στην οθόνη υπήρχε ένα μόνο αποθηκευμένο μήνυμα.
Το άνοιξα.
Ήταν η φωνητική καταγραφή του πατέρα μου.
Η φωνή του ακούστηκε μέσα στο δωμάτιο.
«Αν ακούς αυτό, Έμιλι, σημαίνει ότι μεγάλωσες.»
Έκλεισα τα μάτια.
«Ίσως να μη βρίσκομαι εκεί για να σου εξηγήσω.»
Η φωνή του έτρεμε.
«Αλλά θέλω να ξέρεις ότι ό,τι κάναμε, το κάναμε για να σε προστατεύσουμε.»
Μετά υπήρξε σιωπή.
Και η τελευταία του φράση:
«Μην εμπιστευτείς κανέναν που θα σου πει ότι το ατύχημά μας ήταν απλώς ένα ατύχημα.»
Η ηχογράφηση σταμάτησε.
Κοιταχτήκαμε με τον Ντάνιελ.
«Τι κάνουμε τώρα;»
Εκείνος πήρε το κινητό.
«Πηγαίνουμε στην αστυνομία.»
Αλλά πριν φύγουμε, παρατήρησα κάτι.
Ένα μικρό κόκκινο σημάδι πάνω στο γραφείο.
Ήταν σχεδόν αόρατο.
Έσκυψα.
Κάτω από το ξύλο υπήρχε χαραγμένος ένας αριθμός.
17.
«Θείε…»
Ο Ντάνιελ πλησίασε.
«Τι;»
Του έδειξα τον αριθμό.
Το πρόσωπό του άλλαξε.
«Όχι…»
«Τι σημαίνει;»
«Αυτός ο αριθμός υπήρχε και στην τελευταία αναφορά του πατέρα σου.»
«Πού;»
«Στο σημείο του ατυχήματος.»
0 comments:
Post a Comment