ΜΕΡΟΣ 5 — «ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΑΔΕΡΦΗΣ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΜΟΝΟ ΕΞΙ ΛΕΞΕΙΣ — ΚΑΙ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΟΤΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ»

Το μήνυμα ήρθε λίγο μετά τα μεσάνυχτα.

«Πρέπει να σου πω κάτι ακόμα.»

Δεν απάντησα.

Λίγο αργότερα ήρθε δεύτερο μήνυμα.

«Δεν σου είπα όλη την αλήθεια.»

Έκλεισα τα μάτια.

Δεν ήθελα να ανοίξω άλλη πόρτα.

Αλλά την άνοιξα.

«Τι δεν μου είπες;»

Η απάντηση άργησε.

«Ο άντρας σου ήθελε να κάνουμε τεστ DNA από την αρχή.»

«Και;»

«Αρνήθηκα.»

Γιατί;

Η απάντηση με έκανε να νιώσω ακόμα χειρότερα.

«Φοβόμουν ότι αν αποδεικνυόταν δικό του, θα σε έχανα.»

Γέλασα πικρά.

«Με έχασες επειδή μου είπες ψέματα.»

Δεν απάντησε.

Λίγα λεπτά αργότερα, έστειλε φωτογραφία.

Ήταν μια παλιά φωτογραφία του άντρα μου και της αδερφής μου.

Η ημερομηνία ήταν από χρόνια πριν.

Πριν ακόμα αρχίσουν όλα.

Κοίταξα την εικόνα ξανά και ξανά.

Τότε παρατήρησα κάτι.

Στο πίσω μέρος υπήρχε γραμμένη μια ημερομηνία.

Ήταν η ίδια ημερομηνία που ο άντρας μου μου είχε πει ότι εργαζόταν μέχρι αργά.

Ένιωσα ναυτία.

Δεν ήταν μία μεμονωμένη σχέση.

Ήταν ένα μοτίβο.

Και ξαφνικά θυμήθηκα όλες τις φορές που κάτι δεν ταίριαζε.

Όλες τις μικρές δικαιολογίες.

Όλες τις «τυχαίες» συναντήσεις.

Όλα τα τηλεφωνήματα που σταματούσαν όταν έμπαινα στο δωμάτιο.

Ίσως η σχέση τους να κρατούσε πολύ περισσότερο από όσο μου είχαν πει.

Το επόμενο πρωί, ο δικηγόρος μου με συμβούλεψε να μην επικοινωνώ άλλο μαζί τους χωρίς νομική καθοδήγηση.

Έκανα αυτό που μου είπε.

Και για πρώτη φορά, έβαλα τον εαυτό μου πρώτο.

Έκοψα την πρόσβαση του άντρα μου στους προσωπικούς μου λογαριασμούς.

Άλλαξα κωδικούς.

Μάζεψα τα έγγραφά μου.

Και άρχισα να οργανώνω τη ζωή μου χωρίς εκείνον.

Αλλά μέσα μου υπήρχε ένα τεράστιο κενό.

Ο Μέισον.

Δεν μπορούσα να σταματήσω να τον σκέφτομαι.

Την ημέρα που τον κράτησα, είχε ηρεμήσει στην αγκαλιά μου.

Και τώρα δεν ήξερα αν θα τον ξαναδώ.

Μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνό μου και άκουσα την αδερφή μου να κλαίει.

---

ΜΕΡΟΣ 6 :

ΜΕΡΟΣ 6