ΜΕΡΟΣ 5 — «Το σημείωμα του Νώε έλεγε να μην πιστέψω τη μαμά μου — όμως όταν άνοιξα την πόρτα, εκείνος μου αποκάλυψε ένα μυστικό που έκανε τη μητέρα μου να καταρρεύσει μπροστά μας»
Κράτησα το μικρό λευκό χαρτί τόσο σφιχτά, που οι άκρες του τσαλακώθηκαν μέσα στα δάχτυλά μου.
«Μην την αφήσεις να σου πει ψέματα.»
Ξαναδιάβασα τη φράση.
Μετά κοίταξα τη μαμά.
Δεν μιλούσε.
Απλώς με κοιτούσε.
«Τι σημαίνει αυτό;» ψιθύρισα.
«Χριστίνα…»
«Μου είπες ότι ο Νώε ήξερε την αλήθεια.»
«Ήξερε ένα μέρος της.»
«Και τώρα μου γράφει να μην σε πιστέψω.»
«Δεν είναι έτσι όπως νομίζεις.»
«Τότε εξήγησέ μου!»
Η φωνή μου ανέβηκε.
Από την άλλη πλευρά της πόρτας επικράτησε σιωπή.
Ο Νώε είχε ακούσει.
Η μαμά πήγε να μου πιάσει το χέρι.
Τραβήχτηκα.
«Μη.»
Στα μάτια της εμφανίστηκαν δάκρυα.
«Δεν ήθελα ποτέ να σε πληγώσω.»
«Αλλά το έκανες.»
«Το ξέρω.»
«Για δώδεκα χρόνια;»
«Ναι.»
«Γιατί;»
Δεν απάντησε.
Τότε ακούστηκε η φωνή του Νώε.
«Χριστίνα, άνοιξέ μου.»
Κοίταξα τη μαμά.
«Μπορώ;»
Εκείνη έγνεψε.
Πήγα προς την πόρτα.
Ξεκλείδωσα.
Ο Νώε στεκόταν στον διάδρομο.
Το χαμόγελο που είχε όταν έφτασε είχε εξαφανιστεί.
Φορούσε ακόμα το κοστούμι του.
Το παπιγιόν του ήταν λίγο στραβό.
Κρατούσε το κορσάζ μου.
Το ίδιο που είχε φέρει πριν από λίγα λεπτά.
Με κοίταξε.
Μετά κοίταξε τη μαμά.
«Της το είπες;»
Η μαμά κατέβασε το βλέμμα.
«Όχι όλο.»
Ο Νώε έκλεισε τα μάτια.
«Τότε πρέπει να το κάνω εγώ.»
«Νώε—»
«Όχι, κυρία Μίλερ.»
Δεν είχα ξανακούσει τον Νώε να της μιλάει έτσι.
Ήταν ήρεμος.
Αλλά απόλυτα αποφασισμένος.
Μπήκε στο δωμάτιο.
Έκλεισε την πόρτα πίσω του.
Με κοίταξε.
«Θυμάσαι τι μου είπες όταν ήμασταν έξι;»
Έσκυψα το κεφάλι.
«Για τον χορό;»
Χαμογέλασε αχνά.
«Ναι.»
«Υποσχέθηκα ότι θα πάμε μαζί.»
«Και το θυμόμουν κάθε χρόνο.»
«Το ξέρω.»
«Όχι. Δεν το ξέρεις.»
Κάθισε στην καρέκλα δίπλα στο γραφείο μου.
«Κάθε χρόνο, στα γενέθλιά σου, έγραφα σε ένα χαρτί: “Άλλη μία χρονιά μέχρι τον χορό”.»
Παρά τα πάντα, χαμογέλασα.
«Σοβαρά;»
«Ναι.»
«Αυτό είναι γλυκό.»
«Δεν τελειώνει εκεί.»
Το χαμόγελό μου χάθηκε.
Ο Νώε κοίταξε τη μαμά.
«Της είπες για τον πατέρα της;»
«Ναι.»
«Της είπες τι συνέβη εκείνο το βράδυ;»
Η μαμά δεν απάντησε.
Ο Νώε έσκυψε μπροστά.
«Τότε θα το πω εγώ.»
Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.
«Ο πατέρας σου δεν έφυγε επειδή δεν αγαπούσε τη μητέρα σου.»
Περίμενα.
«Έφυγε επειδή ανακάλυψε κάτι.»
«Τι;»
Ο Νώε κοίταξε εμένα.
«Ότι δεν ήσουν βιολογικά κόρη του.»
