ΜΕΡΟΣ 5: Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΒΡΗΚΑΜΕ ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΔΕΡΜΑΤΙΝΗ ΤΣΑΝΤΑ ΤΟΥ ΝΑΘΑΝ ΕΔΕΙΧΝΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ ΚΑΘΟΛΟΥ

Η παλιά δερμάτινη τσάντα του Νάθαν είχε μείνει στο γραφείο του Millie's.

Δεν την είχα ανοίξει.

Δεν ήθελα.

Μέχρι που ο Έρικ βρήκε ένα μικρό κλειδί.

Το δοκίμασε.

Η τσάντα άνοιξε.

Μέσα υπήρχαν παλιές αποδείξεις.

Φωτογραφίες.

Γράμματα.

Και ένα μικρό σημειωματάριο.

Στην πρώτη σελίδα υπήρχε μόνο μία φράση:

«Όσα δεν μπόρεσα να πω.»

Άρχισα να διαβάζω.

Ο Νάθαν έγραφε για τη ζωή του.

Για τα λάθη του.

Για τη μητέρα μου.

Για τον Έρικ.

Και για μένα.

Κάπου ανάμεσα στις σελίδες υπήρχε μια φωτογραφία.

Ήμουν μωρό.

Με κρατούσε η μητέρα μου.

Και στο πίσω μέρος έγραφε:

«Η κόρη μου. Την είδα μόνο μία φορά.»

Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν.

«Πότε το τράβηξε;» ρώτησε ο Έρικ.

Κοίταξα την ημερομηνία.

Ήταν η ημέρα που γεννήθηκα.

Ο Νάθαν δεν είχε φύγει αμέσως.

Είχε μείνει.

Είχε δει τη μητέρα μου.

Είχε δει εμένα.

Και μετά έφυγε.

Αυτό πόνεσε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Γιατί πλέον δεν μπορούσα να πω ότι δεν ήξερε.

Ήξερε.

Είχε δει.

Και πάλι έφυγε.

Έκλεισα το σημειωματάριο.

«Τον μισώ.»

Ο Έρικ δεν προσπάθησε να με διορθώσει.

«Έχεις δικαίωμα.»

«Αλλά τον αγαπούσα.»

«Και αυτό έχεις δικαίωμα να το νιώθεις.»

Αυτή ήταν η πρώτη φορά που κάποιος μου είπε κάτι τόσο απλό.

Δεν έπρεπε να επιλέξω.

Μπορούσα να τον αγαπώ και να είμαι θυμωμένη.

Μπορούσα να τον θυμάμαι και να μην τον συγχωρώ.

Μπορούσα να κρατήσω τις έξι εβδομάδες και ταυτόχρονα να καταδικάσω τα χρόνια της απουσίας.

Τότε βρήκαμε κάτι άλλο.

Μια απόδειξη δωρεάς.

Ο Νάθαν είχε στείλει χρήματα ανώνυμα στο άσυλο.

Για χρόνια.

Το ίδιο άσυλο όπου τελικά πήγα να προσφέρω εθελοντικά.

Σήκωσα το βλέμμα.

«Το έκανε επίτηδες.»

Ο Έρικ κατάλαβε αμέσως.

«Σε έψαχνε.»

«Ναι.»

«Ήξερε πού ήσουν.»

«Ναι.»

Ξαφνικά όλες οι συμπτώσεις έμοιαζαν διαφορετικές.

Ο Νάθαν δεν είχε απλώς βρεθεί τυχαία στο άσυλο.

Είχε βρει έναν τρόπο να πλησιάσει τη ζωή μου χωρίς να αποκαλύψει ποιος ήταν.

Και αυτό με έκανε να θυμώσω ξανά.

Γιατί ακόμα και τότε...

είχε επιλέξει τον εύκολο δρόμο.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 6 ⬇️