ΜΕΡΟΣ 6 — Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΜΕ ΜΕΓΑΛΩΣΕ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΟΤΕ ΧΡΗΜΑΤΑ, ΑΛΛΑ Ο ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΜΟΥ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΕΙΠΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΝΑ ΚΛΑΨΕΙ
Έξι μήνες αργότερα, η Έλενα στάθηκε μπροστά στον τάφο της Ρόζα.
Ο Ρίτσαρντ ήταν δίπλα της.
Στα χέρια του κρατούσε λευκά τριαντάφυλλα.
Τα ακούμπησε πάνω στην ταφόπλακα.
«Σας ευχαριστώ.»
Η Έλενα γύρισε προς το μέρος του.
«Δεν χρειάζεται να την ευχαριστείς.»
«Χρειάζεται.»
Έσκυψε το κεφάλι.
«Εγώ απέτυχα να σε προστατεύσω.»
Η Έλενα δεν απάντησε.
«Εκείνη σε βρήκε.»
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.
«Και σε μεγάλωσε.»
Η Έλενα έπιασε το χέρι του.
«Δεν ήξερε ότι ήμουν η κόρη σου.»
«Αλλά σε αγάπησε σαν να ήσουν.»
Η Έλενα κοίταξε τον τάφο.
Θυμήθηκε τα μικρά χρόνια.
Τη ζεστή σοκολάτα.
Τα φτηνά παπούτσια.
Τα βράδια που η Ρόζα καθόταν δίπλα της όταν φοβόταν.
«Μου έλεγε πάντα ότι δεν χρειάζομαι πλούτο για να αξίζω.»
Ο Ρίτσαρντ χαμογέλασε μέσα από τα δάκρυά του.
«Είχε δίκιο.»
Η Έλενα κοίταξε το φόρεμά της.
Ήταν το ίδιο σκούρο μπλε φόρεμα από εκείνη τη βραδιά.
Το είχε φορέσει επίτηδες.
Ο Ρίτσαρντ το παρατήρησε.
«Γιατί το φοράς;»
«Για να θυμάμαι.»
«Τι;»
«Ποια ήμουν πριν μάθω ποια είμαι.»
Ο Ρίτσαρντ χαμογέλασε.
«Δεν άλλαξες.»
«Όχι.»
Η Έλενα άγγιξε το κολιέ.
Τώρα ο ασημένιος ήλιος ήταν ολόκληρος.
Τα δύο κομμάτια είχαν ενωθεί.
Όπως και η ζωή της.
Αλλά υπήρχε κάτι ακόμα που ήθελε να κάνει.
Να βοηθήσει γυναίκες που ένιωθαν παγιδευμένες.
Γυναίκες που άκουγαν κάθε μέρα ότι δεν αξίζουν.
Γυναίκες που έκρυβαν τα ρούχα τους, τις ρίζες τους, τη φωνή τους.
«Θέλω να δημιουργήσω κάτι», είπε.
Ο Ρίτσαρντ την κοίταξε.
«Τι;»
«Ένα ίδρυμα.»
«Με ποιο όνομα;»
Η Έλενα κοίταξε την ταφόπλακα.
«Ρόζα Μπένετ.»
Και εκείνη τη στιγμή αποφάσισε ότι η γυναίκα που δεν είχε κληρονομήσει ούτε ένα εκατομμύριο θα γινόταν το όνομα πίσω από ένα έργο που θα άλλαζε χιλιάδες ζωές.
0 comments:
Post a Comment