ΜΕΡΟΣ 5 — «ΜΑΜΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ...» — Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΚΛΑΨΩ ΚΡΥΦΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΡΟΜΟ
Ένα βράδυ η Σόφι ήταν πιο ήσυχη από το συνηθισμένο.
Κάθισα δίπλα της.
«Τι σκέφτεσαι;»
«Τον παππού.»
«Κι εγώ.»
«Μου λείπει.»
«Κι εμένα.»
Έμεινε σιωπηλή.
Μετά με ρώτησε:
«Μαμά... αν δεν τα καταφέρω, θα είσαι εντάξει;»
Ένιωσα την καρδιά μου να σπάει.
«Μην μιλάς έτσι.»
«Απλώς ρωτάω.»
«Θα τα καταφέρεις.»
«Δεν το ξέρεις.»
Δεν μπορούσα να της πω ψέματα.
Της χάιδεψα τα μαλλιά.
«Δεν ξέρω τι θα γίνει.»
«Αλλά;»
«Αλλά θα είμαι μαζί σου σε κάθε βήμα.»
Με κοίταξε.
«Και αν μια μέρα φοβάσαι πολύ;»
«Θα σου το πω.»
«Κι εγώ θα σε αγκαλιάσω.»
Την αγκάλιασα.
Μετά αποκοιμήθηκε.
Βγήκα στον διάδρομο.
Κάθισα στο πάτωμα.
Και έκλαψα.
Όχι επειδή είχα χάσει την ελπίδα.
Αλλά επειδή για πρώτη φορά κατάλαβα πόσο πολύ φοβόταν κι εκείνη.
Τότε το τηλέφωνό μου χτύπησε.
Ήταν ο διευθυντής του ξενοδοχείου.
«Συγγνώμη που ενοχλώ.»
«Τι συμβαίνει;»
«Βρήκα κάτι ακόμα.»
Σηκώθηκα.
«Τι;»
«Στο αρχείο του πατέρα σας υπήρχε ένας δεύτερος φάκελος.»
«Τι φάκελος;»
«Είχε ζητήσει να σας παραδοθεί μόνο αν η Σόφι συμμετείχε σε κάποια νέα θεραπεία.»
Πάγωσα.
«Τι εννοείτε;»
«Δεν ξέρω.»
«Πού είναι;»
«Στο ξενοδοχείο.»
«Θα έρθω να τον πάρω.»
«Δεν χρειάζεται. Θα σας τον στείλω.»
Την επόμενη μέρα έφτασε ο φάκελος.
Δεν υπήρχε κανένα μεγάλο μυστικό.
Υπήρχε όμως κάτι που ο πατέρας μου είχε κάνει.
Είχε δημιουργήσει ένα ταμείο για τη Σόφι.
Όχι μόνο για τη θεραπεία.
Για το μέλλον της.
Για την εκπαίδευσή της.
Για τη ζωή της.
Και στο τέλος έγραφε:
«Μην της πεις ότι το έκανα για να την προστατέψω από τον φόβο. Πες της μόνο ότι πίστευα πως θα χρειαστεί μια μέρα χρήματα για να κάνει τα όνειρά της πραγματικότητα.»
Έκλαψα.
Ο πατέρας μου δεν είχε αφήσει μόνο χρήματα.
Είχε αφήσει χρόνο.
Είχε αφήσει ελπίδα.
Είχε αφήσει σχέδιο.
0 comments:
Post a Comment