ΜΕΡΟΣ 4 — ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΩ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΑΝ, ΝΑ ΠΑΡΩ ΣΚΥΛΟ ΚΑΙ ΝΑ ΦΥΓΩ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ — ΟΜΩΣ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΗΣ ΟΔΗΓΙΑ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΚΛΑΨΩ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΔΙΚΗΓΟΡΟ
Ο Γουόλτερ συνέχισε να διαβάζει.
Η Μάργκαρετ είχε γράψει ολόκληρη επιστολή.
Όχι μια τυπική διαθήκη.
Ένα γράμμα προς εμένα.
Ένα γράμμα που είχε γράψει γνωρίζοντας ότι πιθανότατα δεν θα ήταν εκεί για να δει την αντίδρασή μου.
«Ντάνιελ, αγόρασε το σπίτι.»
Σήκωσα το βλέμμα.
«Εννοεί πραγματικά το παλιό σπίτι;»
«Ναι.»
«Το σπίτι με τα στραβά παντζούρια;»
«Ναι.»
«Το σπίτι που χρειάζεται να γκρεμίσεις τη μισή κουζίνα;»
Ο Γουόλτερ χαμογέλασε.
«Αυτό ακριβώς.»
Έβγαλα έναν αναστεναγμό.
Η Μάργκαρετ είχε πάντα αυτό το ταλέντο.
Να κάνει τα πάντα να ακούγονται σαν εντολή.
Ο Γουόλτερ συνέχισε.
«Φτιάξε τα πατώματα.»
Έπειτα:
«Βάψε την κουζίνα.»
Και μετά:
«Πάρε τον σκύλο που είπα ότι δεν μπορούσαμε να έχουμε.»
Έσκασα ένα μικρό γέλιο.
«Αυτό είναι πολύ εκείνη.»
Ο Γουόλτερ χαμογέλασε.
«Υπάρχει και κάτι άλλο.»
«Τι;»
«Αν σου προσφέρουν ξανά τη δουλειά στο Σικάγο, πάρε την.»
Πάγωσα.
Η δουλειά στο Σικάγο.
Η προαγωγή που είχα αρνηθεί χρόνια πριν.
Ήταν η μεγαλύτερη επαγγελματική ευκαιρία της ζωής μου.
Την είχα απορρίψει επειδή η Μάργκαρετ δεν μπορούσε να μετακινηθεί.
Ποτέ δεν της είπα ότι με είχε πληγώσει.
Ποτέ δεν της είπα ότι κάθε φορά που έβλεπα το email της εταιρείας, αναρωτιόμουν πώς θα ήταν η ζωή μου.
Και τώρα εκείνη μου έλεγε να το κάνω.
«Δεν υπάρχει αργότερα για μένα.»
Ο Γουόλτερ σταμάτησε.
Η φράση έμεινε αιωρούμενη στον αέρα.
«Αλλά υπάρχει για εσένα.»
Έκλεισα τα μάτια.
Και τότε ήρθε η τελευταία παράγραφος.
«Ταξίδεψε κάπου που δεν έχει καφετέρια νοσοκομείου.»
Γέλασα.
Και έκλαψα ταυτόχρονα.
Ο Γουόλτερ γύρισε την τελευταία σελίδα.
«Και σε παρακαλώ, φάε κάτι που δεν είναι instant ramen.»
Κοίταξα κάτω.
Στο χέρι μου κρατούσα ένα πακέτο instant ramen.
Το είχα πάρει από το σπίτι επειδή δεν είχα φάει τίποτα όλη μέρα.
Έβγαλα έναν ήχο που έμοιαζε με γέλιο.
«Ακόμα κι όταν πέθανε, ήξερε τι έτρωγα.»
Ο Γουόλτερ δεν είπε τίποτα.
Δεν χρειαζόταν.
Για πρώτη φορά από τότε που πέθανε, ένιωσα κάτι διαφορετικό από πόνο.
Ένιωσα ότι η Μάργκαρετ μου μιλούσε.
Όχι από το νοσοκομειακό κρεβάτι.
Όχι μέσα από μια φωτογραφία.
Αλλά μέσα από ένα μέλλον που είχε σχεδιάσει για μένα.
Το ίδιο βράδυ γύρισα στο άδειο διαμέρισμα.
Άφησα το γράμμα πάνω στο τραπέζι.
Κάθισα στην καρέκλα της.
Και μίλησα δυνατά.
«Είσαι απίστευτη.»
Φυσικά δεν απάντησε.
«Με άφησες και τώρα μου δίνεις λίστα με δουλειές.»
Σιωπή.
«Και σκύλο;»
Σιωπή.
«Είσαι αλλεργική.»
Για ένα δευτερόλεπτο, σχεδόν την άκουσα.
«Ακριβώς.»
Χαμογέλασα.
Μετά άρχισα να κλαίω.
Για μέρες ήμουν θυμωμένος.
Όχι επειδή μου άφησε τα χρήματα.
Αλλά επειδή είχε αποφασίσει μόνη της τι θα γινόταν με τη ζωή μου.
Ήθελα να της φωνάξω.
Ήθελα να της πω:
«Έπρεπε να μου το είχες πει!»
Αλλά η απάντηση που θα μου έδινε ήταν γνωστή.
«Κι εσύ θα έκανες ακριβώς αυτό που φοβόμουν.»
Και είχε δίκιο.
Το πρόβλημα ήταν ότι δεν ήξερα ακόμα αν το να έχει δίκιο την έκανε πιο εύκολη να συγχωρεθεί.
0 comments:
Post a Comment