ΜΕΡΟΣ 6: ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΨΕΜΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΤΙ Ο ΝΑΘΑΝ ΗΤΑΝ ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ — ΗΤΑΝ ΟΤΙ ΠΙΣΤΕΥΑ ΠΩΣ ΗΘΕΛΕ ΑΠΛΩΣ ΝΑ ΜΕ ΓΝΩΡΙΣΕΙ

Μετά από εκείνη την ανακάλυψη, σταμάτησα να ψάχνω.

Για δύο εβδομάδες.

Ήθελα απλώς να ζήσω.

Να δουλέψω στο Millie's.

Να βοηθήσω τους εργαζόμενους.

Να επιστρέψω στο άσυλο.

Και να μην σκέφτομαι τον Νάθαν.

Αλλά μια μέρα, η διευθύντρια του ασύλου μου έδωσε έναν φάκελο.

«Αυτό ήρθε πριν από λίγο καιρό.»

Το άνοιξα.

Ήταν μια επιστολή του Νάθαν προς εκείνη.

Έγραφε ότι, αν κάποτε ερχόταν μια γυναίκα με συγκεκριμένο όνομα και ζητούσε να προσφέρει εθελοντικά, δεν έπρεπε να της πει τίποτα.

Απλώς να την αφήσει να έρθει.

Η γυναίκα ήμουν εγώ.

Κάθισα.

Δεν μπορούσα να μιλήσω.

Ο Νάθαν είχε οργανώσει τη συνάντησή μας.

Όχι μόνο είχε βρει το άσυλο.

Είχε δημιουργήσει τις συνθήκες.

Ήθελε να με γνωρίσει.

Αλλά ήθελε να ελέγχει και το πώς θα τον γνώριζα.

Και τότε κατάλαβα γιατί η τελευταία του ερώτηση με είχε πονέσει τόσο.

«Ήμουν πειστικός;»

Δεν με ρωτούσε αν ήταν καλός πατέρας.

Με ρωτούσε αν είχα πιστέψει την ιστορία.

Και η απάντηση ήταν ναι.

Την είχα πιστέψει.

Αυτό με έκανε να νιώσω προδομένη.

Ο Έρικ ήρθε να με βρει.

«Δεν χρειάζεται να τον συγχωρήσεις.»

«Ξέρω.»

«Δεν χρειάζεται να τον υπερασπιστείς.»

«Ξέρω.»

«Αλλά δεν χρειάζεται να διαγράψεις και τις έξι εβδομάδες.»

Τον κοίταξα.

«Γιατί;»

«Γιατί μπορεί να ήταν ψεύτικη η αρχή. Δεν σημαίνει ότι ήταν ψεύτικο κάθε λεπτό μετά.»

Αυτή η φράση έμεινε μέσα μου.

Το ίδιο βράδυ επιστρέψαμε στο Millie's.

Ο Έρικ έφερε δύο κομμάτια μηλόπιτας.

Καθίσαμε στο ίδιο τραπέζι.

«Πιστεύεις ότι ο Νάθαν ήθελε να γίνουμε φίλοι;» ρώτησα.

«Δεν ξέρω.»

«Εσύ;»

«Νομίζω ότι ήθελε να έχουμε μια ευκαιρία.»

«Και εσύ;»

Ο Έρικ χαμογέλασε.

«Νομίζω ότι για πρώτη φορά θέλω να δω τι θα γίνει χωρίς να αποφασίσει εκείνος.»

Έγνεψα.

Και τότε πήρα μια απόφαση.

Δεν θα ζούσαμε τη ζωή που είχε σχεδιάσει ο Νάθαν.

Θα παίρναμε τα καλά που είχε αφήσει.

Θα διορθώναμε όσα μπορούσαμε.

Αλλά το μέλλον θα ήταν δικό μας.

Μόνο που το επόμενο πρωί, ο δικηγόρος τηλεφώνησε.

«Υπάρχει ένα τελευταίο έγγραφο.»

«Πάλι;»

«Αυτό είναι διαφορετικό.»

«Τι γράφει;»

«Αναφέρει το όνομα της μητέρας σας.»

Και αυτή τη φορά...

δεν υπήρχε μόνο το όνομα του Νάθαν.

Υπήρχε και μια ημερομηνία που δεν μπορούσα να εξηγήσω.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 7 ⬇️