ΜΕΡΟΣ 1 — «Σήμερα έγινα 89… και κανείς δεν θυμήθηκε τα γενέθλιά μου»
Στα 89 μου χρόνια, έμαθα πως η μοναξιά δεν είναι πάντα η απουσία ανθρώπων.
Μερικές φορές είναι η παρουσία ανθρώπων που θα ήθελες να είναι εκεί… αλλά δεν είναι.
Καθόμουν μόνος μου σε ένα τραπέζι του γηροκομείου, κοιτάζοντας ένα πιάτο με ραβιόλι που άχνιζε μπροστά μου.
Γύρω μου υπήρχαν ηλικιωμένοι άνθρωποι που μιλούσαν μεταξύ τους.
Μια γυναίκα γελούσε με τη νοσοκόμα.
Ένας άντρας λίγο πιο πέρα κοιτούσε επίμονα από το παράθυρο.
Στην άλλη άκρη της αίθουσας, δύο κυρίες συζητούσαν για τα εγγόνια τους.
Εγώ όμως ήμουν μόνος.
Σήμερα ήταν τα 89α γενέθλιά μου.
Κανείς δεν μου είχε πει «χρόνια πολλά».
Κανένα τηλέφωνο.
Κανένα μήνυμα.
Κανένα λουλούδι.
Κανένα παιδί να περάσει την πόρτα και να πει:
«Μπαμπά, ήρθαμε.»
Είχα τρία παιδιά.
Τρία.
Και κάποτε πίστευα πως όταν γερνούσα, θα είχα τουλάχιστον εκείνα.
Η μεγαλύτερη κόρη μου, η Ελένη.
Ο γιος μου, ο Μάρκος.
Και η μικρότερη κόρη μου, η Σοφία.
Τους αγαπούσα περισσότερο από οτιδήποτε στον κόσμο.
Αλλά δεν τους είχα δει εδώ και πολύ καιρό.
Όταν με έφεραν σε αυτό το γηροκομείο, μου είπαν ότι ήταν για το καλό μου.
«Μπαμπά, χρειάζεσαι φροντίδα.»
«Δεν μπορούμε να είμαστε συνέχεια μαζί σου.»
«Εδώ θα είσαι ασφαλής.»
Τότε τους πίστεψα.
Τους είπα πως καταλάβαινα.
Τους είπα πως δεν ήθελα να τους γίνω βάρος.
Αλλά περίμενα ότι θα έρχονταν.
Την πρώτη εβδομάδα περίμενα κάθε απόγευμα.
Τη δεύτερη εβδομάδα περίμενα κάθε Κυριακή.
Μετά σταμάτησα να περιμένω.
Ή τουλάχιστον έτσι έλεγα στον εαυτό μου.
Εκείνο το μεσημέρι, μια νοσοκόμα έβαλε μπροστά μου το πιάτο.
«Σας αρέσουν τα ραβιόλι, κύριε Νικόλα;»
Κοίταξα το φαγητό.
«Ποιος τα έφτιαξε;»
Χαμογέλασε.
«Δεν ξέρω. Ήρθαν από την κουζίνα πριν λίγο.»
Πήρα το πιρούνι.
Έκοψα ένα.
Και τότε σταμάτησα.
Η μυρωδιά.
Η γεύση.
Η σάλτσα.
Τα μικρά φύλλα βασιλικού.
Ήταν ακριβώς όπως τα έφτιαχνε η γυναίκα μου.
Η Μαρία.
Η γυναίκα που είχα χάσει πριν από έντεκα χρόνια.
Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν.
Πήρα μια μικρή μπουκιά.
Και ένιωσα ξαφνικά ότι ήμουν ξανά σαράντα χρονών.
Η Μαρία στεκόταν στην κουζίνα.
Τα παιδιά έτρεχαν γύρω από το τραπέζι.
Εγώ προσπαθούσα να κλέψω ένα ραβιόλι πριν σερβίρει το φαγητό.
Και εκείνη φώναζε:
«Νικόλα! Άφησέ τα για τα παιδιά!»
Χαμογέλασα.
Και μετά άρχισα να κλαίω.
Γιατί κανείς εκτός από τη Μαρία δεν ήξερε αυτή τη συνταγή.
Ή έτσι πίστευα.
Έφαγα άλλο ένα.
Και τότε είδα κάτι κάτω από το πιάτο.
Ένα μικρό διπλωμένο χαρτί.
Το τράβηξα με τρεμάμενα δάχτυλα.
Το άνοιξα.
Υπήρχαν μόνο έξι λέξεις.
«Μπαμπά, συγγνώμη που άργησα τόσο.»
Το πιρούνι έπεσε από το χέρι μου.
Κοίταξα γύρω μου.
Κανείς δεν με κοιτούσε.
Ξαναδιάβασα το σημείωμα.
Και τότε κατάλαβα κάτι που με έκανε να παγώσω.
Κάποιος από τα παιδιά μου είχε έρθει στο γηροκομείο.
Κάποιος που δεν ήθελε ακόμα να τον δω.
0 comments:
Post a Comment