ΜΕΡΟΣ 5: Ο αριθμός «17» υπήρχε και στη σκηνή του ατυχήματος… Και όταν η αστυνομία άνοιξε τον παλιό φάκελο, ανακάλυψε ότι κάποιος είχε κρύψει στοιχεία για χρόνια
Δεν πήγαμε σπίτι.
Πήγαμε κατευθείαν στην αστυνομία.
Ο Ντάνιελ εξήγησε τα πάντα.
Το γράμμα.
Το κινητό.
Την ηχογράφηση.
Τη φωτογραφία.
Και τον αριθμό 17.
Ο αξιωματικός που μας άκουγε δεν έδειχνε αρχικά να εντυπωσιάζεται.
Μέχρι που άκουσε την ηχογράφηση.
Τότε σταμάτησε να γράφει.
«Μπορούμε να κρατήσουμε αυτό το αρχείο;»
«Ναι.»
Έπειτα έφερε τον παλιό φάκελο του ατυχήματος.
Τον άνοιξε.
Διάβασε τις αναφορές.
Ξανά.
Και ξανά.
«Τι ψάχνετε;» ρώτησα.
«Ο αριθμός 17.»
Μετά από λίγα λεπτά βρήκε κάτι.
Στη σκηνή του ατυχήματος υπήρχε πράγματι μια αναφορά για ένα άγνωστο όχημα.
Το όχημα είχε καταγραφεί κοντά στο σημείο.
Αλλά η πληροφορία δεν είχε συμπεριληφθεί στην τελική αναφορά.
«Γιατί;»
Ο αξιωματικός συνοφρυώθηκε.
«Δεν ξέρω.»
«Μπορείτε να το μάθετε;»
«Θα προσπαθήσουμε.»
Μας ζήτησε να περιμένουμε.
Πέρασε σχεδόν μία ώρα.
Τότε επέστρεψε κρατώντας έναν ακόμη φάκελο.
«Βρήκαμε κάτι.»
Μέσα υπήρχε μια παλιά φωτογραφία.
Ένα αυτοκίνητο.
Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας υπήρχε γραμμένος ένας αριθμός:
17.
«Αυτό ήταν το όχημα;»
«Όχι.»
Ένιωσα απογοήτευση.
«Τότε τι είναι;»
«Η θέση στάθμευσης.»
«Ποιας;»
Ο αξιωματικός κοίταξε τον Ντάνιελ.
«Του αυτοκινήτου του Άντριαν.»
Το αίμα μου πάγωσε.
«Ήταν εκεί;»
«Ναι.»
«Και γιατί δεν το ξέραμε;»
«Επειδή η αναφορά είχε τροποποιηθεί.»
«Από ποιον;»
Ο αξιωματικός δεν απάντησε.
Μόνο είπε:
«Αυτό ακριβώς πρέπει να μάθουμε.»
Εκείνο το βράδυ, γύρισα στο σπίτι της γιαγιάς.
Εκείνη καθόταν στην κουζίνα.
Μόλις με είδε, κατάλαβε.
«Το έμαθες.»
«Τι;»
«Για τον Άντριαν.»
Πάγωσα.
«Τον γνωρίζεις;»
Η γιαγιά μου έκλεισε τα μάτια.
«Ναι.»
«Πόσο καιρό;»
«Πριν ακόμη γεννηθείς.»
Κάθισα απέναντί της.
«Γιατί δεν μου το είπες;»
«Γιατί η μητέρα σου μου ζήτησε να μην το κάνω.»
«Γιατί;»
«Επειδή φοβόταν.»
«Τι φοβόταν;»
Η γιαγιά άρχισε να κλαίει.
«Ότι αν μάθεις την αλήθεια, κάποιος θα προσπαθήσει να σε πλησιάσει.»
«Ποιος;»
«Ο Άντριαν.»
Ένιωσα ρίγος.
«Πού είναι τώρα;»
Η γιαγιά με κοίταξε.
«Δεν ξέρω.»
Τότε το τηλέφωνό μου χτύπησε.
Άγνωστος αριθμός.
Το σήκωσα.
Κανείς δεν μιλούσε.
«Ποιος είναι;»
Σιωπή.
Μετά ακούστηκε μια αντρική φωνή.
«Είσαι η κόρη του Μάικλ;»
«Ποιος είστε;»
«Ο πατέρας σου είχε κάτι που μου ανήκει.»
«Τι;»
«Και τώρα το έχεις εσύ.»
«Ποιος είστε;»
Η γραμμή έκλεισε.
Κοίταξα τη γιαγιά.
Ήταν χλωμή.
«Ήταν εκείνος;»
«Δεν ξέρω.»
Το τηλέφωνο χτύπησε ξανά.
Αυτή τη φορά υπήρχε μήνυμα.
Μόνο μία φράση:
«Μην ψάχνεις άλλο.»
0 comments:
Post a Comment