ΜΕΡΟΣ 5 — «ΑΝΟΙΞΑ ΤΟ ΞΥΛΙΝΟ ΚΟΥΤΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 40 ΧΡΟΝΙΑ — ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΤΟ ΚΟΡΣΑΖ ΜΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΙΑ ΜΟΝΟ ΤΟΥ»
Εκείνο το βράδυ, όταν γύρισα σπίτι, δεν άναψα καν τα φώτα.
Πήγα κατευθείαν στο υπνοδωμάτιο.
Άνοιξα τη συρταριέρα.
Έβγαλα το παλιό κουτί από κέδρο.
Για σαράντα χρόνια το άνοιγα μόνη.
Αλλά εκείνη τη νύχτα ήταν διαφορετικά.
Τοποθέτησα τη μπουτονιέρα του Μάικλ δίπλα στο κορσάζ μου.
Για πρώτη φορά τα δύο λουλούδια ήταν ξανά μαζί.
Τα κοίταξα για πολλή ώρα.
«Τα κατάφερες», ψιθύρισα.
Δεν ήξερα αν μιλούσα στον Μάικλ.
Στον εαυτό μου.
Ή σε εκείνο το μικρό κομμάτι της ζωής μας που είχε περιμένει σαράντα χρόνια.
Θυμήθηκα εκείνη τη νύχτα.
Το γυμναστήριο.
Τα φώτα.
Το τελευταίο τραγούδι.
Το φιλί στο μέτωπό μου.
«Πέντε λεπτά.»
Τότε συνειδητοποίησα κάτι.
Δεν είχα ποτέ πραγματικά θυμώσει μαζί του.
Είχα θυμώσει με το κενό.
Με την έλλειψη απάντησης.
Με το «γιατί».
Και τώρα το «γιατί» είχε επιτέλους απάντηση.
Ο Μάικλ είχε κάνει αυτό που πάντα έκανε.
Σταμάτησε για κάποιον που χρειαζόταν βοήθεια.
Μόνο που εκείνη τη φορά δεν επέστρεψε.
Την επόμενη μέρα, η Τόρι μπήκε στην καφετέρια.
Κρατούσε το σακίδιό της και χαμογελούσε.
«Είναι μαζί;»
Κατάλαβα αμέσως τι εννοούσε.
«Ναι.»
Της έδειξα το μικρό κουτί.
«Τώρα είναι μαζί.»
Η Τόρι χαμογέλασε.
Μετά με ρώτησε:
«Η μαμά μου είπε ότι δεν έχεις ξαναχορέψει ποτέ.»
Σταμάτησα.
«Είναι αλήθεια.»
«Γιατί;»
Δεν ήξερα πώς να το εξηγήσω σε ένα οκτάχρονο παιδί.
«Επειδή ο τελευταίος χορός μου ήταν με κάποιον που αγάπησα πολύ.»
Η Τόρι σκέφτηκε για λίγο.
Μετά άπλωσε το χέρι της.
«Τότε θα χορέψεις μαζί μου;»
Την κοίταξα.
«Τώρα;»
«Ναι.»
«Εδώ;»
«Ναι.»
«Δεν έχουμε μουσική.»
Η Τόρι έδειξε προς το γυμναστήριο.
«Έχουν εκεί.»
Πριν προλάβω να απαντήσω, με τράβηξε από το χέρι.
Περπατήσαμε προς την αίθουσα.
Η μουσική ακουγόταν από μέσα.
Δεν ήταν το ίδιο τραγούδι.
Δεν ήταν το ίδιο γυμναστήριο.
Δεν ήταν το 1985.
Αλλά για πρώτη φορά μετά από σαράντα χρόνια, δεν φοβόμουν τη μουσική.
0 comments:
Post a Comment