ΜΕΡΟΣ 5 — «Το χρηματοκιβώτιο της γυναίκας μου έκρυβε κάτι που κανείς δεν γνώριζε»

Τρεις μέρες αργότερα, με τη βοήθεια της Άννας και του Αντώνη, πήγαμε στο παλιό σπίτι.

Δεν είχα ξαναμπεί εκεί από τότε που το πουλήσαμε.

Όταν άνοιξε η πόρτα, ένιωσα σαν να γύρισα πίσω στον χρόνο.

Εκεί ήταν το παλιό σαλόνι.

Η γωνία όπου η Μαρία έβαζε το χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Το τραπέζι όπου τα παιδιά έκαναν τα μαθήματά τους.

Η κουζίνα όπου έφτιαχνε τα ραβιόλι.

Προχώρησα αργά.

Στο υπόγειο υπήρχε ένα μικρό μεταλλικό ντουλάπι.

Το κλειδί ταίριαξε.

Άνοιξα.

Μέσα υπήρχαν φάκελοι.

Φωτογραφίες.

Τραπεζικά έγγραφα.

Και ένα γράμμα.

Το άνοιξα.

«Νικόλα μου,

αν διαβάζεις αυτό, μάλλον δεν είμαι πια εδώ.»

Έκλεισα τα μάτια.

Η φωνή της υπήρχε μέσα στο κεφάλι μου.

«Σε ξέρω. Θα εμπιστευτείς τα παιδιά μας περισσότερο από τον εαυτό σου. Αυτό είναι ένα από τα πιο όμορφα πράγματα πάνω σου. Αλλά μπορεί να γίνει και η αδυναμία σου.»

Τα χέρια μου έτρεμαν.

«Μην πιστέψεις όποιον σου πει ότι η οικογένεια έχει δικαίωμα στα πάντα επειδή είναι οικογένεια.»

Σταμάτησα.

Στο τέλος του γράμματος υπήρχε ένα όνομα.

Μάρκος.

Ο γιος μας.

Αλλά η Μαρία δεν τον κατηγορούσε.

Αντίθετα, έγραφε:

«Ο Μάρκος φοβάται τον πατέρα του.»

Ο πατέρας του.

Εγώ;

Όχι.

Η Μαρία εννοούσε τον δικό της πατέρα.

Τον παππού των παιδιών.

Διάβασα παρακάτω.

Ο πατέρας της Μαρίας είχε αφήσει κάποτε χρήματα στην οικογένεια.

Αλλά ένας συγγενής είχε προσπαθήσει να τα πάρει.

Η Μαρία φοβόταν ότι η ίδια ιστορία θα επαναλαμβανόταν.

Και είχε δίκιο.

Μέσα στον φάκελο υπήρχαν αποδείξεις ότι κάποιος είχε χρησιμοποιήσει την ταυτότητά μου για να πάρει δάνεια.

Κάποιος είχε ανοίξει λογαριασμούς.

Κάποιος είχε υπογράψει έγγραφα.

Και τότε βρήκα μια φωτογραφία.

Ήταν ο Μάρκος με έναν άντρα.

Ο άντρας ήταν ο οικονομικός σύμβουλος που είχε αναλάβει τα οικονομικά μου.

Πίσω από τη φωτογραφία υπήρχε μια φράση:

«Δεν είναι μόνο ο Μάρκος.»

Κοίταξα τον Αντώνη.

«Τι σημαίνει αυτό;»

Δεν πρόλαβε να απαντήσει.

Το τηλέφωνό μου χτύπησε.

Άγνωστος αριθμός.

Σήκωσα.

«Μπαμπά;»

Ήταν ο Μάρκος.

Για πρώτη φορά μετά από χρόνια.

«Μάρκο…»

Ακούστηκε να κλαίει.

«Μπαμπά, πρέπει να με ακούσεις.»

«Πού είσαι;»

«Δεν μπορώ να σου πω.»

«Γιατί;»

Σιωπή.

Μετά είπε:

«Μην εμπιστεύεσαι κανέναν από εμάς.»

Και έκλεισε.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 6 ⬇️