Δεν μπορούσα να αναπνεύσω.
Η μαμά άρχισε να κλαίει.
«Τι;»
Η λέξη βγήκε σχεδόν χωρίς φωνή.
«Δεν…»
Κοίταξα τη μαμά.
«Δεν είμαι κόρη του μπαμπά;»
Εκείνη έκλεισε τα μάτια.
«Χριστίνα…»
«Πες μου!»
Η μαμά έγνεψε.
«Όχι.»
Έκανα πίσω.
Ο κόσμος μου άρχισε να περιστρέφεται.
«Ποιος είναι ο πατέρας μου;»
Ο Νώε δεν μιλούσε.
Κοίταξα εκείνον.
«Ξέρεις;»
«Ναι.»
«Ποιος;»
Έσκυψε το κεφάλι.
«Δεν μπορώ να σου το πω.»
«Γιατί;»
«Επειδή δεν είναι δική μου ιστορία.»
«Είναι η δική μου!»
Ο Νώε σηκώθηκε.
«Το ξέρω.»
«Τότε πες μου!»
«Δεν μπορώ.»
«Γιατί όλοι αποφασίζετε τι μπορώ και τι δεν μπορώ να ξέρω;»
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.
«Επειδή όταν ήσουν δώδεκα, ήσουν έτοιμη να καταρρεύσεις.»
«Και τώρα είμαι δεκαοκτώ!»
«Ακριβώς.»
«Τώρα είμαι αρκετά μεγάλη για να ακούσω την αλήθεια!»
Ο Νώε κοίταξε τη μαμά.
«Είναι;»
Η μαμά δεν απάντησε.
Ο Νώε έβγαλε κάτι από την εσωτερική τσέπη του σακακιού του.
Έναν δεύτερο φάκελο.
Τον ακούμπησε στο γραφείο.
«Αυτό είναι για σένα.»
«Τι είναι;»
«Ένα γράμμα.»
«Από ποιον;»
«Από τον πατέρα σου.»
Ένιωσα τα πόδια μου να παγώνουν.
«Είπες ότι το μήνυμά του είχε διαγραφεί.»
Κοίταξα τη μαμά.
Εκείνη δεν μίλησε.
Ο Νώε έγνεψε.
«Αυτό είναι το πρόβλημα.»
Άνοιξε τον φάκελο.
Μέσα υπήρχε ένα παλιό γράμμα.
Και μια φωτογραφία.
Πήρα πρώτα τη φωτογραφία.
Ήταν τραβηγμένη σε ένα πάρκο.
Ένα μικρό κορίτσι καθόταν σε μια κούνια.
Ήμουν εγώ.
Δίπλα μου στεκόταν ένας άντρας.
Δεν τον αναγνώριζα.
Όμως υπήρχε κάτι στο πρόσωπό του.
Κάτι που με έκανε να ανατριχιάσω.
«Ποιος είναι;»
Ο Νώε ψιθύρισε:
«Ο άνθρωπος που ο πατέρας σου πίστευε ότι ήταν ο πραγματικός σου πατέρας.»
«Και είναι;»
«Δεν ξέρω.»
«Δεν ξέρεις;»
«Όχι.»
«Τότε γιατί έχεις αυτή τη φωτογραφία;»
Ο Νώε κατάπιε.
«Επειδή ο πατέρας σου μου την έδωσε.»
«Πότε;»
«Την τελευταία φορά που τον είδα.»
Πάγωσα.
«Πότε;»
Ο Νώε κοίταξε τη μαμά.
«Την ημέρα που έφυγε.»
Η μαμά άρχισε να κλαίει πιο έντονα.
«Γιατί δεν μου το είπες ποτέ;» φώναξα.
«Επειδή μου ζήτησε να μην το κάνω.»
«Και τον άκουσες;»
«Ήμουν δώδεκα χρονών!»
«Κι εγώ ήμουν δώδεκα!»
Ο Νώε σήκωσε τη φωνή του για πρώτη φορά.
«Και ήσουν το πιο σημαντικό άτομο στη ζωή μου!»
Σιωπή.
Κανείς μας δεν μίλησε.
Ο Νώε πήρε μια ανάσα.
«Δεν ήξερα τι να κάνω.»
«Και τι έκανες;»
«Έμεινα.»
«Τι σημαίνει αυτό;»
«Σου υποσχέθηκα ότι δεν θα σε άφηνα.»
Η φωνή του έσπασε.
