💔 ΜΕΡΟΣ 6: Ένα ανώνυμο μήνυμα με προειδοποίησε να σταματήσω να ψάχνω τους γονείς μου… Όμως ο θείος Ντάνιελ αποκάλυψε γιατί είχε φύγει για δύο χρόνια
Δεν κοιμήθηκα εκείνο το βράδυ.
Κρατούσα το κινητό μου και διάβαζα ξανά και ξανά το μήνυμα.
«Μην ψάχνεις άλλο.»
Το πρωί ο Ντάνιελ ήρθε στη γιαγιά.
Μόλις του το είπα, έμεινε σιωπηλός.
«Τι συμβαίνει;»
«Πρέπει να σου πω κάτι.»
«Αυτό ακριβώς μου έλεγες πριν από χρόνια.»
«Ξέρω.»
Κάθισε.
«Ο λόγος που έφυγα για τόσο καιρό δεν ήταν μόνο η δουλειά μου.»
Τον κοίταξα.
«Τότε ποιος ήταν;»
«Έψαχνα τον Άντριαν.»
Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά.
«Τι;»
«Μετά τον θάνατο των γονιών σου, άρχισα να ψάχνω μόνος μου.»
«Γιατί;»
«Επειδή ο πατέρας σου μου είχε αφήσει ένα μήνυμα.»
«Τι έλεγε;»
«Ότι αν κάτι συνέβαινε, δεν έπρεπε να εμπιστευτώ κανέναν.»
«Ούτε την αστυνομία;»
«Δεν ήξερα ποιον μπορούσα να εμπιστευτώ.»
Ένιωσα θυμό.
«Και με άφησες να μεγαλώσω πιστεύοντας ότι απλώς με εγκατέλειψες.»
«Το ξέρω.»
«Με πλήγωσες.»
«Το ξέρω.»
Δεν προσπάθησε να δικαιολογηθεί.
Και αυτό έκανε τον θυμό μου να μαλακώσει.
«Γιατί γύρισες τώρα;»
Χαμογέλασε.
«Επειδή μου έγραψε η γιαγιά σου.»
«Και επειδή ήταν η αποφοίτησή μου.»
«Ναι.»
Τότε έβγαλε από την τσάντα του έναν φάκελο.
«Αυτό είναι για σένα.»
«Από ποιον;»
«Από τον πατέρα σου.»
«Πότε το πήρες;»
«Λίγο πριν φύγω για την τελευταία αποστολή μου.»
Άνοιξα τον φάκελο.
Μέσα υπήρχε ένα μόνο χαρτί.
«Ντάνιελ, αν η Έμιλι σε χρειαστεί, γύρνα. Μην αφήσεις την απόσταση να γίνει δικαιολογία.»
Έκλαψα.
Για πρώτη φορά κατάλαβα πως ο θείος μου δεν είχε φύγει επειδή δεν τον ένοιαζε.
Είχε φύγει επειδή φοβόταν ότι αν με πλησίαζε, θα έφερνε μαζί του τον κίνδυνο.
Αλλά υπήρχε κάτι ακόμη.
Στο κάτω μέρος του γράμματος υπήρχε ένας αριθμός.
17-42-9.
«Τι είναι αυτό;»
Ο Ντάνιελ κοίταξε το χαρτί.
«Δεν ξέρω.»
Η γιαγιά όμως σηκώθηκε απότομα.
«Ξέρω εγώ.»
Γύρισα.
«Τι;»
«Είναι ο κωδικός μιας θυρίδας.»
0 comments:
Post a Comment