ΜΕΡΟΣ 5 — «Μετά από χρόνια γάμου, πήγα σε δικηγόρο όχι επειδή σταμάτησα να τον αγαπώ — αλλά επειδή κατάλαβα πως δεν μπορούσα πλέον να θυσιάζω τον εαυτό μου για να τον κάνω ευτυχισμένο»

Το ραντεβού με τον δικηγόρο ήταν δύσκολο.

Όχι επειδή δεν ήξερα τι είχε συμβεί.

Αλλά επειδή έπρεπε να παραδεχτώ στον εαυτό μου τι σήμαινε.

Ο γάμος μου δεν είχε καταρρεύσει μέσα σε μία νύχτα.

Είχε αλλάξει η δική μου αντίληψη γι' αυτόν.

Ο δικηγόρος με άκουσε χωρίς να με διακόψει.

«Θέλεις να προχωρήσεις;»

«Ναι.»

«Είσαι σίγουρη;»

Κοίταξα τα χέρια μου.

«Δεν είμαι σίγουρη για πολλά πράγματα.»

Σήκωσα το κεφάλι.

«Αλλά είμαι σίγουρη ότι δεν θέλω να συνεχίσω έτσι.»

Η διαδικασία ξεκίνησε.

Ο Τζέραλντ αντέδρασε αμέσως.

Μου τηλεφωνούσε.

Έστελνε μηνύματα.

Προσπαθούσε να με πείσει ότι όλα μπορούσαν να διορθωθούν.

«Θα πάμε σε σύμβουλο.»

«Όχι.»

«Θα αλλάξω.»

«Δεν ξέρω αν θέλω να περιμένω να αλλάξεις.»

«Με εγκαταλείπεις επειδή κάναμε έναν καβγά;»

«Δεν ήταν ένας καβγάς.»

«Τότε τι ήταν;»

«Μια αποκάλυψη.»

Έμεινε σιωπηλός.

«Αποκάλυψη για τι;»

«Για το πώς βλέπεις εμένα.»

Η διαδικασία του διαζυγίου δεν ήταν εύκολη.

Υπήρχαν έγγραφα.

Οικονομικές συζητήσεις.

Περιουσιακά στοιχεία.

Κοινές υποχρεώσεις.

Και κάθε φορά που έβλεπα το όνομα του Τζέραλντ πάνω σε ένα έγγραφο, θυμόμουν τον άντρα που κάποτε μου κρατούσε το χέρι.

Αυτό ήταν το πιο δύσκολο.

Δεν χώριζα από έναν ξένο.

Χώριζα από έναν άνθρωπο που κάποτε πίστευα ότι θα με προστάτευε.

Κάποια νύχτα, ενώ καθόμουν στο δωμάτιό μου, έβγαλα από το συρτάρι μια παλιά φωτογραφία μας.

Ήμασταν νέοι.

Χαμογελούσαμε.

Κρατούσε το χέρι μου.

Σκέφτηκα:

«Πότε χάθηκε αυτό;»

Ίσως δεν χάθηκε τότε.

Ίσως απλώς δεν το είχα δει ποτέ καθαρά.

Την επόμενη μέρα ο Τζέραλντ έστειλε άλλο μήνυμα.

«Θέλω να ξέρεις ότι ακόμα σε αγαπώ.»

Κοίταξα την οθόνη για αρκετή ώρα.

Απάντησα:

«Κι εγώ κάποτε σε αγάπησα αρκετά ώστε να ξεχάσω τον εαυτό μου.»

Δεν απάντησε.

Μερικές μέρες αργότερα, πήγα στον γιατρό μου για έλεγχο.

Η ανάρρωσή μου προχωρούσε καλά.

Καθώς έφευγα από το ιατρείο, στάθηκα έξω από την πόρτα για λίγο.

Πήρα βαθιά ανάσα.

Οι ώμοι μου δεν πονούσαν όπως παλιά.

Και τότε κατάλαβα κάτι.

Η επέμβαση δεν ήταν απλώς μια αλλαγή στο σώμα μου.

Ήταν το πρώτο πράγμα που είχα κάνει μετά από χρόνια επειδή το χρειαζόμουν εγώ.

Και ίσως γι' αυτό είχε τρομάξει τόσο πολύ τον Τζέραλντ.

Γιατί για πρώτη φορά…

δεν τον ρώτησα τι προτιμούσε.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 6 ⬇️