ΜΕΡΟΣ 4 — «Η μαμά μου είπε ότι ο Νώε δεν ήταν απλώς ο καλύτερός μου φίλος — και όταν μου αποκάλυψε τι είχε υποσχεθεί πριν από δώδεκα χρόνια, κατάλαβα γιατί φοβόταν τόσο πολύ να με αφήσει να πάω μαζί του στον χορό»
Για αρκετά δευτερόλεπτα, δεν μπορούσα να μιλήσω.
Καθόμουν στην άκρη του κρεβατιού μου, ακόμα φορώντας το φόρεμα που είχα διαλέξει για τον χορό, ενώ η μαμά στεκόταν απέναντί μου με τα χέρια σφιγμένα μεταξύ τους.
Από κάτω ακουγόταν η φωνή του Νώε.
Γελούσε.
Κάποιος του είχε πει κάτι αστείο.
Και κάθε φορά που άκουγα το γέλιο του, η καρδιά μου γινόταν ακόμα πιο βαριά.
Γιατί τώρα γνώριζα κάτι που εκείνος δεν ήξερε ότι είχα μάθει.
Η μαμά πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Θυμάσαι τη χρονιά που χωρίσαμε με τον πατέρα σου;»
Έγνεψα.
«Ήμουν δώδεκα.»
«Ναι.»
Κατέβασε το βλέμμα της.
«Ήταν η χειρότερη χρονιά της ζωής σου.»
«Το ξέρω.»
«Όχι», είπε ήσυχα. «Δεν ξέρεις όλη την αλήθεια.»
Σήκωσα το κεφάλι.
«Τι σημαίνει αυτό;»
Η μαμά άνοιξε την τσάντα της και έβγαλε έναν παλιό φάκελο.
Ήταν τσαλακωμένος στις άκρες.
Κιτρινισμένος.
Σαν να είχε μείνει κρυμμένος για χρόνια.
Τον άφησε πάνω στο κρεβάτι.
«Αυτό το βρήκα πριν από δώδεκα χρόνια.»
«Τι είναι;»
«Ένα γράμμα.»
«Από ποιον;»
Δεν απάντησε αμέσως.
Και τότε κατάλαβα.
«Από τον Νώε;»
Η μαμά έγνεψε.
«Ναι.»
Το στομάχι μου σφίχτηκε.
«Γιατί θα σου έγραφε γράμμα;»
«Επειδή τότε δεν ήξερε πώς να σου μιλήσει.»
Άνοιξε τον φάκελο.
Έβγαλε ένα διπλωμένο χαρτί.
«Τότε ήσουν σε πολύ άσχημη κατάσταση. Δεν έτρωγες σχεδόν καθόλου. Δεν ήθελες να πηγαίνεις σχολείο. Δεν μιλούσες σε κανέναν.»
Σταμάτησε.
«Εκτός από τον Νώε.»
Ένιωσα τα μάτια μου να καίνε.
«Θυμάμαι.»
«Δεν ξέρεις όμως τι έκανε εκείνος.»
Η μαμά άνοιξε το χαρτί.
«Μια μέρα ήρθε εδώ μόνος του. Δεν ζήτησε να σε δει. Ζήτησε να μιλήσει σε μένα.»
«Γιατί;»
Η φωνή της έσπασε.
«Μου είπε ότι φοβόταν πως θα έκανες κάτι στον εαυτό σου.»
Πάγωσα.
«Τι;»
«Δεν σου το είχα πει ποτέ γιατί ήσουν μόλις δώδεκα.»
Ένιωσα ένα κενό να ανοίγει μέσα μου.
Ξαφνικά θυμήθηκα εκείνη τη χρονιά.
Το κλειδωμένο δωμάτιό μου.
Τα ατελείωτα κλάματα.
Τις νύχτες που δεν κοιμόμουν.
Τη μέρα που είχα πει στη μαμά ότι δεν ήθελα να ξυπνήσω το επόμενο πρωί.
