ΜΕΡΟΣ 7 — «Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΕ ΧΩΡΙΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕ ΤΗ ΣΥΝΘΙΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ — ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΣΧΕΔΙΑΣΕΙ ΚΡΥΦΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΟΥ»

Η Ναταλί κοίταζε τη φωτογραφία για πολλή ώρα.

Η μητέρα της χαμογελούσε.

Η Σύνθια επίσης.

Και οι δύο γυναίκες στέκονταν στη βεράντα του ίδιου σπιτιού.

Όμως η φωτογραφία δεν ήταν το πιο παράξενο πράγμα.

Ήταν οι έξι λέξεις στο πίσω μέρος.

«Ήξερα ποια ήταν πρώτα.»

Η Ναταλί τηλεφώνησε στον Άρθουρ.

«Πρέπει να έρθεις.»

Μία ώρα αργότερα ήταν εκεί.

Ο Άρθουρ κοίταξε τη φωτογραφία.

«Αυτή είναι η Σύνθια;»

«Ναι.»

«Πότε τραβήχτηκε;»

«Δεν ξέρω.»

Γύρισε τη φωτογραφία.

«Ο γραφικός χαρακτήρας είναι της μητέρας σου.»

«Το ξέρω.»

Ο Άρθουρ έμεινε σιωπηλός.

«Ναταλί, νομίζω ότι η μητέρα σου ήθελε να βρεις αυτή τη φωτογραφία κάποια στιγμή.»

«Αλλά γιατί τώρα;»

«Ίσως επειδή τώρα είσαι έτοιμη να καταλάβεις.»

Η Ναταλί δεν μπορούσε να σταματήσει να σκέφτεται τα λόγια.

Η μητέρα της είχε ξέρει τη Σύνθια πριν από την επίσημη σχέση της με τον Ντάνιελ.

Ήξερε για τη σχέση.

Ήξερε για τη Μάντισον.

Ήξερε για το σπίτι.

Ήξερε ότι κάποια στιγμή η Σύνθια θα μπορούσε να προσπαθήσει να πάρει τον έλεγχο.

Και δημιούργησε το καταπίστευμα.

Όχι τυχαία.

Όχι βιαστικά.

Αλλά με σχέδιο.

Ο Άρθουρ έδειξε τη φωτογραφία.

«Υπάρχει κάτι που δεν έχουμε εξετάσει.»

«Τι;»

«Ποιος έστειλε τον φάκελο.»

Δεν υπήρχε διεύθυνση επιστροφής.

Δεν υπήρχε όνομα.

Μόνο μια ταχυδρομική σφραγίδα από την πόλη.

Η Ναταλί προσπάθησε να το ερευνήσει μέσω του ταχυδρομείου, αλλά δεν υπήρχε αρκετή πληροφορία.

Το ίδιο βράδυ χτύπησε το τηλέφωνο.

Μάντισον.

«Ναταλί;»

«Ναι;»

«Μου έστειλε μήνυμα η μαμά.»

Η Ναταλί πάγωσε.

«Τι είπε;»

«Ότι πρέπει να σταματήσω να σε εμπιστεύομαι.»

Η Ναταλί έκλεισε τα μάτια.

«Τι άλλο;»

«Είπε ότι η μητέρα σου είχε κάνει κάτι που δεν ξέρουμε.»

«Σου είπε τι;»

«Όχι.»

«Μάντισον, μην απαντήσεις.»

«Εντάξει.»

Η Ναταλί έμεινε σιωπηλή.

Για πρώτη φορά, η Σύνθια δεν προσπαθούσε να πάρει το σπίτι.

Προσπαθούσε να πάρει κάτι άλλο.

Τη σχέση που μόλις είχε αρχίσει να δημιουργείται μεταξύ της Ναταλί και της Μάντισον.

Η Ναταλί όμως δεν θα επέτρεπε να ξανασυμβεί.

Το επόμενο πρωί επισκέφθηκε ξανά τον Άρθουρ.

«Θέλω να ξέρω τα πάντα για τη συμφωνία της μαμάς μου με τη Σύνθια.»

Ο Άρθουρ άνοιξε έναν παλιό φάκελο.

«Υπάρχει κάτι που δεν σου είχα δείξει.»

Η Ναταλί τον κοίταξε.

«Γιατί;»

«Επειδή δεν θεωρούσα ότι ήταν απαραίτητο για την υπόθεση.»

«Τώρα είναι.»

Ο Άρθουρ έβγαλε ένα αντίγραφο.

Ήταν μια επιστολή της μητέρας της προς τον ίδιο.

«Η μητέρα σου είχε γράψει ότι δεν ήθελε ποτέ να χρησιμοποιηθεί το καταπίστευμα για εκδίκηση.»

Η Ναταλί διάβασε.

«Θέλω η Ναταλί να είναι ασφαλής, όχι πλούσια. Θέλω να έχει επιλογές, όχι δύναμη πάνω στους άλλους.»

Η Ναταλί ένιωσε τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα.

Αυτό ήταν η μητέρα της.

Ακόμα και μέσα στην προδοσία, σκεφτόταν διαφορετικά.

Ο Άρθουρ συνέχισε.

«Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα.»

Έβγαλε έναν δεύτερο φάκελο.

«Η μητέρα σου είχε ζητήσει να παραδοθεί σε εσένα μόνο αφού τελείωνε η δικαστική διαδικασία.»

Η Ναταλί άνοιξε τον φάκελο.

Μέσα υπήρχε μία μικρή κάρτα.

Μόνο μία πρόταση:

«Αν έφτασες μέχρι εδώ, τότε δεν χρειάζεσαι πια την άδειά μου για να φύγεις.»

Η Ναταλί έμεινε ακίνητη.

Γιατί τότε κατάλαβε.

Η μητέρα της δεν είχε προσπαθήσει να την κρατήσει στο σπίτι.

Είχε προσπαθήσει να της δώσει τη δυνατότητα να φύγει.

Να επιλέξει.

Να μην εξαρτάται ποτέ από κανέναν.

Και ξαφνικά η Ναταλί σκέφτηκε το βράδυ του δείπνου.

Η Σύνθια της είπε:

«Δώσε το δωμάτιό σου ή φύγε.»

Η Ναταλί είχε φύγει.

Και για πρώτη φορά στη ζωή της...

Δεν είχε φοβηθεί.

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 8 ⬇️