ΜΕΡΟΣ 6 — «Η ΜΑΝΤΙΣΟΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΝΤΑΝΙΕΛ — ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΡΩΤΗΣΕ ΤΗ ΝΑΤΑΛΙ ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΔΕΡΦΕΣ ΑΠΟ ΕΠΙΛΟΓΗ»

Οι εβδομάδες που ακολούθησαν ήταν παράξενες.

Ο Ντάνιελ έπρεπε να φύγει από το σπίτι.

Η Σύνθια είχε ήδη φύγει.

Η Μάντισον όμως έμενε προσωρινά.

Και για πρώτη φορά, η Ναταλί μπορούσε να τη γνωρίσει χωρίς να υπάρχει η Σύνθια ανάμεσα τους.

Η Μάντισον άρχισε να βλέπει τη ζωή της διαφορετικά.

«Πίστευα ότι ήσουν πάντα το πρόβλημα», είπε ένα βράδυ.

Η Ναταλί γύρισε.

«Γιατί;»

«Η μαμά μου έλεγε ότι ήσουν ζηλιάρα.»

Η Ναταλί χαμογέλασε πικρά.

«Και εσύ την πίστευες.»

«Ήμουν δεκαοκτώ.»

«Το ξέρω.»

«Τώρα νιώθω ηλίθια.»

«Δεν είσαι ηλίθια.»

Η Μάντισον έσκυψε το κεφάλι.

«Απλώς δεν ξέρω ποιον να πιστέψω πια.»

Η Ναταλί κάθισε δίπλα της.

«Μην πιστεύεις κανέναν επειδή είναι οικογένεια. Πίστευε αυτό που βλέπεις.»

Η Μάντισον την κοίταξε.

«Εσύ τι είδες;»

«Είδα ότι η μαμά μου σε προστάτευσε ακόμα κι όταν ήξερε την αλήθεια.»

«Γιατί;»

«Επειδή ήξερε ότι δεν έφταιγες.»

Η Μάντισον έκλαψε.

«Μακάρι να την είχα γνωρίσει καλύτερα.»

Η Ναταλί χαμογέλασε.

«Θα σου έδειχνα φωτογραφίες.»

Έφεραν ένα παλιό άλμπουμ.

Η Μάντισον το άνοιξε.

Στην πρώτη φωτογραφία ήταν η μητέρα της Ναταλί, νέα.

Στη δεύτερη, η Ναταλί ως παιδί.

Στην τρίτη, το σπίτι στο Όστιν πριν την ανακαίνιση.

Η Μάντισον σταμάτησε.

«Αυτό είναι το δωμάτιό σου;»

«Ναι.»

«Η μαμά σου το είχε σχεδιάσει;»

«Ναι.»

Η Μάντισον χαμογέλασε.

«Είναι όμορφο.»

Η Ναταλί την κοίταξε.

«Δεν σε κατηγορώ που το ήθελες.»

«Το ξέρω.»

«Αλλά με πλήγωσε που νόμιζες ότι μπορούσες να μου το πάρεις.»

«Τώρα το καταλαβαίνω.»

Η Μάντισον έκλεισε το άλμπουμ.

«Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη.»

Η Ναταλί την αγκάλιασε.

Δεν ήταν μια μαγική στιγμή.

Δεν εξαφανίστηκαν όλα.

Αλλά ήταν η πρώτη φορά που ένιωσαν ότι μπορούσαν να αρχίσουν από την αρχή.

Μήνες αργότερα, η Μάντισον μετακόμισε σε φοιτητική εστία.

Ο Ντάνιελ είχε ήδη βρει διαμέρισμα.

Η Σύνθια είχε εξαφανιστεί από τη ζωή τους.

Και το σπίτι του Όστιν έμεινε στη Ναταλί.

Όμως η Ναταλί δεν ήθελε να το κρατήσει όπως ήταν.

Κάθε δωμάτιο είχε μνήμη.

Κάθε τοίχος είχε πόνο.

Κάθε διάδρομος είχε μια ιστορία.

Έτσι αποφάσισε να το μετατρέψει.

Ανακαίνισε το καρυδένιο ντουλάπι της μητέρας της.

Επισκεύασε τη γρατσουνιά στην πόρτα.

Και το παλιό της υπνοδωμάτιο;

Το έκανε μια ήσυχη αίθουσα ανάγνωσης.

Δεν το έδωσε σε κανέναν.

Δεν το έκανε γραφείο κοινωνικών δικτύων.

Το κράτησε ως έναν χώρο που θα θύμιζε στη Ναταλί ποια ήταν πριν προσπαθήσουν όλοι να της πουν ποια έπρεπε να γίνει.

Ο Άρθουρ την επισκέφθηκε.

«Είσαι σίγουρη;»

«Ναι.»

«Για το σπίτι;»

Η Ναταλί κοίταξε τα ψηλά παράθυρα.

«Όχι ακριβώς για το σπίτι.»

«Τότε για τι;»

«Για το τι πρέπει να γίνει με αυτό.»

Του εξήγησε το σχέδιό της.

Θα παραχωρούσε τη χρήση του σπιτιού σε έναν τοπικό μη κερδοσκοπικό οργανισμό.

Για γυναίκες και παιδιά που χρειάζονταν προσωρινή στέγαση μετά από οικογενειακό εκτοπισμό.

Ο Άρθουρ την κοίταξε έκπληκτος.

«Θα μπορούσες να το κρατήσεις για σένα.»

«Το κρατάω.»

«Πώς;»

Η Ναταλί χαμογέλασε.

«Το κρατάω όπως θα ήθελε η μαμά.»

Ένα σπίτι.

Όχι φυλακή.

Όχι όπλο.

Όχι μέσο ελέγχου.

Καταφύγιο.

Το ίδιο σπίτι που κάποτε χρησιμοποιήθηκε για να κάνει μια γυναίκα να νιώσει ανεπιθύμητη, τώρα θα βοηθούσε άλλες γυναίκες να ξανασταθούν στα πόδια τους.

Και τότε, έξι μήνες μετά το οικογενειακό δείπνο που τα είχε ξεκινήσει όλα...

Έφτασε ένας φάκελος.

Χωρίς διεύθυνση επιστροφής.

Η Ναταλί τον άνοιξε.

Μέσα υπήρχε μία φωτογραφία.

Η μητέρα της.

Νέα.

Χαμογελαστή.

Στεκόταν στη βεράντα του σπιτιού.

Δίπλα της...

Η Σύνθια.

Η Ναταλί πάγωσε.

Στην πίσω πλευρά της φωτογραφίας υπήρχαν έξι λέξεις.

Γραμμένες με τον γραφικό χαρακτήρα της μητέρας της.

«Ήξερα ποια ήταν πρώτα.»

Η Ναταλί κάθισε.

Και ξαφνικά κατάλαβε ότι ίσως η μητέρα της δεν είχε απλώς προβλέψει τη Σύνθια.

Ίσως είχε προετοιμαστεί για εκείνη.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 7 ⬇️