«Και όταν η μαμά σου μού είπε ότι φοβόταν πως θα σε χάσει, της υποσχέθηκα ότι θα είμαι εκεί.»
Κοίταξα το γράμμα.
«Ακόμα κι αν δεν ήσουν φίλη μου;»
Ο Νώε με κοίταξε κατάματα.
«Δεν ήσουν απλώς φίλη μου.»
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.
«Τότε τι ήμουν;»
Χαμογέλασε θλιμμένα.
«Ο άνθρωπός μου.»
Έσκυψα το κεφάλι.
Δεν ήξερα τι να αισθανθώ.
Όλη μου τη ζωή πίστευα ότι ο Νώε κι εγώ ήμασταν δύο παιδιά που γνωρίστηκαν στην πρώτη δημοτικού.
Τώρα μάθαινα ότι εκείνος κουβαλούσε ένα μυστικό από τότε που ήμασταν δώδεκα.
Και ξαφνικά θυμήθηκα κάτι.
Κάτι που δεν είχα σκεφτεί εδώ και χρόνια.
«Νώε…»
«Ναι;»
«Εσύ ήσουν εκεί όταν ο πατέρας μου έφυγε;»
«Ναι.»
«Τον είδες να φεύγει;»
«Ναι.»
«Και τι είπε;»
Ο Νώε δεν απάντησε.
«Νώε.»
Έσκυψε το κεφάλι.
«Είπε ότι θα επέστρεφε όταν θα ήσουν αρκετά μεγάλη για να μάθεις την αλήθεια.»
Η μαμά έκλεισε τα μάτια.
«Και δεν επέστρεψε ποτέ.»
«Όχι.»
«Γιατί;»
Ο Νώε με κοίταξε.
«Επειδή πέθανε.»
Το δωμάτιο πάγωσε.
«Τι;»
«Πέθανε πριν από τρία χρόνια.»
Η μαμά έβγαλε έναν λυγμό.
«Μου είπες ότι δεν ήξερες πού ήταν.»
«Δεν μπορούσα να της το πω!» φώναξε ο Νώε.
«Γιατί;»
«Επειδή ο πατέρας της μου ζήτησε να περιμένω.»
«Να περιμένεις τι;»
Ο Νώε πήρε το γράμμα.
«Να γίνει δεκαοκτώ.»
Κοίταξα τον φάκελο.
Τα χέρια μου έτρεμαν.
«Τότε γιατί μου το δίνεις τώρα;»
Ο Νώε κοίταξε το ρολόι.
7:42 μ.μ.
«Επειδή σήμερα έγινες δεκαοκτώ.»
Σταμάτησε.
«Και επειδή υπάρχει κάτι μέσα σε αυτό το γράμμα που πρέπει να δεις πριν πας στον χορό.»
Άνοιξα το χαρτί.
Διάβασα την πρώτη γραμμή.
Και αμέσως ένιωσα το αίμα να φεύγει από το πρόσωπό μου.
«Χριστίνα, αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, σημαίνει ότι ο Νώε κράτησε την υπόσχεσή του.»
Σήκωσα τα μάτια μου.
Ο Νώε έκλαιγε.
Συνέχισα να διαβάζω.
«Αλλά υπάρχει ένα πράγμα που ούτε η μητέρα σου ούτε ο Νώε σου είπαν ποτέ.»
Σταμάτησα.
Η μαμά σηκώθηκε απότομα.
«Μην το διαβάσεις.»
Κοίταξα τη μαμά.
Μετά τον Νώε.
Και για πρώτη φορά κατάλαβα ότι και οι δύο φοβόντουσαν ακριβώς την ίδια πρόταση.
Γύρισα στην επόμενη σελίδα.
Και διάβασα:
«Ο άνθρωπος στη φωτογραφία δεν είναι ο βιολογικός σου πατέρας. Εγώ ξέρω ποιος είναι.»
Η καρδιά μου σταμάτησε.
Και ακριβώς από κάτω υπήρχε ένα όνομα.
Ένα όνομα που δεν είχα ακούσει ποτέ.
Αλλά ο Νώε το γνώριζε.
Και όταν το διάβασα δυνατά, εκείνος έκλεισε τα μάτια του.
Γιατί τότε κατάλαβα κάτι ακόμα χειρότερο.
Ο βιολογικός μου πατέρας δεν ήταν νεκρός.
Ήταν ακόμα ζωντανός.
Και, σύμφωνα με το γράμμα, ήξερε ακριβώς ποια ήμουν.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…
0 comments:
Post a Comment