Είχα ξεχάσει τη φράση.
Εκείνη όμως δεν την είχε ξεχάσει.
Ούτε ο Νώε.
«Τι της είπε;» ρώτησα.
Η μαμά κοίταξε το γράμμα.
«Είπε: “Δεν μπορώ να την αφήσω μόνη της.”»
Έκλεισα τα μάτια.
«Και μετά;»
«Μου ζήτησε να του επιτρέψω να σε επισκέπτεται κάθε απόγευμα.»
«Αυτό το θυμάμαι.»
«Δεν θυμάσαι όμως το υπόλοιπο.»
Η φωνή της έγινε ακόμα πιο χαμηλή.
«Ο Νώε μου ζήτησε να του υποσχεθώ κάτι.»
«Τι;»
Με κοίταξε.
«Να μην του πω ποτέ ότι το είχε ζητήσει.»
Σηκώθηκα όρθια.
«Γιατί;»
«Γιατί δεν ήθελε να νομίζεις ότι ήσουν φίλη του από υποχρέωση.»
Τα δάκρυα άρχισαν να κυλούν στα μάγουλά μου.
«Μαμά…»
«Και υπήρχε κι άλλο.»
Σταμάτησα.
Η μαμά κράτησε το γράμμα στα χέρια της.
«Ο Νώε μου είπε ότι ήθελε να σε προστατεύσει μέχρι να μπορέσεις να προστατεύσεις μόνη σου τον εαυτό σου.»
Δεν μπορούσα να μιλήσω.
Τότε η μαμά πρόσθεσε:
«Αλλά δεν ήταν αυτή η υπόσχεση που σου έκρυψα.»
«Ποια ήταν;»
Η μαμά σηκώθηκε.
Πλησίασε την πόρτα.
Κοίταξε προς το μέρος της σαν να φοβόταν ακόμα και τώρα ότι κάποιος θα μπορούσε να ακούσει.
Μετά γύρισε προς εμένα.
«Ο πατέρας σου είχε αφήσει ένα μήνυμα.»
«Τι μήνυμα;»
«Για σένα.»
«Πού είναι;»
«Δεν το έχω.»
Έμεινα ακίνητη.
«Τι εννοείς δεν το έχεις;»
«Το διέγραψα.»
«Γιατί;»
Η μαμά έκλεισε τα μάτια.
«Επειδή φοβήθηκα ότι αν το άκουγες, θα τον συγχωρούσες.»
Αυτή η πρόταση με χτύπησε σαν χαστούκι.
«Τον μισούσες τόσο πολύ;»
«Δεν ήταν μόνο για μένα.»
«Τότε για ποιον;»
«Για σένα.»
Ένιωσα το δωμάτιο να μικραίνει.
«Τι είχε πει;»
Η μαμά δεν απάντησε.
«Μαμά.»
«Είπε ότι ήθελε να σε πάρει μαζί του.»
«Πού;»
«Μακριά.»
«Για πόσο;»
Η μαμά άρχισε να κλαίει.
«Για πάντα.»
Έκανα ένα βήμα πίσω.
«Και ο Νώε το ήξερε;»
Έγνεψε.
«Ήταν εκεί όταν ήρθε ο πατέρας σου να σε πάρει.»
«Τι;»
«Δεν τον άφησα να μπει στο σπίτι.»
«Ο Νώε ήταν εδώ;»
«Ναι.»
«Πόσο χρονών ήταν;»
«Δώδεκα.»
Έβαλα το χέρι στο στόμα μου.
«Και τι έκανε;»
Η μαμά κοίταξε το γράμμα.
«Στάθηκε μπροστά στην πόρτα.»
«Μόνος του;»
«Ναι.»
«Απέναντι στον μπαμπά;»
«Ναι.»
«Γιατί;»
Η μαμά με κοίταξε κατάματα.
