ΜΕΡΟΣ 6 — «ΤΟ ΟΚΤΑΧΡΟΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΠΗΡΕ ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕ: “ΘΑ ΧΟΡΕΨΕΙΣ ΜΑΖΙ ΜΟΥ;” — ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΕΚΛΑΨΑ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ»
Η Τόρι στάθηκε μπροστά μου.
«Πώς γίνεται;»
«Τι;»
«Ο χορός.»
Γέλασα.
«Απλώς κουνιόμαστε.»
«Αυτό είναι;»
«Περίπου.»
Έπιασε τα χέρια μου.
Η μουσική έπαιζε χαμηλά.
Κάναμε ένα μικρό βήμα.
Μετά άλλο ένα.
Η Τόρι πάτησε το παπούτσι μου.
«Συγγνώμη!»
Άρχισα να γελάω.
«Δεν πειράζει.»
Το πάτησε ξανά.
«Το κάνεις επίτηδες;»
«Όχι!»
Γελάσαμε και οι δύο.
Και τότε κάτι μέσα μου έσπασε.
Όχι με τον τρόπο που είχε σπάσει το 1985.
Αυτή τη φορά ήταν κάτι διαφορετικό.
Για σαράντα χρόνια πίστευα ότι αν χαμογελούσα πραγματικά, θα ήταν σαν να πρόδιδα τον Μάικλ.
Ότι αν χόρευα με κάποιον άλλον, θα σήμαινε ότι τον είχα ξεχάσει.
Αλλά εκεί, με ένα οκτάχρονο κορίτσι να πατάει τα παπούτσια μου, κατάλαβα κάτι που δεν είχα καταλάβει ποτέ πριν.
Η ευτυχία δεν ακυρώνει την αγάπη.
Μπορεί να υπάρχει μαζί της.
Έκλεισα για λίγο τα μάτια.
Και θυμήθηκα τον Μάικλ.
Το χαμόγελό του.
Την καθυστέρησή του.
Τον τρόπο που πάντα σταματούσε για να βοηθήσει.
Και ξαφνικά η Τόρι δεν ήταν απλώς ένα παιδί που ήθελε να χορέψει.
Ήταν το παιδί μιας οικογένειας που υπήρχε επειδή ο Μάικλ είχε σταματήσει εκείνη τη νύχτα.
Αν είχε προσπεράσει το αυτοκίνητο.
Αν είχε πει:
«Δεν προλαβαίνω.»
Αν είχε σκεφτεί μόνο εμένα.
Η Τόρι ίσως να μην υπήρχε ποτέ.
Σταμάτησα να χορεύω.
Η Τόρι με κοίταξε.
«Τι έγινε;»
Χαμογέλασα.
«Τίποτα.»
«Κλαις.»
Σκούπισα τα μάτια μου.
«Ναι.»
«Είναι κακό;»
«Όχι.»
Πήρα μια ανάσα.
«Αυτή τη φορά όχι.»
Όταν τελείωσε η μουσική, η Τόρι με αγκάλιασε.
«Ήταν ο καλύτερος χορός που έχω δει ποτέ.»
Γέλασα.
«Δεν έχεις δει πολλούς χορούς.»
«Δεν πειράζει.»
Και έφυγε τρέχοντας.
Έμεινα μόνη στην αίθουσα.
Κοίταξα τα άδεια τραπέζια.
Για μια στιγμή μπορούσα σχεδόν να δω το παλιό γυμναστήριο του 1985.
Τον Μάικλ.
Το σμόκιν του.
Το λευκό λουλούδι.
Και εκείνη τη φράση.
«Πέντε λεπτά.»
Μόνο που τώρα δεν ένιωθα την ίδια αγωνία.
Για πρώτη φορά, η ανάμνηση δεν ήταν πληγή.
Ήταν απόδειξη.
Ο Μάικλ είχε υπάρξει.
Με είχε αγαπήσει.
Και μέχρι την τελευταία του στιγμή είχε παραμείνει ο άνθρωπος που ήξερα.
Ο άνθρωπος που δεν μπορούσε να αγνοήσει κάποιον που χρειαζόταν βοήθεια.
0 comments:
Post a Comment