«Επειδή ο πατέρας σου είπε ότι θα έπαιρνε το παιδί του μαζί του.»
Ένιωσα την καρδιά μου να σταματά.
«Το παιδί του;»
Η μαμά δεν μίλησε.
«Μαμά… τι εννοείς;»
«Αυτό ακριβώς είπε.»
«Ποιο παιδί;»
Η μαμά έτρεμε.
«Εσένα.»
«Τότε γιατί είπες ότι ήταν δικό του;»
Η σιωπή της ήταν αρκετή.
Έκανα ένα βήμα προς τα πίσω.
«Μαμά.»
Εκείνη σκούπισε τα μάτια της.
«Δεν ξέρω αν μπορώ να σου το πω έτσι.»
«Πρέπει.»
«Δεν είναι τόσο απλό.»
«Για δώδεκα χρόνια νόμιζα ότι ήξερα την οικογένειά μου.»
«Το ξέρω.»
«Νόμιζα ότι ήξερα γιατί χωρίσατε.»
«Το ξέρω.»
«Νόμιζα ότι ήξερα γιατί ο Νώε έγινε τόσο σημαντικός για μένα.»
Η μαμά κατέβασε το βλέμμα.
«Δεν ξέρεις.»
Τότε ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα.
Και οι δύο παγώσαμε.
«Χριστίνα;»
Ήταν ο Νώε.
Η φωνή του ακουγόταν χαρούμενη.
«Είσαι έτοιμη;»
Η μαμά κοίταξε εμένα.
Εγώ κοίταξα εκείνη.
Για πρώτη φορά στη ζωή μου, φοβόμουν να ανοίξω μια πόρτα που πίσω της βρισκόταν ο καλύτερός μου φίλος.
Ο Νώε χτύπησε ξανά.
«Χριστίνα;»
Η μαμά ψιθύρισε:
«Μην του πεις ακόμα.»
«Γιατί;»
«Γιατί πρέπει να ακούσεις πρώτα όλη την αλήθεια.»
«Ποια αλήθεια;»
Η μαμά πήρε το γράμμα και το έβαλε ξανά στον φάκελο.
«Ο Νώε δεν ήταν το μόνο παιδί που γνώριζε το μυστικό.»
Σήκωσα το κεφάλι.
«Ποιος άλλος το ήξερε;»
Η μαμά με κοίταξε με βλέμμα που δεν είχα ξαναδεί.
«Ο πατέρας σου.»
«Αυτό δεν βγάζει νόημα.»
«Και η αλήθεια είναι ότι…»
Σταμάτησε.
Ένα νέο χτύπημα ακούστηκε στην πόρτα.
Αυτή τη φορά ο Νώε δεν γελούσε.
«Χριστίνα;»
Η φωνή του είχε αλλάξει.
Σαν να είχε καταλάβει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Η μαμά έσκυψε προς το μέρος μου.
«Πριν ανοίξεις αυτή την πόρτα, πρέπει να αποφασίσεις αν είσαι έτοιμη να μάθεις γιατί ο Νώε κρατούσε αυτή την υπόσχεση για δώδεκα ολόκληρα χρόνια.»
Κοίταξα τον φάκελο.
Μετά την πόρτα.
Και τότε, κάτω από την πόρτα, είδα κάτι να γλιστράει αργά στο πάτωμα.
Ένα μικρό λευκό χαρτί.
Ο Νώε το είχε αφήσει απ' έξω.
Το πήρα.
Υπήρχαν μόνο έξι λέξεις γραμμένες πάνω του:
«Μην την αφήσεις να σου πει ψέματα.»
Σήκωσα αργά το βλέμμα προς τη μαμά.
Το πρόσωπό της είχε γίνει κατάλευκο.
Και τότε κατάλαβα ότι ο Νώε δεν φοβόταν τη μαμά μου.
Φοβόταν αυτό που θα μου αποκάλυπτε εκείνη.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…
0 comments:
Post a Comment